ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਲਜ੍ਜਯਾऽऽਕੁਲਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵਂ ਵਿਨਯਾਨਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਤਃ ਪਾਪਾਧਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪਥਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰੋਮਿ ਕਥਮਾਦਰਾਤ੍
'ਮਾਂ, ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਤਥਾ ਯਵੀਯਸੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਧੂਃ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਂ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮਧੀਤ੍ਯ ਨਿਗਮਾਨਹਮ੍
'ਉਪਰੋਂ, ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਕੁਆਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਹ ਵਿਗੜੀ ਕਰਤੂਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?'
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕੁਲਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨ ਤਰਨ੍ਤਿ ਹਿ ਸਂਸਾਰਾਤ੍ਪਿਤਰਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
'ਕੁਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦੇ।'
ਲੋਕਾਨਾਮੁਪਦੇष੍ਟਾ ਯਃ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ । ਸ ਕਥਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਪੁਨਰੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਰੁਦਤ੍ਯਾ ਭृਸ਼ਮਨ੍ਤਿਕੇ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤਿਤਪ੍ਤਾ ਯਾ ਵਂਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਣਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਨ ਤੇ ਦੋषੋ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਗੁਰੂਣਾਂ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਸਦੋषਮਪਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਚ ਗਲਤੀ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ । ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਤੇ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਮਾਨਦ
ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਮਾਪਦੰਡ ਮੰਨ ਕੇ, ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਕਹਿਆ ਕਰ—ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਿਨੀ ਕੁਰੁ ਮਾਤਰਮ੍ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾਂ ਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਸੁਤ
ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪੁੱਤ।
ਇਤਿ ਤਾਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸੁਰਨਦੀਸੁਤਃ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਨੁਕਤੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਵਿਚਾਰੋऽਤ੍ਰ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਦਾਯ ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਦਵੈਪਾਯਨ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ; ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕੰਮ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਂ ਤਥਾ । ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕੋऽਹਂ ਤਦਾ ਜਾਤਃ ਕਾਰ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਹਮृਤੁਮਤ੍ਯਾਂ ਮੁਦਾ ਨਿਸ਼ਿ । ਮਯਿ ਵਿਮਨਸਾਯਾਂ ਤੁ ਤਾਪਸੇ ਕੁਤ੍ਸਿਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਅੰਬਿਕਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ; ਪਰ ਉਹ, ਜਦ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਤਦਾ । ਅਨ੍ਧਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਤੋ ਨੇਤ੍ਰੇ ਨਿਮੀਲਿਤੇ
ਉਸ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪृष੍ਟੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਰਹਃ ਪੁਨਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੋਦਰੇ
ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਮਾਹਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਮਯੋਕ੍ਤਾ ਜਨਨੀ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰੀਡਾਨਮ੍ਰਮੁਖੇਨ ਹ । ਵਿਨੇਤ੍ਰੋ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਤਃ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਮਮੈਵ ਹਿ
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਯਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਠੋਰਵਚਸਾ ਮੁਨੇ । ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇऽਨ੍ਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ: 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਵੇ?'
; ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਵਕੀਯਮੋਹਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਾਸਵੀ ਚਕਿਤਾ ਜਾਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਦਾਸ਼ੇਯੀ ਮਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਸਵੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਗਈ; ਦਾਸੀ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੀ।
ਅਮ੍ਬਾਲਿਕਾ ਵਧੂਰ੍ਧਨ੍ਯਾ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾ ਸੁਤ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਧਵਾ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਤਾ
ਅੰਬਾਲਿਕਾ, ਧਨਵੰਤ ਵਧੂ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਸਮ੍ਮਤਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਨਪਸੰਦ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਨਾਨ੍ਧੋ ਰਾਜਾਧਿਕਾਰੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਦਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਮਾਨਦ
ਅੰਨ੍ਹਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਤਦਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਜਾਹ੍ਵਯੇ । ਯਾਵਦृਤੁਮਤੀ ਜਾਤਾ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾ ਮੁਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਗਜਾਹਵਯਾ ਵਿਚ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਤਕ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਰਿਸ਼ੀ।
ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਯਨਾਗਾਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਾ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲਜਜਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਵਾਲ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਾਸ ਦੇ ਆਖੇ ਮੁਤਾਬਕ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਜਟਿਲਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਤਾਪਸਂ ਰਸਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸਾ ਸ੍ਵੇਦਵਦਨਾ ਜਾਤਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾ ਵਿਮਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜਟਾਧਾਰੀ, ਸੰਜਮ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰੀ ਰਸਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤਪਸਵੀ—ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਤੇ ਪੀਲੀ ਪੈ ਗਈ।
ਕੁਪਿਤੋऽਹਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਿਨੀਂ ਨਿਸ਼ਿ ਸਙ੍ਗਤਾਮ੍ । ਵੇਪਮਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹ੍ਯਬ੍ਰਵਂ ਤਾਮਹਂ ਰੁषਾ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਖਤ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਯਦਿ ਗਰ੍ਵੇਣ ਪਾਣ੍ਡੁਵਰ੍ਣਾ ਸਮਾਵृਤਾ । ਅਤਸ੍ਤੇ ਤਨਯਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਪੀਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰੰਗ ਵੀ ਪੀਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥਿਤੋऽਮ੍ਬਾਲਿਕਯਾ ਯੁਤਃ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਿ ਨਿਰ੍ਯਾਤਃ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਮਾਤਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਤ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਤੌ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸੂਤਾਵਨ੍ਧਪਾਣ੍ਡੁਰੌ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਥਿਤੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਤੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ—ਇੱਕ ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਇੱਕ ਪੀਲਾ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਪਾਂਡੂ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।
ਮਾਤਾ ਮੇ ਵਿਮਨਾ ਜਾਤਾ ਤਾਦृਸ਼ੌ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੌ ਸੁਤੌ । ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਮਾਮਾਹੂਯ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਸੁਤੌ ਜਾਤੌ ਰਾਜ੍ਯਯੋਗ੍ਯੌ ਨ ਤਾਦृਸ਼ੌ । ਅਨ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦਯ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ, ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਚਾਹੇ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ।