ਮਾਯਾ ਬਲਵਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਹ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਅਰੂਪਾ ਚ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਮਪਿ ਮੋਹਿਨੀ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮਾਇਆ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਛੱਡਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਭਿਆਸ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਤੇ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਤਰਿ ਸ੍ਨੇਹਸਮ੍ਬਦ੍ਧਂ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸਂਵृਤਮ੍ । ਨ ਮੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਨੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਗਾਨ੍ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਦੋਲਾਰੂਢਂ ਮਨੋ ਜਾਤਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ਧਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰੇ । ਪੁਨਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੀਰੇ ਨ ਚੈਕਤ੍ਰ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ, ਕਦੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਾਨਸੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਵੈ । ਕੇऽਮੀ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕ੍ਵ ਮੋਹੋऽਯਂ ਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਰ੍ਹਾ ਮृਤਸ੍ਯ ਮੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਉਠਦਾ: 'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕੌਣ ਹਨ? ਇਹ ਮੋਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੋਦ੍ਭਵਾਃ ਕਿਂ ਮੇ ਸੁਖਦਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸੁਤਾਃ ਕਿਲ । ਮਾਯਾ ਬਲਵਤੀ ਮੋਹਂ ਵਿਤਨੋਤਿ ਹਿ ਮਾਨਸੇ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਮਾਇਆ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਮੋਹ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜਾਨਨ੍ਮੋਹਾਨ੍ਧਕੂਪੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤਿਤੋऽਹਂ ਮृषਾ ਮੁਨੇ । ਇਤ੍ਯਕੁਰ੍ਵਂ ਰਹਸ੍ਤਾਪਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੰਝ ਦੁੱਖ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸਮ੍ਮਤਃ । ਤਦਾ ਮਮ ਮਨੋ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਸੁਤਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਸੁਰੂਪੇ ਦ੍ਵੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਸ਼ੂਰਸੇਨਸੁਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾਪਰਾ
ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਕੁੰਤੀ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਮਾਦਰੀ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ਾਪਂ ਦ੍ਵਿਜਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀਦ੍ਵਯਸਂਯੁਤਃ । ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਨਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਪਾਂਡੂ ਵਿਅਸਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਮਾਮਾਵਿਸ਼ਚ੍ਛੋਕਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਗਤੋऽਹਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਭਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਨੇ ਪਾਣ੍ਡੁਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗਜਾਹ੍ਵਯੇ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਹ੍ਯਗਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਤਟੇ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆਇਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜਾਨ੍ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਵਨਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਧਰ੍ਮਤੋ ਵਾਯੁਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਸ਼੍ਵਿਭ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨ ਇਤ੍ਯਪਿ । ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਧਰ੍ਮਾਨਿਲਸੁਰੇਸ਼ਜਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ — ਇਹ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸੁਤਾਸੁਤੌ । ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁ ਰਹੋ ਮਾਦ੍ਰੀਂ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਮृਤਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਤੁ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਂਸ੍ਕृਤੋ ਹੁਤਭੁਙ੍ਮੁਖੇ । ਮਾਦ੍ਰੀ ਤਤ੍ਰ ਸਤੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪਤਿਨਾ ਸਹ
ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਦਰੀ, ਸਤੀਆ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਸ੍ਥਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਯੁਤਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸਿ । ਮੁਨਯਃ ਸੁਤਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸੁਤਾਂ ਤਦਾ
ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਵਿਚ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੈ ਆਏ।
ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪਤਿਹੀਨਾਂ ਤਾਮਾਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਗਜਸਾਹ੍ਵਯੇ । ਸਮਰ੍ਪਿਤਾਥ ਭੀष੍ਮਾਯ ਵਿਦੁਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲਿਆਈ ਗਈ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਂ ਸੁਖਦੁਃਖਾਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤਸ੍ਤੁ ਪਰਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਭੀष੍ਮੇਣ ਪਾਲਿਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡੋਰਿਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਿਦੁਰੇਣ ਤਥਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯੇ ਕ੍ਰੂਰਮਾਨਸਾਃ
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਠੋਰ ਸਨ—
ਏਕਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਿਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਿਰੋਧਂ ਚਕੁਰਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਮਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮੇਣ ਮਾਨਿਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਝਗੜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰਯ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਧ੍ਯਾਪਨਾਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਾਸਿਤਃ । ਕਰ੍ਣਃ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਯਦਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਕਰਣ, ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—
ਸੂਤੇਨ ਪਾਲਿਤੋ ਨਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਧਿਰਥੇਨ ਹ । ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਭੂਤ੍ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ੂਰਤਮਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਰਥੀ ਅਧਿਰਥ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਾਲਿਆ; ਕਰਣ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਿਰੋਧੋऽਭੂਦ੍ਭੀਮਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਿषੁ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਤੇषੁ ਚ
ਭੀਮ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ—
ਨਿਵਾਸਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵਿਰੋਧਸ਼ਮਨਾਯੈਵ ਨਗਰੇ ਵਾਰਣਾਵਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਝਗੜਾ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਰੋਹਾਜ੍ਜਤੁਗृਹਾਣਿ ਵੈ । ਕਾਰਿਤਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰੇष੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਬਣਵਾਏ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਪੁਰੋਚਨ ਵੀ ਭੇਜਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਤੁਗृਹੇ ਦਗ੍ਧਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪृਥਯਾ ਯੁਤਾਨ੍ । ਪੌਤ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਵ੍ਯਸਨਾਰ੍ਣਵੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਕਾਤੁਰੋ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਵਨੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਦृष੍ਟਾ ਮਯੈਕਚਕ੍ਰਾਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਦੁਃਖਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਮੈਂ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਕਚਕਰਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਮਨਾਸ਼੍ਚਾਹਂ ਜਾਤਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਤੇ ਗਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਧਰਾਃ ਕृਸ਼ਾਃ । ਮृਗਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾਃ ਸਭਾਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ, ਦੁੱਖੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਜਿष੍ਣੁਃ ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾਮ੍ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਵਾਹਂ ਮਾਨਿਨ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚੈਵ ਮਾਤृਵਾਕ੍ਯਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾ ਕੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਮਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਪੰਜੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਨਵਤੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।