ਸਨ੍ਤੋषਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਤ੍ਤਾ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਹੋਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨृਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧੀ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਯਜਕ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਹੋਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਸੁਸਮ੍ਮਤਾਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਦਦੌ ਪਤ੍ਨ੍ਯੈ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਕ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਭਾष੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਰੇਖਾਯੈ ਗृਹਾਣ ਸੁਭਗੇ ਸੁਤਾਮ੍ । ਸਾ ਤਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਰੁਕਮਰੇਖਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਭਾਗੀਏ, ਇਹ ਧੀ ਲੈ ਲੋ'; ਉਹ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ,
ਜਹਰ੍ष ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਚਕਾਰ ਮਙ੍ਗਲਂ ਕਰ੍ਮ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਰਾਣੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਸਨੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ, ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਆਦਿ ਕਰਵਾਏ।
ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਸਮੁਤ੍ਥਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਤਃ । ਸਮਾਪ੍ਯ ਚ ਮਖਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਏ; ਤੇ ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਦਿਨੇ ਦਿਨੇऽਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਪੁਤ੍ਰਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਭृਸ਼ਂ ਬਭੌ
ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਾਧ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਮੁਦਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਨृਪਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਤਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਉਤ੍ਸਵਸ੍ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਸੁਤਜਨ੍ਮਜਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹੁਣ ਧੀ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ; ਉਸ ਦਿਨ, ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰੀ ਪੁਤ੍ਰਸਮਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਭੂਵ ਵਲ੍ਲਭਾ ਕਿਲ । ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸੁਤਾ ਚਾਹਂ ਸੁਬੁਦ੍ਧੇ ਮਨ੍ਮਥਾਕृਤੇ
ਧੀ, ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਗਈ; ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗੀ।
ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਚ ਮੇ ਨਾਮ ਸਮਾਨਂ ਵਯ ਆਵਯੋਃ । ਵਯਸ੍ਯਾਹਂ ਕृਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕ੍ਰੀਡਨਾਯ ਤਯਾ ਸਹ
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ।
ਸਦਾ ਸਹਚਰੀ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਏਕਾਵਲੀ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਰਹੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ; ਏਕਾਵਲੀ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸੁਗੰਧੀ ਕਮਲ ਵੇਖਦੀ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਰਮਤੇ ਬਾਲਾ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸੁਦੂਰੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਮਲਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦੂਰ ਵੀ, ਕਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਮਮਾਣਾ ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਾ ਮਤ੍ਸਮੇਤਾ ਸਖੀਯੁਤਾ । ਮਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੀ ਤੇ ਕਮਲਾਕਰਾਨ੍
ਉਥੇ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ; ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਤਿਦੂਰੇ ਸਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ । ਨਿषੇਧਿਤਾਥ ਪਿਤ੍ਰਾਸੌ ਗृਹੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯਾਨ੍
ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਕਮਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ; ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਉਸਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡ ਬਣਾਏ।
ਕਮਲਾਨ੍ ਵਾਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍ ਭ੍ਰਮਰਾਵृਤਾਨ੍ । ਤਥਾਪਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਬਾਲਾ ਕਮਲਾਸਕ੍ਤਚੇਤਨਾ
ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਕਮਲ ਉਗਾਏ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ।
ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਏਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਯੁਤਾ ਤਨ੍ਵੀ ਮਤ੍ਸਮੇਤਾ ਸਖੀਯੁਤਾ । ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੋਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮਾਯਾਤਿ ਯਾਤਿ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਰਖਵੇਲੇ, ਉਹ ਨਾਜੁਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਆਉਣ ਜਾਂਣ ਵੇਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
; ਹੈਹਯੈਕਵੀਰਾਯ ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯੈਕਾਵਲੀਮੋਚਨਾਯ ਦੇਵੀਸ੍ਵਪ੍ਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯਸ਼ੋਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਚਲਿਤਾ ਚ ਸਖੀਯੁਤਾ । ਚਾਮਰੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬਹੁਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਜੁਕ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਈ; ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਈ ਰਖਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਯੁਧੈਸ਼੍ਚਾਤਿਸਨ੍ਨਦ੍ਧੈਃ ਸਹਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਲਿਨੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਤੇ ਤਿਆਰ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਕੁੜੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਖੇਡਣ ਆਈ।
ਅਹਮਪ੍ਯਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਸਮਾਗਤਾ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮੇਤਾ ਚ ਕਮਲੈਃ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਯਾ
ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਈ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਕਾਵਲੀ ਤਥਾ ਚਾਹਂ ਜਾਤੇ ਕ੍ਰੀਡਾਪਰੇ ਯਦਾ । ਸਹਸੈਵ ਤਦਾਯਾਤੋ ਦਾਨਵੋ ਬਲਸਂਯੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਇੱਕਾਵਲੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਆ ਗਿਆ।
ਕਾਲਕੇਤੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਤਃ । ਪਰਿਘਾਸਿਗਦਾਚਾਪਬਾਣਤੋਮਰਪਾਣਿਭਿਃ
ਉਹ ਕਾਲਕੇਤੁ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਈ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੰਡਾਸੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ ਤੇ ਭਾਲੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟਾ ਚੈਕਾਵਲੀ ਤੇਨ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀਵ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਸੁਪਙ੍ਕਜੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕਾਵਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ।
ਮਯੋਕ੍ਤੈਕਾਵਲੀ ਰਾਜਨ੍ ਕੋऽਯਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਃ । ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨੇ
ਮੈਂ ਇੱਕਾਵਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕਮਲ-ਅੱਖੀਏ, ਇਹ ਕੌਣ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ? ਆਓ, ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਚੱਲੀਏ।'
ਵਿਮृਸ਼੍ਯੈਵ ਸਖੀ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਰਯੈਵ ਗਤੇ ਭਯਾਤ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਸਾਯੁਧਾਨਾਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਖੀਏ, ਮੈਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਕਾਲਕੇਤੁਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੋਹਿਨੀਂ ਮਦਨਾਤੁਰਃ । ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਾਵਮਾਨਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਪਰ ਕਾਲਕੇਤੁ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਦੂਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹਾਮ੍ਬੁਜਲੋਚਨਾਮ੍ । ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਵੇਪਥੁਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤ੍ਯਜੈਨਾਂ ਮਾਂ ਗृਹਾਣੇਤਿ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤੋऽਪਿ ਦਾਨਵਃ । ਨ ਮਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ
ਮੈਂ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਮੈਨੂੰ ਫੜ', ਪਰ ਉਹ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦਾਨਵ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਭਾषਨ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿषਿਧ੍ਯ ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਰਖਵੇਲੇ ਚੀਕਦੇ, 'ਰੁਕ, ਰੁਕ!' ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਜੀਬ ਜੰਗ ਕਰਦੇ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਯੁਯੁਧੂ ਰਕ੍ਸ਼ਕੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯੇ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਨ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜਾਤਃ ਕਾਲਕੇਤੋਸ੍ਤਥਾ ਰਣੇ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਲਕੇਤੁ ਤੇ ਰਖਵੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਸਾਰੇ ਰਖਵੇਲੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੈਨ੍ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਬਾਲਾਂ ਗृਹੀਤਾ ਦਾਨਵੇਨ ਤੁ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਦਾਨਵ ਵੱਲੋਂ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।