ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਰਮਤੇ ਬਾਲਾ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸੁਦੂਰੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਮਲਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦੂਰ ਵੀ, ਕਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਮਮਾਣਾ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਾ ਮਤ੍ਸਮੇਤਾ ਸਖੀਯੁਤਾ । ਮਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤੇ ਕਮਲਾਕਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ; ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਤਿਦੂਰੇ ਸਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ । ਨਿषੇਧਿਤਾਥ ਪਿਤ੍ਰਾਸੌ ਗृਹੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯਾਨ੍
ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਕਮਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ; ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਉਸਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡ ਬਣਾਏ।
ਕਮਲਾਨ੍ ਵਾਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍ ਭ੍ਰਮਰਾਵृਤਾਨ੍ । ਤਥਾਪਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਬਾਲਾ ਕਮਲਾਸਕ੍ਤਚੇਤਨਾ
ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਕਮਲ ਉਗਾਏ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ।
ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਏਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਯੁਤਾ ਤਨ੍ਵੀ ਮਤ੍ਸਮੇਤਾ ਸਖੀਯੁਤਾ । ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੋਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮਾਯਾਤਿ ਯਾਤਿ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਰਖਵੇਲੇ, ਉਹ ਨਾਜੁਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਆਉਣ ਜਾਂਣ ਵੇਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
; ਹੈਹਯੈਕਵੀਰਾਯ ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯੈਕਾਵਲੀਮੋਚਨਾਯ ਦੇਵੀਸ੍ਵਪ੍ਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਚਲਿਤਾ ਚ ਸਖੀਯੁਤਾ । ਚਾਮਰੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬਹੁਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਜੁਕ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈ; ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਈ ਰਖਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਯੁਧੈਸ਼੍ਚਾਤਿਸਨ੍ਨਦ੍ਧੈਃ ਸਹਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਲਿਨੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਤਿਆਰ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਕੁੜੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਖੇਡਣ ਆਈ।
ਅਹਮਪ੍ਯਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸਮਾਗਤਾ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮੇਤਾ ਚ ਕਮਲੈਃ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਯਾ
ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਈ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਕਾਵਲੀ ਤਥਾ ਚਾਹਂ ਜਾਤੇ ਕ੍ਰੀਡਾਪਰੇ ਯਦਾ । ਸਹਸੈਵ ਤਦਾਯਾਤੋ ਦਾਨਵੋ ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਇੱਕਾਵਲੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਆ ਗਿਆ।
ਕਾਲਕੇਤੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਤਃ । ਪਰਿਘਾਸਿਗਦਾਚਾਪਬਾਣਤੋਮਰਪਾਣਿਭਿਃ
ਉਹ ਕਾਲਕੇਤੁ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਈ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੰਡਾਸੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ ਤੇ ਭਾਲੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟਾ ਚੈਕਾਵਲੀ ਤੇਨ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀਵ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਸੁਪਙ੍ਕਜੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕਾਵਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ।
ਮਯੋਕ੍ਤੈਕਾਵਲੀ ਰਾਜਨ੍ ਕੋऽਯਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਃ । ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨੇ
ਮੈਂ ਇੱਕਾਵਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕਮਲ-ਅੱਖੀਏ, ਇਹ ਕੌਣ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ? ਆਓ, ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ।'
ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵ ਸਖੀ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਰਯੈਵ ਗਤੇ ਭਯਾਤ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸਾਯੁਧਾਨਾਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਖੀਏ, ਮੈਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਕਾਲਕੇਤੁਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਹਿਨੀਂ ਮਦਨਾਤੁਰਃ । ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਾਵਮਾਨਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਪਰ ਕਾਲਕੇਤੁ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਦੂਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹਾਮ੍ਬੁਜਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਵੇਪਥੁਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਮਾਂ ਗृਹਾਣੇਤਿ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤੋऽਪਿ ਦਾਨਵਃ । ਨ ਮਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਮੈਂ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਮੈਨੂੰ ਫੜ', ਪਰ ਉਹ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦਾਨਵ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਭਾषਨ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿषਿਧ੍ਯ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਰਖਵੇਲੇ ਚੀਕਦੇ, 'ਰੁਕ, ਰੁਕ!' ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਜੀਬ ਜੰਗ ਕਰਦੇ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਯੁਯੁਧੂ ਰਕ੍ਸ਼ਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯੇ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜਾਤਃ ਕਾਲਕੇਤੋਸ੍ਤਥਾ ਰਣੇ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਲਕੇਤੁ ਤੇ ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਰੇ ਰਖਵੇਲੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੈਨ੍ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਬਾਲਾਂ ਗृਹੀਤਾ ਦਾਨਵੇਨ ਤੁ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਦਾਨਵ ਵੱਲੋਂ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪृष੍ਠਤੋऽਹਂ ਗਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਨੀਤਾ ਸਖੀ ਮਮ । ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਯਥਾ ਸਾ ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦਿਤਿ ਪਦਾਨੁਗਾ
ਮੈਂ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਥਾਂ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਖੀ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦ ਉਹ ਚੀਕਦੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਸਾਪਿ ਮਾਮਾਗਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਗਤਾਹਂ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਤਾਮਾਭਾष੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕੁਝ ਸੰਭਲ ਗਈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸ੍ਤਮ੍ਭਸ੍ਵੇਦਸਮਾਕੁਲਾ । ਕਣ੍ਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਭੂਪ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗਲ ਫੜ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਈ।
ਸ ਮਾਮਾਹ ਕਾਲਕੇਤੁਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ । ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਭੀਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਖੀਂ ਚਞ੍ਚਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਲਕੇਤੁ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸਹੇਲੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ।'
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਮਾਦ੍ਯ ਨਗਰਂ ਦੇਵਲੋਕਸਮਂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਰਤ੍ਯਾ ਹਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਸਿ ਕਾਤਰਾ
'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਲੋਕ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਡਰ ਕੇ ਰੋਦੀ ਕਿਉਂ ਹੈ?'
ਕਥਯੈਨਾਂ ਸਖੀਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸਖੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਰਥੋਤ੍ਤਮੇ
'ਆਜ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਦੁष੍ਟਃ ਪੁਰੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮਨੋਹਰੇ । ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨਾਮ੍ਬੁਜਃ
ਉਹ ਮੰਦ ਬੰਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਾਵਲੀ ਤਥਾ ਮਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਧਵਲੇ ਗृਹੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਗृਹਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਏਕਾਵਲੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਸੋऽਥ ਮਾਮੁਵਾਚ ਰਹੋ ਨृਪ । ਪ੍ਰਬੋਧਯ ਸਖੀਂ ਬਾਲਾਂ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤੀਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾਮ੍
ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, 'ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਸਹੇਲੀ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੀਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਗਾ।'
ਪਤ੍ਨੀ ਮੇ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਸੁਖਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼ਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯੇ ਸੇਵਕੋऽਹਂ ਸਦਾ ਤਵ
'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਾਣ। ਇਹ ਰਾਜ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਮੁਖੀ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।'