ਸਮੇਤਃ ਕਾਮਿਨੀਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਯੌ ਤਤ੍ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਤਥਾਯਾਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਮ੍ਮੁਖਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਚਿਵੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਦਿਵਸੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਸਾ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ। ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮੈਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਕਥਿਤੋ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਏਕਵੀਰਂ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾਸੌ ਗृਹਮਾਨੀਯ ਚਾਦਰਾਤ੍
ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕਵੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਗਈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਣ੍ਯੇऽਹ੍ਨਿ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਵਾਹਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਿਵਾਇਤੀ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਏਵਂ ਵਿਵਾਹੇ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਰਮਾਪੁਤ੍ਰੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਹੂਨ੍ਭੋਗਾਮ੍ਬੁਭੁਜੇ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਮਮ੍ । ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕृਤਵੀਰ੍ਯਾਭਿਧਃ ਕਿਲ । ਤਤ੍ਸੁਤਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਂਸ਼ੋऽਯਂ ਕਥਿਤੋ ਮਯਾ
ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਈ ਸੁਖ-ਸਾਥ ਭੋਗੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਵੰਸ਼ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
; ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾਃ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਾਦਨਾਯ ਗਰ੍ਭਧਾਰਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਰਾਜੋਵਾਚ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਂ ਦਿਵ੍ਯਕਥਾਰਸਮ੍ । ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਿਬਂਸ੍ਤੁ ਸੁਧਯਾ ਸਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰਸ-ਮਿੱਠਾਸ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਥਿਤਂ ਭਵਤਾ ਮਮ । ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਾ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮੇऽਤ੍ਰ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਮਲਾਪਤਿਃ । ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਕਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਿਰਜਣ, ਸੰਭਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਸੋऽਪ੍ਯਸ਼੍ਵਭਾਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰਚ੍ਯੁਤਃ । ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਵਤੰਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਰੀ, ਕਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਇਹ ਅਜੋਬੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ । ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਰਦਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਦੇਹ ਦਾ ਹੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਰਦੋ ਨਾਮ ਤਾਪਸਃ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਿਯਃ ਕਵਿਃ
ਨਾਰਦ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਕਵੀ ਹੈ।
ਸ ਚੈਕਦਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਚਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਵਾਦਯਨ੍ਮਹਤੀਂ ਵੀਣਾਂ ਸ੍ਵਰਤਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬृਹਦ੍ਰਥਨ੍ਤਰਾਦੀਨਾਂ ਸਾਮ੍ਨਾਂ ਭੇਦਾਨਨੇਕਸ਼ਃ । ਗਾਯਨ੍ਗਾਯਤ੍ਰਮਮृਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਥ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਦ, ਰਥੰਤਰਾ ਆਦਿ ਸਾਮ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਗਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਸ਼ਮ੍ਯਾਪ੍ਰਾਸਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਪਾਵਨਮ੍ । ਨਿਵਾਸਂ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਦਂ ਜ੍ਞਾਨਦਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਸਾਧੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਮਾਗਤਮਹਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਵਾਨਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸਨਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਸਮੀਪੇऽਹਂ ਮੁਨੇਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਿਵਾਇਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਰਮਿਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਾਰਦਂ ਜ੍ਞਾਨਪਾਰਦਮ੍ । ਤਮਪृਚ੍ਛਮਹਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।
ਅਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਂਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਮੁਨੇ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਝੂਠੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਮুনি, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਦ੍ਵੀਪੇ ਜਾਤੋ ਜਨਨ੍ਯਾਹਂ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਅਨਾਸ਼੍ਰਯੋ ਵਨੇ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਮੈਂ ਟਾਪੂ ਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਧਿਆ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਚੋਗ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੇ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਨ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸਮੁਪਾਸਿਤਃ
ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਤੇਜ਼ ਤਪ ਕਰਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਮਯਾ ਸ਼ੁਕਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਪਾਠਿਤਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵੇਦਾਨਾਂ ਸਾਰ ਆਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਮ੍ । ਲੋਕਾਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਂ ਸਾਧੋ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ ਬੋਧਿਤਃ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪੁਤ੍ਰਸਨ੍ਤਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇਰੁਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਮਾਤਰਂ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਹਾਂਗਿਰਿ ਮੇਰੂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕੁਰੁਜੰਗਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਦਤਿਤਰਾਂ ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਃ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਤਃ । ਜਾਨਨ੍ਮਿਥ੍ਯੇਤਿ ਸਂਸਾਰਂ ਮਾਯਾਪਾਸ਼ਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵृਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਵਾਸਵੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤੋऽਤ੍ਰੈਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ, ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵਾਸਵੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਧੁਰਾ ਜਨਨੀ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਯੁਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿਤਾ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਸੁਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਮਾਂ ਵਿਧੁਰਾ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਹੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਃ ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਗਙ੍ਗਾਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਕਾਲੇਨ ਸੋऽਪਿ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮृਤਃ ਕਾਮਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਂ ਮृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰਾ
ਫਿਰ ਮਾਂ ਸਤਯਵਤੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਲਈ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ।