ਸੁਨਸੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਥ ਕਥਂ ਰੋਦਿषਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ? ਕੀ ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਦੇਵਕੰਨਿਆ? ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਰੋ ਕਿਉਂ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਕਥਮੇਕਾਕਿਨੀ ਬਾਲੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਕੇਨ ਪਿਕਸ੍ਵਰੇ । ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਕ੍ਵ ਗਤਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਬਾਲਾ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਗਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੂੰ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਸੋਹਣੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ।
ਕਿਂ ਤੇ ਦੁਃਖਮਰਾਲਭ੍ਰੁ ਕਥਯਾਦ੍ਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਕਰੋਮਿ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਾਜੁਕ ਭੁੰਨ ਵਾਲੀ? ਇੱਥੇ ਹੀ ਦੱਸ। ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਜਰੂਰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮਮ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਪੀਡਾਂ ਕੋऽਪਿ ਕਰੋਤ੍ਯਲਮ੍ । ਨ ਭਯਂ ਚੌਰਜਂ ਕਾਨ੍ਤੇ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭਯਂ ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਨਾਜੁਕ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਸੋਹਣੀ, ਇੱਥੇ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ।
ਮਯਿ ਸ਼ਾਸਤਿ ਭੂਪਾਲੇ ਨੋਤ੍ਪਾਤਾ ਦਾਰੁਣਾ ਭੁਵਿ । ਭਯਂ ਨ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਆਫਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਾਘ ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਵਦ ਵਾਮੋਰੁ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਲਾਪਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ । ਕਰੋषਿ ਤ੍ਰਾਣਹੀਨਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਸੋਹਣੀ ਪੱਟ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਹਨ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੁਃਖਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਦੈਵਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਕਾਨ੍ਤੇ ਵ੍ਰਤਮੇਤਨ੍ਮਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕਾਰਨ, ਸੋਹਣੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਅਜੋਬਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਲਲੋਚਨੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮृਦੁਸ੍ਵਨਾ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਵਿਪਤ੍ਤਿਰਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣੀ ਕਥਂ ਰੁਦਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਰੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ?
ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਦਰ੍ਥਂ ਰੁਦਤੀ ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਤਵ ਰਾਜ੍ਯਾਦਨ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ: ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਹੈ।
ਰੈਭ੍ਯੋ ਨਾਮ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਨ੍ਤਾਨਰਹਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰੁਕ੍ਮਰੇਖੇਤਿ ਨਾਮਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੈਭ੍ਯ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੁਕਮਰੇਖਾ ਹੈ।
ਸੁਰੂਪਾ ਚਤੁਰਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ । ਅਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਪਰ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਸੀ।
ਕਿਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ ਨਾਥ ਧਿਗ੍ਵृਥਾ ਜੀਵਿਤਂ ਮਮ । ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਃ ਸੁਖਹੀਨਾਯਾ ਹ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਯਾ ਧਰਾਤਲੇ
''ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਸਵਾਮੀ? ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਜੀਵਨ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਾਂਝ, ਸੁਖ-ਹੀਣ, ਪੁੱਤਰ-ਵਿਹੂਣ ਔਰਤ ਲਈ—''
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਭੂਪਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਮਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਕਾਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਾਹੂਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ।
ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੋ ਧਨਂ ਭੂਰਿ ਦਦਾਵਥ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ । ਹੂਯਮਾਨੇ ਘृਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਾਵਕਾਦਤਿਸੁਪ੍ਰਭਾਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਘੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਆਈ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਕਨ੍ਯਕਾ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਸੁਦਤੀ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ, ਸੁੰਦਰ ਭੁੰਨ, ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ।
ਕਨਕਾਭਾ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਰਕ੍ਤਪਾਣਿਤਲਾ ਮृਦੁਃ । ਸੁਰਕ੍ਤਨਯਨਾ ਤਨ੍ਵੀ ਰਕ੍ਤਪਾਦਤਲਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਹਥੇਲੀ ਲਾਲ ਤੇ ਨਰਮ ਸੀ; ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ, ਜਿਹੜੀ ਕਲਾਵਾਂ ਪਤਲੀ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸਨ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਹੋਤ੍ਰਾ ਸਾ ਸ੍ਵੀਕृਤਾ ਤਦਾ । ਹੋਤਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਜਾਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਯਜਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਯਜਕ ਨੇ ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਏਕਾਵਲੀਵ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਹੂਯਮਾਨਾਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਧੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜ ਹਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਇਹ ਇਕ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਕਾਵਲੀ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸੁਖਿਤੋ ਭਵ ਭੂਪਾਲ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਸਮਾਨਯਾ
ਉਹ ਧੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਏਕਾਵਲੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਧੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।
ਸਨ੍ਤੋषਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਤ੍ਤਾ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਹੋਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨृਪਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧੀ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਯਜਕ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਹੋਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਸੁਸਮ੍ਮਤਾਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਦਦੌ ਪਤ੍ਨ੍ਯੈ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਕ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਭਾष੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਰੇਖਾਯੈ ਗृਹਾਣ ਸੁਭਗੇ ਸੁਤਾਮ੍ । ਸਾ ਤਾਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਰੁਕਮਰੇਖਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਭਾਗੀਏ, ਇਹ ਧੀ ਲੈ ਲੋ'; ਉਹ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ,
ਜਹਰ੍ष ਮੁਦਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਚਕਾਰ ਮਙ੍ਗਲਂ ਕਰ੍ਮ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਰਾਣੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਸਨੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ, ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਆਦਿ ਕਰਵਾਏ।
ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਸਮੁਤ੍ਥਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਤਃ । ਸਮਾਪ੍ਯ ਚ ਮਖਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਏ; ਤੇ ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਦਿਨੇ ਦਿਨੇऽਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਪੁਤ੍ਰਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਭृਸ਼ਂ ਬਭੌ
ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਾਧ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਮੁਦਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਨृਪਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਤਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਉਤ੍ਸਵਸ੍ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਸੁਤਜਨ੍ਮਜਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਹੁਣ ਧੀ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ; ਉਸ ਦਿਨ, ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰੀ ਪੁਤ੍ਰਸਮਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬਭੂਵ ਵਲ੍ਲਭਾ ਕਿਲ । ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸੁਤਾ ਚਾਹਂ ਸੁਬੁਦ੍ਧੇ ਮਨ੍ਮਥਾਕृਤੇ
ਧੀ, ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਗਈ; ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗੀ।
ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਚ ਮੇ ਨਾਮ ਸਮਾਨਂ ਵਯ ਆਵਯੋਃ । ਵਯਸ੍ਯਾਹਂ ਕृਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕ੍ਰੀਡਨਾਯ ਤਯਾ ਸਹ
ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਯਸ਼ੋਵਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ।
ਸਦਾ ਸਹਚਰੀ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਏਕਾਵਲੀ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਰਹੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ; ਏਕਾਵਲੀ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸੁਗੰਧੀ ਕਮਲ ਵੇਖਦੀ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।