ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਮਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਸਤੀ ਜਾਣ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਮੈਂ ਤੇ ਮਹਾਤਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਪਰੋ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਕृਤੋ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਾਜ੍ਯਵਿਮੁਖੇਨ ਹ
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ, ਦੂਜਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੀਨ੍ । ਭੀष੍ਮੇਣਾਨੀਯ ਸ੍ਵਬਲਾਤ੍ਕਨ੍ਯਕੇ ਦ੍ਵੇ ਸਮਰ੍ਪਿਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਲੇ ਵਿਵਾਹਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ । ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦਾਹਂ ਸੁਖਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ। ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਪੁਨਃ ਸੋऽਪਿ ਮृਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਨਪਤ੍ਯੋ ਯੁਵਾ ਧਨ੍ਵੀ ਮਾਤਾ ਮੇ ਦੁਃਖਿਤਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਰਾ ਵੀ, ਕਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਮਰ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਤਦਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਧਰ੍ਮਪਰੇ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੀਆਂ।
ਤੇ ਊਚਤੁਃ ਸਤੀਂ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਰੁਦਤੀਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ । ਪਤਿਨਾ ਸਹਗਾਮਿਨ੍ਯੌ ਭਵਿष੍ਯਾਵੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਾਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਤੇ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਨਨ੍ਦਨੇ । ਸੁਖੇਨ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਵਃ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਸਂਯੁਤੇ
ਮਾਂ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਖ ਮਾਣਾਂਗੇ।
ਨਿਵਾਰਿਤੇ ਤਦਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਧ੍ਵੌ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੋਦ੍ਯਮਾਤ੍ । ਸ੍ਨੇਹਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ
ਮਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੇਨ ਚ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸ੍ਮृਤੋऽਹਂ ਗਜਾਹ੍ਵਯੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਜਾਹਵਯੇ ਵਿਖੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਮਨੋਗਤਮ੍ । ਤਰਸੈਵਾਗਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦਾ ਭਾਵ ਸਮਝਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਥ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਤਾਮਬ੍ਰਵਂ ਸੁਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗੀਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜੋ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਸੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਮਾਹੂਤੋ ਮਨਸਾਹਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ । ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮ੍
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਜੋ ਆਗਿਆ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਮਾਤਰ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪਰਃ । ਆਗਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਿੰਤਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਕੰਮ ਦੱਸ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਤੁਰਗ੍ਰੇ ਯਦਾ ਮੁਨੇ । ਤਦਾ ਸਾ ਮਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਭੀष੍ਮਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਪੁਤ੍ਰ ਤੇऽਦ੍ਯ ਮृਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪੀਡਿਤੋ ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ । ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਵਂਸ਼ਚ੍ਛੇਦਭਯਾਦਿਹ
'ਪੁੱਤ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਰਾਜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਕ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ ਮਯਾਹੂਤਃ ਸਮਾਧਿਨਾ । ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਮਤੇਨਾਤ੍ਰ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
'ਇਸ ਲਈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਜ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ।'
ਕੁਲਂ ਸ੍ਥਾਪਯ ਨष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰ੍ਨਾਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦੁਃਖਤਃ ਕृष੍ਣ ਵਂਸ਼ਚ੍ਛੇਦੋਦ੍ਭਵਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
'ਸ਼ੰਤਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਵੰਸ਼ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਤੋਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਕ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।'
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤਵ ਯਵੀਯਸਃ । ਸਾਧੋਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਯੌਵਨਭੂषਿਤੇ
'ਤੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਨੇਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਾਦਨਕਂ ਕੁਰੁ । ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭਾਰਤਂ ਵਂਸ਼ਂ ਨਾਤ੍ਰ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
'ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾ। ਇਸ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਲਜ੍ਜਯਾऽऽਕੁਲਚਿਤ੍ਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵਂ ਵਿਨਯਾਨਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਤਃ ਪਾਪਾਧਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪਥਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਰੋਮਿ ਕਥਮਾਦਰਾਤ੍
'ਮਾਂ, ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਤਥਾ ਯਵੀਯਸੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਧੂਃ ਕਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਂ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮਧੀਤ੍ਯ ਨਿਗਮਾਨਹਮ੍
'ਉਪਰੋਂ, ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਕੁਆਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਹ ਵਿਗੜੀ ਕਰਤੂਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?'
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕੁਲਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨ ਤਰਨ੍ਤਿ ਹਿ ਸਂਸਾਰਾਤ੍ਪਿਤਰਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
'ਕੁਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦੇ।'
ਲੋਕਾਨਾਮੁਪਦੇष੍ਟਾ ਯਃ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ । ਸ ਕਥਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਪੁਨਰੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਰੁਦਤ੍ਯਾ ਭृਸ਼ਮਨ੍ਤਿਕੇ । ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤਿਤਪ੍ਤਾ ਯਾ ਵਂਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਣਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯ ਨ ਤੇ ਦੋषੋ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਗੁਰੂਣਾਂ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਸਦੋषਮਪਿ ਮਾਨਵੈਃ
ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਚ ਗਲਤੀ ਹੋਵੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ । ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਤੇ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਮਾਨਦ
ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਮਾਪਦੰਡ ਮੰਨ ਕੇ, ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਕਹਿਆ ਕਰ—ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਿਨੀ ਕੁਰੁ ਮਾਤਰਮ੍ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾਂ ਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਸੁਤ
ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪੁੱਤ।
ਇਤਿ ਤਾਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸੁਰਨਦੀਸੁਤਃ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਨੁਕਤੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ।