ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮ੍ਮੁਖਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਤਾਨਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਕਾਲਕੇਤੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਣਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੋ। ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਲਕੇਤੁ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ:
ਏਕਾਵਲੀਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਂ ਵਿਵਸ਼ਾਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ । ਕੋऽਯਮਾਯਾਤਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਪਿਤਾ ਤੇ ਵਾਪਰਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਇਕਾਵਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬੇਬਸ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਖੜੀ, ਇਹ ਕੌਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਪਤਲੀ? ਕੀ ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਦਮੀ?
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ । ਪਿਤਾ ਤੇ ਯਦਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ੋਦਰੀ, ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਫੌਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਈ ਹੈ? ਜੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਲੈਣ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪਿਤਰਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਨ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹੇ ਪੂਜਾਂ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਹਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਵਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਤਨਾਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਰੋਮਿ ਤਸ੍ਯ ਚਾਤਿਥ੍ਯਂ ਗृਹੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਅਨ੍ਯਸ਼੍ਚੇਦ੍ਯਦਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਂ ਹਨ੍ਮਿ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਹ ਜਦ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਆਨੀਤਃ ਕਿਲ ਕਾਲੇਨ ਮਰਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਦ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕੋऽਯਮਾਯਾਤਿ ਮਨ੍ਦਧੀਃ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਅਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਕਾਲਰੂਪਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਏਕਾਵਲ੍ਯੁਵਾਚ ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕੋऽਯਮਾਯਾਤਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਾਂ— ਇਕਾਵਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਇਹ ਕੌਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਮੇऽਸ੍ਤਿ ਵਿਦਿਤਃ ਕੋऽਪਿ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਸ੍ਤਵ ਬਨ੍ਧਨੇ । ਨਾਯਂ ਪਿਤਾ ਮੇ ਨ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੇਰੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਾ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੇਰਾ ਭਰਾ; ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਯਾਤਿ ਨਾਹਂ ਵੇਦ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਦੈਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਮੀ ਦੂਤਾ ਵਯਸ੍ਯਾ ਤੇ ਯਸ਼ੋਵਤੀ
ਇਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਦੈਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਮਿਤ੍ਰ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਮਾਨੀਯ ਚ ਤਂ ਵੀਰਮਾਗਤੇਤਿ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਾ । ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸਾ ਸਖੀ ਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਕਾਰ੍ਯਨਿਸ਼੍ਚਯੇ
ਉਹ ਵਿਰ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਉਹ ਚਲਾਕ ਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਕੰਮ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਗਈ?
ਨਾਨ੍ਯਃ ਕੋऽਪਿ ਮਮਾਰਾਤਿਰ੍ਯੋ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਭਵੇਤ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੂਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੇ ਵੈ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੋਰ ਦੂਤ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇ ਹੋਚੁਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਭੀਤਾਃ ਕਾਲਕੇਤੁਂ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਿਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸਮੀਪੇ ਸੈਨ੍ਯਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਲਕੇਤੁ ਦੇ ਘਰ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਫੌਜ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਨਗਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾऽऽਵृਤਃ । ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਲਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲਕੇਤੁ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਏਕਵੀਰੋऽਪਿ ਸਹਸਾ ਹਯਾਰੂਢਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਇਕੱਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਲੇਰ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆ।
ਆਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਵਿਰਹੇਣ ਸਮਾਕੁਲਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਹ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਕਾਮਿਨੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਮੁਕ੍ਤੈਰਾਦੀਪਿਤਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਾਤਰਾਣਾਂ ਭਯਾਵਹੇ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕ ਗਈ। ਲੜਾਈ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਡਰਪੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਿਨ੍ਧੁਸੁਤਾਸੁਤਃ । ਸ ਗਤਾਸੁਃ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ
ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਯਿਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ । ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵੇਗਾਦੇਕਾਵਲੀਂ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਏਕਾਵਲੀ ਕੋਲ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਮੁਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਏਹ੍ਯਾਲਿ ਨृਪਪੁਤ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵੋऽਸੌ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲੀ: 'ਮਿੱਤਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ!'
ਏਕਵੀਰੇਣ ਧੀਰੇਣ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰੇऽਪ੍ਯਸੌ ਰਾਜਾ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਃ
ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਦਲੇਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਠਿਨ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਫੌਜੀ ਡੇਰੇ ਵਿਚ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਰੂਪਗੁਣਸ੍ਤਵ । ਪਸ਼੍ਯ ਤਂ ਕੁਟਿਲਾਪਾਙ੍ਗਿ ਮਨੋਭਵਸਮਂ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ। ਠਗੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਮਨ ਦੇਵ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਕਥਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ । ਪੂਰ੍ਣਾਨੁਰਾਗਃ ਸਞ੍ਜਾਤਸ੍ਤੇਨਾਸੌ ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਰੁਰੂਪਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨृਪਤਿਨਨ੍ਦਨਃ । ਸਾ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਮਨਾਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇਰੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਭृਸ਼ਂ ਭੀਤ੍ਯਾ ਕੌਮਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯਾ ਤਯਾ । ਕਥਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕੁਮਾਰੀ ਹ੍ਯਵਸ਼ਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਲੱਜਾ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਕੁਆਰੀ ਉਮਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ?'
ਸ ਮਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕਾਮਾਰ੍ਤ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਾ ਸਤੀ । ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯਾ ਯੁਤਾ ਤਤ੍ਰ ਨਰਯਾਨਸ੍ਥਿਤਾ ਯਯੌ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ 'ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਫੜ ਲਵੇਗਾ', ਉਹ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫੌਜੀ ਡੇਰੇ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਵਾਰੇऽਤਿਮਲਿਨਾ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣੀ । ਤਾਮਾਗਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਸੁਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫੌਜੀ ਡੇਰੇ ਵਿਚ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਮਲਿਨ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ:
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਤृषਿਤੇ ਨਯਨੇ ਮਮ । ਕਾਮਾਤੁਰਂ ਚ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਚ ਲਜ੍ਜਾਭਰਾਵृਤਾਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ ਹਨ।' ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਨੀਤਿਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿष੍ਟਮਾਰ੍ਗਜ੍ਞਾ ਤਮੁਵਾਚ ਯਸ਼ੋਵਤੀ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਪਿਤਾਪ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਨਾਂ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਯਸ਼ੋਵਤੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਤੇ ਸਰੀਫਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।'
ਏषਾਪਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ਾ ਨੂਨਂ ਭਵਿਤਾ ਸਙ੍ਗਮਸ੍ਤਵ । ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਯੈਨਾਂ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਇਹ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਵੇਗੀ; ਤੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ।'
ਸ ਵਿਵਾਹਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਸ੍ਯਤੀਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਸ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।' ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਫੌਜ ਸਮੇਤ