ਦृष੍ਟਾ ਚੈਕਾਵਲੀ ਤੇਨ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀਵ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਸੁਪਙ੍ਕਜੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕਾਵਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ।
ਮਯੋਕ੍ਤੈਕਾਵਲੀ ਰਾਜਨ੍ ਕੋऽਯਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਃ । ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨੇ
ਮੈਂ ਇੱਕਾਵਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕਮਲ-ਅੱਖੀਏ, ਇਹ ਕੌਣ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ? ਆਓ, ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ।'
ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵ ਸਖੀ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਰਯੈਵ ਗਤੇ ਭਯਾਤ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸਾਯੁਧਾਨਾਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਖੀਏ, ਮੈਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਕਾਲਕੇਤੁਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਹਿਨੀਂ ਮਦਨਾਤੁਰਃ । ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਾਵਮਾਨਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਪਰ ਕਾਲਕੇਤੁ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਦੂਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹਾਮ੍ਬੁਜਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਵੇਪਥੁਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਮਾਂ ਗृਹਾਣੇਤਿ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤੋऽਪਿ ਦਾਨਵਃ । ਨ ਮਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਮੈਂ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਮੈਨੂੰ ਫੜ', ਪਰ ਉਹ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦਾਨਵ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਭਾषਨ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿषਿਧ੍ਯ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਰਖਵੇਲੇ ਚੀਕਦੇ, 'ਰੁਕ, ਰੁਕ!' ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਜੀਬ ਜੰਗ ਕਰਦੇ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਯੁਯੁਧੂ ਰਕ੍ਸ਼ਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯੇ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜਾਤਃ ਕਾਲਕੇਤੋਸ੍ਤਥਾ ਰਣੇ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਲਕੇਤੁ ਤੇ ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਰੇ ਰਖਵੇਲੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੈਨ੍ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਬਾਲਾਂ ਗृਹੀਤਾ ਦਾਨਵੇਨ ਤੁ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਦਾਨਵ ਵੱਲੋਂ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਹਂ ਗਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਨੀਤਾ ਸਖੀ ਮਮ । ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਯਥਾ ਸਾ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦਿਤਿ ਪਦਾਨੁਗਾ
ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਥਾਂ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਖੀ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦ ਉਹ ਚੀਕਦੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਸਾਪਿ ਮਾਮਾਗਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਗਤਾਹਂ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਤਾਮਾਭਾष੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕੁਝ ਸੰਭਲ ਗਈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸ੍ਤਮ੍ਭਸ੍ਵੇਦਸਮਾਕੁਲਾ । ਕਣ੍ਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਭੂਪ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗਲ ਫੜ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਈ।
ਸ ਮਾਮਾਹ ਕਾਲਕੇਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਭੀਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਖੀਂ ਚਞ੍ਚਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਲਕੇਤੁ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸਹੇਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ।'
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਮਾਦ੍ਯ ਨਗਰਂ ਦੇਵਲੋਕਸਮਂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਰਤ੍ਯਾ ਹਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਸਿ ਕਾਤਰਾ
'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਲੋਕ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਡਰ ਕੇ ਰੋਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈ?'
ਕਥਯੈਨਾਂ ਸਖੀਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸਖੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ
'ਆਜ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਦੁष੍ਟਃ ਪੁਰੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮਨੋਹਰੇ । ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨਾਮ੍ਬੁਜਃ
ਉਹ ਮੰਦ ਬੰਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਾਵਲੀ ਤਥਾ ਮਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਧਵਲੇ ਗृਹੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਗृਹਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਏਕਾਵਲੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਸੋऽਥ ਮਾਮੁਵਾਚ ਰਹੋ ਨृਪ । ਪ੍ਰਬੋਧਯ ਸਖੀਂ ਬਾਲਾਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੀਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾਮ੍
ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, 'ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਸਹੇਲੀ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੀਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਗਾ।'
ਪਤ੍ਨੀ ਮੇ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸੁਖਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼ਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯੇ ਸੇਵਕੋऽਹਂ ਸਦਾ ਤਵ
'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਾਣ। ਇਹ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਮੁਖੀ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।'
ਪੁਨਰੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਖਰਮ੍ । ਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮੇਨਾਂ ਕਥਯ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਹੀ ਗਈ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਿਆਰੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕੀ; ਤੂੰ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਦੁष੍ਟੋ ਮਦਨਕ੍ਸ਼ਤਮਾਨਸਃ । ਉਵਾਚ ਵਿਨਯਾਦੇਨਾਂ ਸਖੀਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮੋਦਰੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕृਸ਼ੋਦਰਿ ਤ੍ਵਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਮਮੋਪਰਿ । ਤੇਨ ਮੇ ਹृਦਯਂ ਕਾਨ੍ਤੇ ਹृਤਂ ਤੇ ਵਸ਼ਤਾਂ ਗਤਮ੍
'ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤੇਨਾਹਂ ਤਵ ਦਾਸੋऽਦ੍ਯ ਕृਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਭਜ ਮਾਂ ਕਾਮਬਾਣੇਨ ਪੀਡਿਤਂ ਵਿਵਸ਼ਂ ਭृਸ਼ਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਬਸ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਯੌਵਨਂ ਯਾਤਿ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਚਞ੍ਚਲਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤਦਾ । ਸਫਲਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪਤਿਂ ਮਾਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯ ਚ
'ਜਵਾਨੀ, ਕਦਲੀ-ਤੋੜੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਚਲਾਇਤ ਤੇ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ।'
ਏਕਾਵਲ੍ਯੁਵਾਚ ਪਿਤ੍ਰਾਹਂ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਾਤੁਂ ਰਾਜਸੁਤਾਯ ਵੈ । ਹੈਹਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਸ ਮਯਾ ਮਨਸਾ ਵृਤਃ
ਏਕਾਵਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ; ਪਰ ਮੈਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈਹਯਾ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।'
ਕਥਮਨ੍ਯਂ ਭਜੇ ਕਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਕਨ੍ਯਾਧਰ੍ਮਂ ਵਿਹਾਯਾਦ੍ਯ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
'ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਰ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ? ਅੱਜ ਕੁੜੀ ਦਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ—ਤੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸਚਿਤ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।'
ਯਸ੍ਮੈ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤਾ ਕਾਮਂ ਕਨ੍ਯਾ ਤਂ ਪਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਸਦਾ ਕਨ੍ਯਾ ਨ ਸ੍ਵਾਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
'ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਧੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਤਯਾ ਪਾਪੀ ਵਿਰਰਾਮ ਨ ਮੋਹਿਤਃ । ਨ ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਮਾਂ ਚ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੀ ਸੀ, ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ।
ਪਾਤਾਲਵਿਵਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪਰਮਸਙ੍ਕਟੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਮਣ੍ਡਿਤਂ ਪਰਿਖਾਵृਤਮ੍
ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਲਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।