ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਃਖਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਃ
ਚੰਦ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋ ਗੁਰੁਃ । ਯਯਾਵਥ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਸ਼੍ਚੌषਧੀਪਤੇਃ
ਕੁਝ ਦਿਨ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਗੁਰੂ, ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਨਿषਿਦ੍ਧੋऽਸੌ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਨਾਜਗਾਮ ਸ਼ਸ਼ੀ ਤਤ੍ਰ ਚੁਕੋਪਾਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ; ਚੰਦ ਉਥੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਮੇ ਸ਼ਿष੍ਯਤਾਂ ਯਾਤੋ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਤੁ ਮਾਤਰਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਲਤੋऽਧਰ੍ਮੀ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਮਯਾਧੁਨਾ
“ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਬਣ ਚੁੱਕਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇਸ ਅਧਰਮੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।”
ਉਵਾਚ ਵਾਚਂ ਕੋਪਾਤ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ਸ੍ਥਿਤੋ ਬਹਿਃ । ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਭਵਨੇ ਮਨ੍ਦ ਪਾਪਾਚਾਰ ਸੁਰਾਧਮ
ਉਹ ਬਾਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮੂਰਖ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ?"
ਦੇਹਿ ਮੇ ਕਾਮਿਨੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੋਚੇਚ੍ਛਾਪਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਭਸ੍ਮਸਾਨ੍ਨੂਨਂ ਨ ਦਦਾਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਕ੍ਰੂਰਾਣਿ ਚੈਵਮਾਦੀਨਿ ਭਾषਣਾਨਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਪਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸਦਨਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਸੋਮਃ ਕਿਮਿਦਂ ਬਹੁ ਭਾषਸੇ । ਨ ਤੇ ਯੋਗ੍ਯਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
ਸੋਮ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਕੁ ਕਿਉਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਉਹ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਢੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।"
ਕੁਰੂਪਾਂ ਚ ਸ੍ਵਸਦृਸ਼ੀਂ ਗृਹਾਣਾਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਯੋਗ੍ਯਾ ਨੇਦृਸ਼ੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ, ਬਦਸੂਰਤ ਹੋਰ ਨਾਰੀ ਲੈ ਲੈ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਐਸੀ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਢੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਰਤਿਃ ਸ੍ਵਸਦृਸ਼ੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਕਿਲ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਣਯਮ੍
ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾਰੀ। ਤੂੰ, ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਾਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਨਾਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਯਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਕਾਮਂ ਨ ਦੇਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਕਰੇ ਉਥੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਮੂਰਖ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਾਹੀ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ ਲੈ, ਪਰ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਸ਼ਾਪੋ ਨ ਮਾਂ ਬਾਧਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਨਾਹਂ ਦਦੇ ਗੁਰੋ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਤੇਰੇ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸ਼ਾਪ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਗੁਰੂ; ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਕਰੇ, ਕਰ ਲੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਚੇਜ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਸਦ੍ਮ ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੋਮ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰੋਧ ਲੈ ਕੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਂ ਦੁਃਖਾਤੁਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਾਚਮਨੀਯਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ ਤੇ ਆਚਮਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਰਮੋਦਾਰਸ੍ਤਂ ਤਥਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੋऽਸਿ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਮਹਾਂਭਾਗ? ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਮਹਾ ਮੁਨੀ?"
ਕੇਨਾਪਮਾਨਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਰਾਜ੍ਯੇ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਮੇ । ਤ੍ਵਦਧੀਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਲੋਕਾਧਿਪੈਃ ਸਹ
"ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਗੁਰੂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ? ਇਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਨ।"
ਬਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
"ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇਣਗੇ। ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਦੱਸ।"
ਗੁਰੁਰੁਵਾਚ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਾਰਾ ਮਮ ਸੁਲੋਚਨਾ । ਨ ਦਦਾਤਿ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਮ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।"
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਮਮ । ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
"ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ; ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ।"
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਆਨਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਨੂਨਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸ਼ੋਕ ਨਾ ਕਰ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਸੁਵ੍ਰਤ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜਰੂਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।"
ਪ੍ਰੇषਿਤੇ ਚੇਨ੍ਮਯਾ ਦੂਤੇ ਨ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮਦਾਕੁਲਃ । ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ
"ਜੇ ਮੈਂ ਦੂਤ ਭੇਜਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮਦ-ਭਰਿਆ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੂਤਂ ਵਕ੍ਤृਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸੋਮਾਯ ਵਾਰ੍ਤਾਸ਼ਂਸਿਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਿਲੋਕਂ ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸੁਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨੇਨੈਵ ਵਚਨਂ ਰੋਹਿਣੀਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਚੰਨਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਝਾਣ ਨਾਲ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਕਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਯਚ੍ਚ ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਨੀਤਿਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਅਤ੍ਰਿਃ ਪਿਤਾ ਤੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨ ਨਿਦ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਅਤ੍ਰਿ ਵੀ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ।
ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਰ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਹ੍ਯਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੈਃ । ਤਦਰ੍ਥੇ ਕਲਹਃ ਕਾਮਂ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਸਕੇ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਸੁਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਝਗੜਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਤਵ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਾਰਰਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਆਤ੍ਮਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਧਾਨਿਧੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਓਹੋ ਜਤਨ ਉਹ ਵੀ ਕਰੇ। ਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਾਮਿਨ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਜਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਕਥਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸੁਧਾਨਿਧੇ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੱਖ ਦਾ ਦੀਆਂ ਅਠਾਈ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਦਾ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾ ਮੇਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਨੋਰਮਾਃ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਾਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਾਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਪਤ੍ਨੀਂ ਗੁਰੋਰਪਿ
ਮੇਨਕਾ ਆਦਿਕ ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਦਾ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਈਸ਼੍ਵਰਾ ਯਦਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮਹਨ੍ਤਯਾ । ਅਜ੍ਞਾਸ੍ਤਦਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਤਦਾ ਧਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਅਗਿਆਨੀ ਵੀ ਉਹੀ ਰਾਹ ਪਕੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਘਾਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।