ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਇਹ ਅਜੋਬੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ । ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਰਦਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਦੇਹ ਦਾ ਹੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਰਦੋ ਨਾਮ ਤਾਪਸਃ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਿਯਃ ਕਵਿਃ
ਨਾਰਦ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਕਵੀ ਹੈ।
ਸ ਚੈਕਦਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਚਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਵਾਦਯਨ੍ਮਹਤੀਂ ਵੀਣਾਂ ਸ੍ਵਰਤਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬृਹਦ੍ਰਥਨ੍ਤਰਾਦੀਨਾਂ ਸਾਮ੍ਨਾਂ ਭੇਦਾਨਨੇਕਸ਼ਃ । ਗਾਯਨ੍ਗਾਯਤ੍ਰਮਮृਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਥ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਦ, ਰਥੰਤਰਾ ਆਦਿ ਸਾਮ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਗਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਸ਼ਮ੍ਯਾਪ੍ਰਾਸਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਪਾਵਨਮ੍ । ਨਿਵਾਸਂ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਦਂ ਜ੍ਞਾਨਦਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਸਾਧੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਮਾਗਤਮਹਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਵਾਨਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸਨਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਸਮੀਪੇऽਹਂ ਮੁਨੇਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਿਵਾਇਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਰਮਿਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਾਰਦਂ ਜ੍ਞਾਨਪਾਰਦਮ੍ । ਤਮਪृਚ੍ਛਮਹਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।
ਅਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਂਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਮੁਨੇ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਝੂਠੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਮুনি, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਦ੍ਵੀਪੇ ਜਾਤੋ ਜਨਨ੍ਯਾਹਂ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਅਨਾਸ਼੍ਰਯੋ ਵਨੇ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਮੈਂ ਟਾਪੂ ਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਧਿਆ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਚੋਗ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਨ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸਮੁਪਾਸਿਤਃ
ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਤੇਜ਼ ਤਪ ਕਰਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਮਯਾ ਸ਼ੁਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਪਾਠਿਤਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵੇਦਾਨਾਂ ਸਾਰ ਆਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਮ੍ । ਲੋਕਾਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਂ ਸਾਧੋ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ ਬੋਧਿਤਃ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰਸਨ੍ਤਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇਰੁਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਮਾਤਰਂ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਂਗਿਰਿ ਮੇਰੂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕੁਰੁਜੰਗਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਦਤਿਤਰਾਂ ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਃ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਤਃ । ਜਾਨਨ੍ਮਿਥ੍ਯੇਤਿ ਸਂਸਾਰਂ ਮਾਯਾਪਾਸ਼ਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵृਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਵਾਸਵੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤੋऽਤ੍ਰੈਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ, ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵਾਸਵੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਧੁਰਾ ਜਨਨੀ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਯੁਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਤਾ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਸੁਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਮਾਂ ਵਿਧੁਰਾ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਹੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਃ ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਗਙ੍ਗਾਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਕਾਲੇਨ ਸੋऽਪਿ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮृਤਃ ਕਾਮਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਂ ਮृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਾ
ਫਿਰ ਮਾਂ ਸਤਯਵਤੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਲਈ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍ । ਆਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਮਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਸਤੀ ਜਾਣ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਮੈਂ ਤੇ ਮਹਾਤਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਪਰੋ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਕृਤੋ ਭੀष੍ਮੇਣ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਾਜ੍ਯਵਿਮੁਖੇਨ ਹ
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ, ਦੂਜਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੀਨ੍ । ਭੀष੍ਮੇਣਾਨੀਯ ਸ੍ਵਬਲਾਤ੍ਕਨ੍ਯਕੇ ਦ੍ਵੇ ਸਮਰ੍ਪਿਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਲੇ ਵਿਵਾਹਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ । ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਦਾਹਂ ਸੁਖਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਤਯਵਤੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ। ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਪੁਨਃ ਸੋऽਪਿ ਮृਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਪੀਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਨਪਤ੍ਯੋ ਯੁਵਾ ਧਨ੍ਵੀ ਮਾਤਾ ਮੇ ਦੁਃਖਿਤਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਰਾ ਵੀ, ਕਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਮਰ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਤਦਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਧਰ੍ਮਪਰੇ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭੈਣਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੀਆਂ।
ਤੇ ਊਚਤੁਃ ਸਤੀਂ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਰੁਦਤੀਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ । ਪਤਿਨਾ ਸਹਗਾਮਿਨ੍ਯੌ ਭਵਿष੍ਯਾਵੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਾਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।'
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਤੇ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਤ੍ਵਾਥ ਨਨ੍ਦਨੇ । ਸੁਖੇਨ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਵਃ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਸਂਯੁਤੇ
ਮਾਂ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਖ ਮਾਣਾਂਗੇ।
ਨਿਵਾਰਿਤੇ ਤਦਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਧ੍ਵੌ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੋਦ੍ਯਮਾਤ੍ । ਸ੍ਨੇਹਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਤਦਾ
ਮਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੇਨ ਚ ਮਾਤ੍ਰਾ ਮੇ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸ੍ਮृਤੋऽਹਂ ਗਜਾਹ੍ਵਯੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਜਾਹਵਯੇ ਵਿਖੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।