ਨਾਨ੍ਯਃ ਕੋऽਪਿ ਮਮਾਰਾਤਿਰ੍ਯੋ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਭਵੇਤ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੂਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੇ ਵੈ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੋਰ ਦੂਤ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇ ਹੋਚੁਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਭੀਤਾਃ ਕਾਲਕੇਤੁਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਿਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮੀਪੇ ਸੈਨ੍ਯਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਲਕੇਤੁ ਦੇ ਘਰ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਫੌਜ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਨਗਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵृਤਃ । ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲਕੇਤੁ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਏਕਵੀਰੋऽਪਿ ਸਹਸਾ ਹਯਾਰੂਢਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਇਕੱਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਲੇਰ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆ।
ਆਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਵਿਰਹੇਣ ਸਮਾਕੁਲਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਕਾਮਿਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰਾਦੀਪਿਤਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਾਤਰਾਣਾਂ ਭਯਾਵਹੇ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਗਈ। ਲੜਾਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਡਰਪੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਿਨ੍ਧੁਸੁਤਾਸੁਤਃ । ਸ ਗਤਾਸੁਃ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ
ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਯਿਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ । ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵੇਗਾਦੇਕਾਵਲੀਂ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਏਕਾਵਲੀ ਕੋਲ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਮੁਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਏਹ੍ਯਾਲਿ ਨृਪਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵੋऽਸੌ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲੀ: 'ਮਿੱਤਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ!'
ਏਕਵੀਰੇਣ ਧੀਰੇਣ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰੇऽਪ੍ਯਸੌ ਰਾਜਾ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਃ
ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਦਲੇਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਠਿਨ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਫੌਜੀ ਡੇਰੇ ਵਿਚ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਰੂਪਗੁਣਸ੍ਤਵ । ਪਸ਼੍ਯ ਤਂ ਕੁਟਿਲਾਪਾਙ੍ਗਿ ਮਨੋਭਵਸਮਂ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ। ਠਗੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਮਨ ਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਕਥਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ । ਪੂਰ੍ਣਾਨੁਰਾਗਃ ਸਞ੍ਜਾਤਸ੍ਤੇਨਾਸੌ ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਰੁਰੂਪਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨृਪਤਿਨਨ੍ਦਨਃ । ਸਾ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਮਨਾਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇਰੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਭृਸ਼ਂ ਭੀਤ੍ਯਾ ਕੌਮਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯਾ ਤਯਾ । ਕਥਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕੁਮਾਰੀ ਹ੍ਯਵਸ਼ਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਲੱਜਾ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਕੁਆਰੀ ਉਮਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ?'
ਸ ਮਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕਾਮਾਰ੍ਤ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਾ ਸਤੀ । ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯਾ ਯੁਤਾ ਤਤ੍ਰ ਨਰਯਾਨਸ੍ਥਿਤਾ ਯਯੌ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਫੜ ਲਵੇਗਾ', ਉਹ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫੌਜੀ ਡੇਰੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰੇऽਤਿਮਲਿਨਾ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੀ । ਤਾਮਾਗਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸੁਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫੌਜੀ ਡੇਰੇ ਵਿਚ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਮਲਿਨ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ:
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਤृषਿਤੇ ਨਯਨੇ ਮਮ । ਕਾਮਾਤੁਰਂ ਚ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਚ ਲਜ੍ਜਾਭਰਾਵृਤਾਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ ਹਨ।' ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਨੀਤਿਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿष੍ਟਮਾਰ੍ਗਜ੍ਞਾ ਤਮੁਵਾਚ ਯਸ਼ੋਵਤੀ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਪਿਤਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਨਾਂ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਯਸ਼ੋਵਤੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਤੇ ਸਰੀਫਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।'
ਏषਾਪਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ਾ ਨੂਨਂ ਭਵਿਤਾ ਸਙ੍ਗਮਸ੍ਤਵ । ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਯੈਨਾਂ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਇਹ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਵੇਗੀ; ਤੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ।'
ਸ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਸ੍ਯਤੀਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਸ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।' ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਫੌਜ ਸਮੇਤ
ਸਮੇਤਃ ਕਾਮਿਨੀਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਯੌ ਤਤ੍ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਤਥਾਯਾਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਮ੍ਮੁਖਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਚਿਵੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਦਿਵਸੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਸਾ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ। ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮੈਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਃ ਕਥਿਤੋ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਏਕਵੀਰਂ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾਸੌ ਗृਹਮਾਨੀਯ ਚਾਦਰਾਤ੍
ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕਵੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਗਈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਣ੍ਯੇऽਹ੍ਨਿ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਵਾਹਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਪਾਰਿਬਰ੍ਹਂ ਤਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਿਵਾਇਤੀ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਏਵਂ ਵਿਵਾਹੇ ਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਰਮਾਪੁਤ੍ਰੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਹੂਨ੍ਭੋਗਾਮ੍ਬੁਭੁਜੇ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਮਮ੍ । ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕृਤਵੀਰ੍ਯਾਭਿਧਃ ਕਿਲ । ਤਤ੍ਸੁਤਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਂਸ਼ੋऽਯਂ ਕਥਿਤੋ ਮਯਾ
ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕਈ ਸੁਖ-ਸਾਥ ਭੋਗੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਵੰਸ਼ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
; ਅਮ੍ਬਿਕਾਯਾਃ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਾਦਨਾਯ ਗਰ੍ਭਧਾਰਣਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਰਾਜੋਵਾਚ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਂ ਦਿਵ੍ਯਕਥਾਰਸਮ੍ । ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਿਬਂਸ੍ਤੁ ਸੁਧਯਾ ਸਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰਸ-ਮਿੱਠਾਸ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਥਿਤਂ ਭਵਤਾ ਮਮ । ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਾ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮੇऽਤ੍ਰ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਮਲਾਪਤਿਃ । ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਕਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਿਰਜਣ, ਸੰਭਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਸੋऽਪ੍ਯਸ਼੍ਵਭਾਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰਚ੍ਯੁਤਃ । ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਵਤੰਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਰੀ, ਕਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ?