ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਗਮਨੋਪਾਯਂ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਯਾਤਿਦੁਰ੍ਗਮੇ । ਕਥਂ ਤ੍ਵਮਾਗਤਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਙ੍ਕਟਾਦਤ੍ਰ ਤਦ੍ਵਦ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸ।
ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਬਾਲਭਾਵਾਨ੍ਮਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਾਤ੍ਸਬੀਜਧ੍ਯਾਨਪੂਰ੍ਵਕਃ
ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ, ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਸਮੇਤ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਮਯਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਵਿਚਾਰਿਤਮ੍ । ਆਰਾਧਯਾਮਿ ਸਤਤਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਾਮ੍
ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ: ਮੈਂ ਚੰਡੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਦੀ ਸਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗੀ।
ਸਾ ਦੇਵੀ ਸੇਵਿਤਾ ਕਾਮਂ ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਮਰ੍ਥਾ ਸਰ੍ਵਸਾਧਨੇ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।
ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸृਜਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਲਯਤ੍ਯੇਵ ਸਾ ਪੁਨਃ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਸਂਹਰਤ੍ਯੇਵ ਨਿਰਾਕਾਰਾ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾ
ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਨਿਰਾਧਾਰ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਾਂ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਸੁਰਕ੍ਤਨਯਨਾਂ ਹृਦਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੁਭ ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਲਾਲ ਪਹਿਨੀ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰੂਪਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਾਪ੍ਯਪਰਾਭਵਮ੍ । ਉਪਾਸਿਤਾ ਮਯਾ ਦੇਵੀ ਮਾਸਮੇਕਂ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੱਕ ਸਮਾਧੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਮਮ ਸਮਾਯਾਤਾ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਤੋषਿਤਾ । ਮਾਮਾਹਾਮृਤਯਾ ਵਾਚਾ ਕਿਂ ਸੁਪ੍ਤਾਸੀਤਿ ਚਣ੍ਡਿਕਾ
ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਡੀਕਾ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਈ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ?'
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਯਾਹਿ ਤਰਸਾ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਹੈਹਯੋ ਨृਪਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਉਠੋ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾਓ; ਉਥੇ ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਆਵੇਗਾ।
ਏਕਵੀਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਮਰ੍ਦਨਃ । ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯੇਣ ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਭਿਧਃ ਪਰਃ
ਉਹ ਇਕਲਾ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਬਾਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤੋऽਸ੍ਮੈ ਸੋऽਪਿ ਸਤਤਂ ਮਾਮੁਪਾਸ੍ਤੇऽਤਿਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਮਯ੍ਯਾਸਕ੍ਤਮਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਪੂਜਾਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਚ ਮਤ੍ਪਰਃ । ਸ ਤੇ ਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਂ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।
ਮਾਸੁਤੋ ਵਿਹਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਵ ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਘੋਰਂ ਮੋਚਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਨਿਨੀਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਉਥੇ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹੇਗੀ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਣੀਵਤੀ ਨੂੰ ਛੁਡਾਏਗਾ।
ਏਕਾਵਲੀਮੇਕਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੈਵ ਪਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਇਕਲਾ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਏਕਾਵਲੀ—ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾ ਲੈਣਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਹਂ ਤਦੈਵ ਹਿ । ਕਥਿਤਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਰਾਧਨਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਜਾਗ ਪਈ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਘਟਨਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਜਾਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਮਾਮੁਵਾਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੀ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜ ਗਿਆ; ਉਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਾ ਭਗਵਤੀ ਸਾਵਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਪਿਆਰੀ; ਸੱਚੀ ਦੇਵੀ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਤਯਾ ਚਾਹਂ ਸਖ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਯਾ । ਮਤ੍ਵੋਪਸਰਣਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਦਾ ਨृਪ
ਉਸ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸਖੀ ਵੱਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪੈਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਚਾਲਿਤਾਹਂ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਦੇਵੀਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਮਾਰ੍ਗਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਤਿਰ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈ; ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਮਮ ਦੁਃਖਜਮ੍ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਦ ਵੀਰ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੇ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੈਂ।
; ਏਕਵੀਰੈਕਾਵਲ੍ਯੋਰ੍ਵਿਵਾਹਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਮਾਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨਾਮ੍ਭੋਜਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟੋ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ਦਾਕ੍ਸ਼ਰਃ । ਹੇਹਯੋऽਹਂ ਚੈਕਵੀਰਨਾਮ੍ਨਾ ਸਿਨ੍ਧੁਸੁਤਾਸੁਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਸਾਫ-ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਏਕਵੀਰ ਨਾਮ ਦਾ, ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ।
ਮਨੋ ਮੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨੂਨਂ ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਕਿਲ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਰਹੇਣਾਤਿਪੀਡਿਤਃ
ਮੇਰਾ ਮਨ, ਸੱਚਮੁਚ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਰੂਪਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤਿਗਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਤੇਨ ਮੇ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਜਾਤਂ ਕਾਮਬਾਣਹਤਂ ਮਨਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ; ਉਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗੁਣਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਚਿਤ੍ਤਂ ਹृਤਂ ਪੁਨਃ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮੇ ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਚਿੱਤ ਫਿਰ ਲੈ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਹੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਾਵਲ੍ਯਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦਾਨਵਾਗ੍ਰੇ ਮਯਾ ਵृਤਃ । ਹੈਹਯਸ੍ਤਂ ਵਿਨਾ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵृਣੋਮੀਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਏਕਾਵਲੀ ਦੇ ਬੋਲ ਆਏ: 'ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ; ਹੈਹਯਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗੀ'—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਭृਤ੍ਯੋऽਹਮਧੁਨਾ ਕृਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨੌਕਰ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਦੱਸ, ਸੁਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਮਨੇ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਲੋਚਨੇ
ਉਸ ਮੰਦ-ਦਿਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਥਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵਦ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਪ੍ਰਾਪਯਾਸ਼ੁ ਸਖੀ ਤੇ ਸਾ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਚਲ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਰੂਰਂ ਮੋਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਵਸ਼ਾਂ ਸ਼ੋਕਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਕ੍ਰੂਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਂਗਾ।