ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਰੂਪਗੁਣਸ੍ਤਵ । ਪਸ਼੍ਯ ਤਂ ਕੁਟਿਲਾਪਾਙ੍ਗਿ ਮਨੋਭਵਸਮਂ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ। ਠਗੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਮਨ ਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਕਥਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ । ਪੂਰ੍ਣਾਨੁਰਾਗਃ ਸਞ੍ਜਾਤਸ੍ਤੇਨਾਸੌ ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਰੁਰੂਪਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨृਪਤਿਨਨ੍ਦਨਃ । ਸਾ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਮਨਾਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇਰੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਭृਸ਼ਂ ਭੀਤ੍ਯਾ ਕੌਮਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯਾ ਤਯਾ । ਕਥਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕੁਮਾਰੀ ਹ੍ਯਵਸ਼ਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਲੱਜਾ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਕੁਆਰੀ ਉਮਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ?'
ਸ ਮਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕਾਮਾਰ੍ਤ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਾ ਸਤੀ । ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯਾ ਯੁਤਾ ਤਤ੍ਰ ਨਰਯਾਨਸ੍ਥਿਤਾ ਯਯੌ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਫੜ ਲਵੇਗਾ', ਉਹ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫੌਜੀ ਡੇਰੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰੇऽਤਿਮਲਿਨਾ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੀ । ਤਾਮਾਗਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸੁਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫੌਜੀ ਡੇਰੇ ਵਿਚ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਮਲਿਨ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ:
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਤृषਿਤੇ ਨਯਨੇ ਮਮ । ਕਾਮਾਤੁਰਂ ਚ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਚ ਲਜ੍ਜਾਭਰਾਵृਤਾਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ ਹਨ।' ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਨੀਤਿਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿष੍ਟਮਾਰ੍ਗਜ੍ਞਾ ਤਮੁਵਾਚ ਯਸ਼ੋਵਤੀ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਪਿਤਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਨਾਂ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਯਸ਼ੋਵਤੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਤੇ ਸਰੀਫਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।'
ਏषਾਪਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ਾ ਨੂਨਂ ਭਵਿਤਾ ਸਙ੍ਗਮਸ੍ਤਵ । ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਯੈਨਾਂ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਇਹ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਵੇਗੀ; ਤੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ।'
ਸ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਸ੍ਯਤੀਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਸ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।' ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਫੌਜ ਸਮੇਤ
ਸਮੇਤਃ ਕਾਮਿਨੀਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਯੌ ਤਤ੍ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਤਥਾਯਾਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਮ੍ਮੁਖਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਚਿਵੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਦਿਵਸੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਸਾ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ। ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮੈਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਕਥਿਤੋ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਏਕਵੀਰਂ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾਸੌ ਗृਹਮਾਨੀਯ ਚਾਦਰਾਤ੍
ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕਵੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਗਈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਣ੍ਯੇऽਹ੍ਨਿ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਵਾਹਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਿਵਾਇਤੀ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਏਵਂ ਵਿਵਾਹੇ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਰਮਾਪੁਤ੍ਰੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਹੂਨ੍ਭੋਗਾਮ੍ਬੁਭੁਜੇ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਮਮ੍ । ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕृਤਵੀਰ੍ਯਾਭਿਧਃ ਕਿਲ । ਤਤ੍ਸੁਤਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਂਸ਼ੋऽਯਂ ਕਥਿਤੋ ਮਯਾ
ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਈ ਸੁਖ-ਸਾਥ ਭੋਗੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਵੰਸ਼ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
; ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾਃ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਾਦਨਾਯ ਗਰ੍ਭਧਾਰਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਰਾਜੋਵਾਚ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਂ ਦਿਵ੍ਯਕਥਾਰਸਮ੍ । ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਿਬਂਸ੍ਤੁ ਸੁਧਯਾ ਸਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰਸ-ਮਿੱਠਾਸ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਥਿਤਂ ਭਵਤਾ ਮਮ । ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਾ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮੇऽਤ੍ਰ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਮਲਾਪਤਿਃ । ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਕਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਿਰਜਣ, ਸੰਭਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਸੋऽਪ੍ਯਸ਼੍ਵਭਾਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰਚ੍ਯੁਤਃ । ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਵਤੰਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਰੀ, ਕਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ?
ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਇਹ ਅਜੋਬੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ । ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਰਦਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਦੇਹ ਦਾ ਹੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਰਦੋ ਨਾਮ ਤਾਪਸਃ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਿਯਃ ਕਵਿਃ
ਨਾਰਦ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਕਵੀ ਹੈ।
ਸ ਚੈਕਦਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਚਰਨ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍ । ਵਾਦਯਨ੍ਮਹਤੀਂ ਵੀਣਾਂ ਸ੍ਵਰਤਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬृਹਦ੍ਰਥਨ੍ਤਰਾਦੀਨਾਂ ਸਾਮ੍ਨਾਂ ਭੇਦਾਨਨੇਕਸ਼ਃ । ਗਾਯਨ੍ਗਾਯਤ੍ਰਮਮृਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਥ ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਦ, ਰਥੰਤਰਾ ਆਦਿ ਸਾਮ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਗਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਸ਼ਮ੍ਯਾਪ੍ਰਾਸਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਪਾਵਨਮ੍ । ਨਿਵਾਸਂ ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰ੍ਮਦਂ ਜ੍ਞਾਨਦਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਸ਼ਮਿਆਪ੍ਰਾਸਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਸਾਧੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਮਾਗਤਮਹਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਵਾਨਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸਨਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਸਮੀਪੇऽਹਂ ਮੁਨੇਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਿਵਾਇਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਰਮਿਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਾਰਦਂ ਜ੍ਞਾਨਪਾਰਦਮ੍ । ਤਮਪृਚ੍ਛਮਹਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।
ਅਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਸਂਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਮੁਨੇ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਝੂਠੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਮুনি, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।