ਅਧ੍ਯਾਪਨਾਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਾਸਿਤਃ । ਕਰ੍ਣਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਦਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਕਰਣ, ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—
ਸੂਤੇਨ ਪਾਲਿਤੋ ਨਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਧਿਰਥੇਨ ਹ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਭੂਤ੍ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ੂਰਤਮਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਥੀ ਅਧਿਰਥ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਾਲਿਆ; ਕਰਣ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਿਰੋਧੋऽਭੂਦ੍ਭੀਮਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਿषੁ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤੇषੁ ਚ
ਭੀਮ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ—
ਨਿਵਾਸਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵਿਰੋਧਸ਼ਮਨਾਯੈਵ ਨਗਰੇ ਵਾਰਣਾਵਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਝਗੜਾ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਰੋਹਾਜ੍ਜਤੁਗृਹਾਣਿ ਵੈ । ਕਾਰਿਤਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰੇष੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਬਣਵਾਏ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਪੁਰੋਚਨ ਵੀ ਭੇਜਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਦਗ੍ਧਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪृਥਯਾ ਯੁਤਾਨ੍ । ਪੌਤ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਕਾਤੁਰੋ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵਨੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦृष੍ਟਾ ਮਯੈਕਚਕ੍ਰਾਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦੁਃਖਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਮੈਂ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਕਚਕਰਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਮਨਾਸ਼੍ਚਾਹਂ ਜਾਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤੇ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਧਰਾਃ ਕृਸ਼ਾਃ । ਮृਗਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾਃ ਸਭਾਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ, ਦੁੱਖੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਜਿष੍ਣੁਃ ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਵਾਹਂ ਮਾਨਿਨ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚੈਵ ਮਾਤृਵਾਕ੍ਯਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਮਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਪੰਜੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਨਵਤੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਂ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਮੁਦਿਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ । ਤਤੋ ਨਾਗਾਹ੍ਵਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾ ਮੁਨੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਾਂਡਵ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਸਮੇਤ ਨਾਗਾਹਵਯੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਨਿਵਾਸਂ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੇਨ ਵੈ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ।
ਤਰ੍ਪਿਤਃ ਪਾਵਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ਜਿष੍ਣੁਨਾ । ਰਾਜਸੂਯਃ ਕृਤੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਦਾਹਂ ਮੁਦਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਉਥੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ; ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵਿਭਵਂ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਮਯਕृਤਾਂ ਸਭਾਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਤਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਦੁਰੋਦਰਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਲਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੰਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਵੇਦੀ ਸ਼ਕੁਨਿਰਨਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਜਃ । ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾ
ਮੰਦੇ ਜੂਏ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਖੇਡਿਆ, ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਰਾਜ, ਧਨ, ਤੇ ਯਾਜ਼ਨੇਨੀ ਸਾਰੀਆਂ ਗਵਾ ਕੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ।
ਵਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇ ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ । ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਦੁਃਖਂ ਮੇ ਜਨਿਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਨਾਰਦ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਦੁਃਖਾਤ੍ਮਕੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨਿਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਭ੍ਰਮੇਣੈਵ ਜਾਨਨ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੋऽਹਂ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸ੍ਤੇऽਮੀ ਕਾ ਮਾਤਾ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਪੁਨਃ । ਯੇਨ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਮੋਹਾਦ੍ਭ੍ਰਮਤੀਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ? ਮਾਂ ਕੌਣ ਹੈ? ਫਿਰ ਸੁਖ ਕੀ ਹੈ? ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਦਿਨ ਰਾਤ ਐਸੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਨ੍ਤੋषੋ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਦੋਲਾਰੂਢਂ ਮਨੋ ਮੇऽਤ੍ਰ ਚਞ੍ਚਲਂ ਨ ਸ੍ਥਿਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚੰਚਲ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਮੇ ਨਿਵਰ੍ਤਯ । ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਯਥਾਹਂ ਸ੍ਯਾਂ ਸੁਖਿਤੋ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ। ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਮੈਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਣ।
; ਦਮਯਨ੍ਤੀਵਿਵਾਹਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਮੇ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਮਾਮਾਹ ਚ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮੋਹਕਾਰਣਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਾ ਮੋਹਂ ਕੋऽਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਰੀਰਵਾਨ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਮੋਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਨਕਃ ਕਪਿਲਸ੍ਤਥਾ । ਮਾਯਯਾ ਵੇष੍ਟਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਭਵਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਸਨਕ, ਕਪਿਲ — ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਮਾਂ ਜਨੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਤ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਦੁਃਖਂ ਮਯਾ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਮਨੁਭੂਤਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ । ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਚ ਮੋਹੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਾਸਵੀਸੁਤ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਹੇ ਵਾਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਏਕਦਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦੇਵਲੋਕਾਨ੍ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਲੋਕਨਾਰ੍ਥਾਯ ਭਾਰਤਂ ਖਣ੍ਡਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਪਰਵਤ, ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੌ ਸਹਿਤਾਵੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੌ ਤੀਰ੍ਥਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਚੌਕ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਪਥਂ ਦੇਵਲੋਕਾਤ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਚਲਿਤੌ ਸਮਯਂ ਚੇਮਂ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਨ ਵੈ
ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਚਨ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਚਿਤ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ । ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਾ ਵਾਪਿ ਨ ਗੋਪ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਦਾਚਨ
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਆਵੇ — ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ — ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਲੁਕਾਉਣਾ ਨਹੀਂ।
ਭੋਜਨੇਚ੍ਛਾ ਧਨੇਚ੍ਛਾਪਿ ਰਤੀਚ੍ਛਾ ਵਾ ਭਵੇਦਪਿ । ਯਾਦृਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇ ਤੁ ਕਥਨੀਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਰਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ — ਜੋ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।