ਦ੍ਵੀਪੇ ਜਾਤੋ ਜਨਨ੍ਯਾਹਂ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਅਨਾਸ਼੍ਰਯੋ ਵਨੇ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਮੈਂ ਟਾਪੂ ਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਧਿਆ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਚੋਗ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਨ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸਮੁਪਾਸਿਤਃ
ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਤੇਜ਼ ਤਪ ਕਰਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਮਯਾ ਸ਼ੁਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਪਾਠਿਤਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵੇਦਾਨਾਂ ਸਾਰ ਆਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਮ੍ । ਲੋਕਾਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਂ ਸਾਧੋ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ ਬੋਧਿਤਃ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰਸਨ੍ਤਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇਰੁਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਮਾਤਰਂ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਂਗਿਰਿ ਮੇਰੂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕੁਰੁਜੰਗਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਦਤਿਤਰਾਂ ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਃ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਤਃ । ਜਾਨਨ੍ਮਿਥ੍ਯੇਤਿ ਸਂਸਾਰਂ ਮਾਯਾਪਾਸ਼ਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵृਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਵਾਸਵੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤੋऽਤ੍ਰੈਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ, ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵਾਸਵੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਧੁਰਾ ਜਨਨੀ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਯੁਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਤਾ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਸੁਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਮਾਂ ਵਿਧੁਰਾ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਹੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਃ ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਗਙ੍ਗਾਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਕਾਲੇਨ ਸੋऽਪਿ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮृਤਃ ਕਾਮਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਂ ਮृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਾ
ਫਿਰ ਮਾਂ ਸਤਯਵਤੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਲਈ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਮਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਸਤੀ ਜਾਣ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਮੈਂ ਤੇ ਮਹਾਤਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਪਰੋ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਕृਤੋ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਾਜ੍ਯਵਿਮੁਖੇਨ ਹ
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ, ਦੂਜਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੀਨ੍ । ਭੀष੍ਮੇਣਾਨੀਯ ਸ੍ਵਬਲਾਤ੍ਕਨ੍ਯਕੇ ਦ੍ਵੇ ਸਮਰ੍ਪਿਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਲੇ ਵਿਵਾਹਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ । ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦਾਹਂ ਸੁਖਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ। ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਪੁਨਃ ਸੋऽਪਿ ਮृਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਨਪਤ੍ਯੋ ਯੁਵਾ ਧਨ੍ਵੀ ਮਾਤਾ ਮੇ ਦੁਃਖਿਤਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਰਾ ਵੀ, ਕਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਮਰ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਤਦਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਧਰ੍ਮਪਰੇ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੀਆਂ।
ਤੇ ਊਚਤੁਃ ਸਤੀਂ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਰੁਦਤੀਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ । ਪਤਿਨਾ ਸਹਗਾਮਿਨ੍ਯੌ ਭਵਿष੍ਯਾਵੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਾਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਤੇ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਨਨ੍ਦਨੇ । ਸੁਖੇਨ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਵਃ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਸਂਯੁਤੇ
ਮਾਂ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਖ ਮਾਣਾਂਗੇ।
ਨਿਵਾਰਿਤੇ ਤਦਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਧ੍ਵੌ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੋਦ੍ਯਮਾਤ੍ । ਸ੍ਨੇਹਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ
ਮਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੇਨ ਚ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸ੍ਮृਤੋऽਹਂ ਗਜਾਹ੍ਵਯੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਜਾਹਵਯੇ ਵਿਖੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵੈ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਮਨੋਗਤਮ੍ । ਤਰਸੈਵਾਗਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦਾ ਭਾਵ ਸਮਝਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਥ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਤਾਮਬ੍ਰਵਂ ਸੁਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗੀਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜੋ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਸੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਮਾਹੂਤੋ ਮਨਸਾਹਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ । ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਕਰਵਾਣਿ ਕਿਮ੍
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਜੋ ਆਗਿਆ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਾਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਮਾਤਰ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪਰਃ । ਆਗਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਿੰਤਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਕੰਮ ਦੱਸ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਤੁਰਗ੍ਰੇ ਯਦਾ ਮੁਨੇ । ਤਦਾ ਸਾ ਮਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਭੀष੍ਮਮਨ੍ਤਿਕੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਪੁਤ੍ਰ ਤੇऽਦ੍ਯ ਮृਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪੀਡਿਤੋ ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ । ਤੇਨਾਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਵਂਸ਼ਚ੍ਛੇਦਭਯਾਦਿਹ
'ਪੁੱਤ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਰਾਜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਕ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ ਮਯਾਹੂਤਃ ਸਮਾਧਿਨਾ । ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਮਤੇਨਾਤ੍ਰ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
'ਇਸ ਲਈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਜ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ।'
ਕੁਲਂ ਸ੍ਥਾਪਯ ਨष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰ੍ਨਾਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਦੁਃਖਤਃ ਕृष੍ਣ ਵਂਸ਼ਚ੍ਛੇਦੋਦ੍ਭਵਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
'ਸ਼ੰਤਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਵੰਸ਼ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਤੋਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਕ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।'
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤਵ ਯਵੀਯਸਃ । ਸਾਧੋਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਯੌਵਨਭੂषਿਤੇ
'ਤੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਨੇਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਮੇਧਾਵਿਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਾਦਨਕਂ ਕੁਰੁ । ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਭਾਰਤਂ ਵਂਸ਼ਂ ਨਾਤ੍ਰ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
'ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾ। ਇਸ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'