ਅਮृਤਾਦਪਿ ਮਿष੍ਟਾ ਤੇ ਵਾਣੀ ਸੂਤ ਰਸਾਤ੍ਮਿਕਾ । ਨ ਤृਪ੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਧਯਾ ਚ ਯਥਾਮਰਾਃ
ਤੇਰੀ ਬਾਤ, ਸੂਤ ਜੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਥਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਵ੍ਯਾਸਵਰੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਹ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਹਾਣੀ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਦਯਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਾਰਾ ਨਾਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਰੂਪਯੌਵਨਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਤਾਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਸੀ।
ਗਤੈਕਦਾ ਵਿਧੋਰ੍ਧਾਮ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ । ਦृष੍ਟਾ ਚ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਚੰਦ ਦੇ ਘਰ ਗਈ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੀ; ਚੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਕਾਮਾਤੁਰਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਸ਼ਸ਼ਿਮੁਖੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਾਪਿ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਧੁਂ ਕਾਮਂ ਜਾਤਾ ਮਦਨਪੀਡਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ, ਚੰਦ-ਮੁਖੀ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤੌ ਸ੍ਮਰਾਰ੍ਤੌ ਚ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਤਾਰਾ ਸ਼ਸ਼ੀ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਚੰਦ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ।
ਰੇਮਾਤੇ ਮਦਮਤ੍ਤੌ ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਪृਹਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਾਨਿ ਰਮਮਾਣਯੋਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਉਥੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਸ੍ਤਾਰਾਮਾਨਯਿਤੁਂ ਗृਹਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਤੁ ਨਾਯਾਤਾ ਸਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਾ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਭੇਜਿਆ; ਪਰ ਉਹ, ਮੋਹਿਤ ਹੋਈ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਈ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਯਦਾ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪਰਾਵਰ੍ਤਤ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸੋਮਗृਹਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ । ਉਵਾਚ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨਂ ਮਦਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੋਮਾ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਮਸਤ ਚੰਦ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਿਲ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੋ ਕਰ੍ਮ ਧਰ੍ਮਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯੇਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
“ਚੰਦ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ? ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਲੈ ਗਿਆ?”
ਤਵ ਦੇਵ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚਾਹਂ ਯਜਮਾਨੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਗੁਰੁਭਾਰ੍ਯਾ ਕਥਂ ਮੂਢ ਭੁਕ੍ਤਾ ਕਿਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਥਵਾ
“ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਮਾਨ ਹੈਂ; ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੋਗਿਆ, ਜਾਂ ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ?”
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਹੇਮਹਾਰੀ ਚ ਸੁਰਾਪੋ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋ ਹ੍ਯੇਤੇ ਤਤ੍ਸਂਸਰ੍ਗੀ ਚ ਪਞ੍ਚਮਃ
“ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਪਾਪੀ ਹੈ।”
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੁਰਾਚਾਰੋऽਤਿਗਰ੍ਹਿਤਃ । ਨ ਦੇਵਸਦਨਾਰ੍ਹੋऽਸਿ ਯਦਿ ਭੁਕ੍ਤੇਯਮਙ੍ਗਨਾ
“ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਕਰਤੂਤ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਭੋਗਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।”
ਮੁਞ੍ਚੇਮਾਮਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਨਯਾਮਿ ਸਦਨਂ ਮਮ । ਨੋਚੇਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ ਗੁਰੁਦਾਰਾਪਹਾਰਿਣਮ੍
“ਇਹ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੱਸ ਦਿਆਂਗਾ।”
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਤਮੁਵਾਚ ਰੋਹਿਣੀਪਤਿਃ । ਗੁਰੁਂ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਾਵਿਰਹਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦੁਰੁਵਾਚ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਤੇ ਤੁ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਰੋਧਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਪੂਜਾਰ੍ਹਾ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਯਥਾ
ਚੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਤੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੇ ਹੋਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।”
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸਾ ਕਾਮਂ ਗृਹਂ ਤੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਬਾਲਾ ਕਾ ਤੇ ਹਾਨਿਰਿਹਾਨਘ
“ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇਗੀ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਕੁੜੀ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ?”
ਇਚ੍ਛਯਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਚਾਤ੍ਰ ਸੁਖਕਾਮਾਰ੍ਥਿਨੀ ਹਿ ਸਾ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਚਾਗਮਿष੍ਯਤਿ
“ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ, ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਕੁਝ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।”
ਤ੍ਵਯੈਵੋਦਾਹृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਤਂ ਤਥਾ । ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਦੁष੍ਯਤਿ ਚਾਰੇਣ ਨ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਕਰ੍ਮਣਾ
“ਤੂੰ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ: ਔਰਤ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।”
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਃਖਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਃ
ਚੰਦ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋ ਗੁਰੁਃ । ਯਯਾਵਥ ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਸ਼੍ਚੌषਧੀਪਤੇਃ
ਕੁਝ ਦਿਨ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਗੁਰੂ, ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਨਿषਿਦ੍ਧੋऽਸੌ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਨਾਜਗਾਮ ਸ਼ਸ਼ੀ ਤਤ੍ਰ ਚੁਕੋਪਾਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ; ਚੰਦ ਉਥੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਮੇ ਸ਼ਿष੍ਯਤਾਂ ਯਾਤੋ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਤੁ ਮਾਤਰਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਲਤੋऽਧਰ੍ਮੀ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਣੀਯੋ ਮਯਾਧੁਨਾ
“ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਬਣ ਚੁੱਕਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇਸ ਅਧਰਮੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।”
ਉਵਾਚ ਵਾਚਂ ਕੋਪਾਤ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ਸ੍ਥਿਤੋ ਬਹਿਃ । ਕਿਂ ਸ਼ੇषੇ ਭਵਨੇ ਮਨ੍ਦ ਪਾਪਾਚਾਰ ਸੁਰਾਧਮ
ਉਹ ਬਾਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਮੂਰਖ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ?"
ਦੇਹਿ ਮੇ ਕਾਮਿਨੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੋਚੇਚ੍ਛਾਪਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਭਸ੍ਮਸਾਨ੍ਨੂਨਂ ਨ ਦਦਾਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਕ੍ਰੂਰਾਣਿ ਚੈਵਮਾਦੀਨਿ ਭਾषਣਾਨਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਪਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸਦਨਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਸੋਮਃ ਕਿਮਿਦਂ ਬਹੁ ਭਾषਸੇ । ਨ ਤੇ ਯੋਗ੍ਯਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
ਸੋਮ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਕੁ ਕਿਉਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਉਹ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਢੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।"
ਕੁਰੂਪਾਂ ਚ ਸ੍ਵਸਦृਸ਼ੀਂ ਗृਹਾਣਾਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਯੋਗ੍ਯਾ ਨੇਦृਸ਼ੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗੀ, ਬਦਸੂਰਤ ਹੋਰ ਨਾਰੀ ਲੈ ਲੈ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਐਸੀ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਢੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਰਤਿਃ ਸ੍ਵਸਦृਸ਼ੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਕਿਲ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਣਯਮ੍
ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾਰੀ। ਤੂੰ, ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਾਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।