ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਮਨੋਗਤਮ੍ । ਤਰਸੈਵਾਗਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦਾ ਭਾਵ ਸਮਝਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਥ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਤਾਮਬ੍ਰਵਂ ਸੁਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗੀਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜੋ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਸੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਮਾਹੂਤੋ ਮਨਸਾਹਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ । ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮ੍
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਜੋ ਆਗਿਆ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਮਾਤਰ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪਰਃ । ਆਗਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਿੰਤਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਕੰਮ ਦੱਸ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਤੁਰਗ੍ਰੇ ਯਦਾ ਮੁਨੇ । ਤਦਾ ਸਾ ਮਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਭੀष੍ਮਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਪੁਤ੍ਰ ਤੇऽਦ੍ਯ ਮृਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪੀਡਿਤੋ ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ । ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਵਂਸ਼ਚ੍ਛੇਦਭਯਾਦਿਹ
'ਪੁੱਤ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਰਾਜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਕ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ ਮਯਾਹੂਤਃ ਸਮਾਧਿਨਾ । ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਮਤੇਨਾਤ੍ਰ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
'ਇਸ ਲਈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਜ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ।'
ਕੁਲਂ ਸ੍ਥਾਪਯ ਨष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰ੍ਨਾਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦੁਃਖਤਃ ਕृष੍ਣ ਵਂਸ਼ਚ੍ਛੇਦੋਦ੍ਭਵਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
'ਸ਼ੰਤਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਵੰਸ਼ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਤੋਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਕ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।'
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤਵ ਯਵੀਯਸਃ । ਸਾਧੋਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਯੌਵਨਭੂषਿਤੇ
'ਤੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਨੇਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਾਦਨਕਂ ਕੁਰੁ । ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭਾਰਤਂ ਵਂਸ਼ਂ ਨਾਤ੍ਰ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
'ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾ। ਇਸ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਲਜ੍ਜਯਾऽऽਕੁਲਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵਂ ਵਿਨਯਾਨਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਤਃ ਪਾਪਾਧਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪਥਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰੋਮਿ ਕਥਮਾਦਰਾਤ੍
'ਮਾਂ, ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਤਥਾ ਯਵੀਯਸੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਧੂਃ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਂ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮਧੀਤ੍ਯ ਨਿਗਮਾਨਹਮ੍
'ਉਪਰੋਂ, ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਕੁਆਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਹ ਵਿਗੜੀ ਕਰਤੂਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?'
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕੁਲਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨ ਤਰਨ੍ਤਿ ਹਿ ਸਂਸਾਰਾਤ੍ਪਿਤਰਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
'ਕੁਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦੇ।'
ਲੋਕਾਨਾਮੁਪਦੇष੍ਟਾ ਯਃ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ । ਸ ਕਥਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਪੁਨਰੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਰੁਦਤ੍ਯਾ ਭृਸ਼ਮਨ੍ਤਿਕੇ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤਿਤਪ੍ਤਾ ਯਾ ਵਂਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਣਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਨ ਤੇ ਦੋषੋ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਗੁਰੂਣਾਂ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਸਦੋषਮਪਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਚ ਗਲਤੀ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ । ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਤੇ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਮਾਨਦ
ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਮਾਪਦੰਡ ਮੰਨ ਕੇ, ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਕਹਿਆ ਕਰ—ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਿਨੀ ਕੁਰੁ ਮਾਤਰਮ੍ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾਂ ਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਸੁਤ
ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪੁੱਤ।
ਇਤਿ ਤਾਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸੁਰਨਦੀਸੁਤਃ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਨੁਕਤੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਵਿਚਾਰੋऽਤ੍ਰ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਦਾਯ ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਦਵੈਪਾਯਨ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ; ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕੰਮ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਂ ਤਥਾ । ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕੋऽਹਂ ਤਦਾ ਜਾਤਃ ਕਾਰ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋऽਹਮृਤੁਮਤ੍ਯਾਂ ਮੁਦਾ ਨਿਸ਼ਿ । ਮਯਿ ਵਿਮਨਸਾਯਾਂ ਤੁ ਤਾਪਸੇ ਕੁਤ੍ਸਿਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਅੰਬਿਕਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ; ਪਰ ਉਹ, ਜਦ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਤਦਾ । ਅਨ੍ਧਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਤੋ ਨੇਤ੍ਰੇ ਨਿਮੀਲਿਤੇ
ਉਸ ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਹ੍ਨਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪृष੍ਟੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਰਹਃ ਪੁਨਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੋਦਰੇ
ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਮਾਹਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਮਯੋਕ੍ਤਾ ਜਨਨੀ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰੀਡਾਨਮ੍ਰਮੁਖੇਨ ਹ । ਵਿਨੇਤ੍ਰੋ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਤਃ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਮਮੈਵ ਹਿ
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਝੁਕਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ, 'ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਯਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਠੋਰਵਚਸਾ ਮੁਨੇ । ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇऽਨ੍ਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ: 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਵੇ?'
; ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਵਕੀਯਮੋਹਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਾਸਵੀ ਚਕਿਤਾ ਜਾਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਦਾਸ਼ੇਯੀ ਮਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਸਵੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਗਈ; ਦਾਸੀ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੀ।
ਅਮ੍ਬਾਲਿਕਾ ਵਧੂਰ੍ਧਨ੍ਯਾ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾ ਸੁਤ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਧਵਾ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਤਾ
ਅੰਬਾਲਿਕਾ, ਧਨਵੰਤ ਵਧੂ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯ ਸਙ੍ਗਂ ਤ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਸਮ੍ਮਤਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਨਪਸੰਦ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰ।