ਤਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਨੇ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਜਾਹ੍ਵਯੇ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਹ੍ਯਗਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਤਟੇ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆਇਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜਾਨ੍ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਵਨਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਧਰ੍ਮਤੋ ਵਾਯੁਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨ ਇਤ੍ਯਪਿ । ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਧਰ੍ਮਾਨਿਲਸੁਰੇਸ਼ਜਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ — ਇਹ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾਸੁਤੌ । ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁ ਰਹੋ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਮृਤਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤੁ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਂਸ੍ਕृਤੋ ਹੁਤਭੁਙ੍ਮੁਖੇ । ਮਾਦ੍ਰੀ ਤਤ੍ਰ ਸਤੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪਤਿਨਾ ਸਹ
ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਦਰੀ, ਸਤੀਆ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਸ੍ਥਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਯੁਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸਿ । ਮੁਨਯਃ ਸੁਤਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸੁਤਾਂ ਤਦਾ
ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਵਿਚ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੈ ਆਏ।
ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪਤਿਹੀਨਾਂ ਤਾਮਾਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਗਜਸਾਹ੍ਵਯੇ । ਸਮਰ੍ਪਿਤਾਥ ਭੀष੍ਮਾਯ ਵਿਦੁਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲਿਆਈ ਗਈ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਂ ਸੁਖਦੁਃਖਾਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤਸ੍ਤੁ ਪਰਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਪਾਲਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡੋਰਿਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਦੁਰੇਣ ਤਥਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯੇ ਕ੍ਰੂਰਮਾਨਸਾਃ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਠੋਰ ਸਨ—
ਏਕਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਿਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਿਰੋਧਂ ਚਕੁਰਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਮਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮੇਣ ਮਾਨਿਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਝਗੜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰਯ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਧ੍ਯਾਪਨਾਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਾਸਿਤਃ । ਕਰ੍ਣਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਦਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਕਰਣ, ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—
ਸੂਤੇਨ ਪਾਲਿਤੋ ਨਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਧਿਰਥੇਨ ਹ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਭੂਤ੍ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ੂਰਤਮਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਥੀ ਅਧਿਰਥ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਾਲਿਆ; ਕਰਣ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਿਰੋਧੋऽਭੂਦ੍ਭੀਮਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਿषੁ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤੇषੁ ਚ
ਭੀਮ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ—
ਨਿਵਾਸਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵਿਰੋਧਸ਼ਮਨਾਯੈਵ ਨਗਰੇ ਵਾਰਣਾਵਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਝਗੜਾ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਰੋਹਾਜ੍ਜਤੁਗृਹਾਣਿ ਵੈ । ਕਾਰਿਤਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰੇष੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਬਣਵਾਏ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਪੁਰੋਚਨ ਵੀ ਭੇਜਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਦਗ੍ਧਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪृਥਯਾ ਯੁਤਾਨ੍ । ਪੌਤ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਕਾਤੁਰੋ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵਨੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦृष੍ਟਾ ਮਯੈਕਚਕ੍ਰਾਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦੁਃਖਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਮੈਂ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਕਚਕਰਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਮਨਾਸ਼੍ਚਾਹਂ ਜਾਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤੇ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਧਰਾਃ ਕृਸ਼ਾਃ । ਮृਗਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾਃ ਸਭਾਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ, ਦੁੱਖੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਜਿष੍ਣੁਃ ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਵਾਹਂ ਮਾਨਿਨ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚੈਵ ਮਾਤृਵਾਕ੍ਯਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਮਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਪੰਜੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਨਵਤੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਂ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਮੁਦਿਤੋऽਹਂ ਭृਸ਼ਂ ਤਦਾ । ਤਤੋ ਨਾਗਾਹ੍ਵਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾ ਮੁਨੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਾਂਡਵ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਸਮੇਤ ਨਾਗਾਹਵਯੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਨਿਵਾਸਂ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੇਨ ਵੈ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ।
ਤਰ੍ਪਿਤਃ ਪਾਵਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ਜਿष੍ਣੁਨਾ । ਰਾਜਸੂਯਃ ਕृਤੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਦਾਹਂ ਮੁਦਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਉਥੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ; ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵਿਭਵਂ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਮਯਕृਤਾਂ ਸਭਾਮ੍ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਤਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਦੁਰੋਦਰਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਸਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਲਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੰਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਵੇਦੀ ਸ਼ਕੁਨਿਰਨਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਜਃ । ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀ ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਾ
ਮੰਦੇ ਜੂਏ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਖੇਡਿਆ, ਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਰਾਜ, ਧਨ, ਤੇ ਯਾਜ਼ਨੇਨੀ ਸਾਰੀਆਂ ਗਵਾ ਕੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ।
ਵਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇ ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ । ਪਾਞ੍ਚਾਲੀਸਹਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਦੁਃਖਂ ਮੇ ਜਨਿਤਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਨਾਰਦ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਦੁਃਖਾਤ੍ਮਕੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨਿਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਭ੍ਰਮੇਣੈਵ ਜਾਨਨ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾਵਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੋऽਹਂ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸ੍ਤੇऽਮੀ ਕਾ ਮਾਤਾ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਪੁਨਃ । ਯੇਨ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਮੋਹਾਦ੍ਭ੍ਰਮਤੀਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਇਹ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ? ਮਾਂ ਕੌਣ ਹੈ? ਫਿਰ ਸੁਖ ਕੀ ਹੈ? ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਦਿਨ ਰਾਤ ਐਸੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਨ੍ਤੋषੋ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਦੋਲਾਰੂਢਂ ਮਨੋ ਮੇऽਤ੍ਰ ਚਞ੍ਚਲਂ ਨ ਸ੍ਥਿਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚੰਚਲ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਮੇ ਨਿਵਰ੍ਤਯ । ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਯਥਾਹਂ ਸ੍ਯਾਂ ਸੁਖਿਤੋ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ। ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਐਸਾ ਕਰੋ ਕਿ ਮੈਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਣ।