ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਿਵਸੇ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਹਯਾਰੂਢਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਕ ਦਿਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਪਾਦਪਾਨ੍ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍ ਫਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ षਟ੍ਪਦਾਲਿਵਿਰਾਜਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਨਿਨਾਦਿਤਾਨ੍ । ਹੋਮਧੂਮਾਵृਤਾਕਾਸ਼ਾਨ੍ ਮृਗਸ਼ਾਵਸਮਾਵृਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬੱਚੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਕੇਦਾਰਾਞ੍ਛਾਲਿਸਮ੍ਪਕ੍ਵਾਨ੍ ਗੋਪਿਕਾਭਿਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਙ੍ਕਜਾਰਾਮਾਨ੍ਨਿਕੁਞ੍ਜਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੱਕੀਆਂ ਪੰਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਵੇਖੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਨਿਕੁੰਜੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਂਸ੍ਤੁ ਚਮ੍ਪਕਾਨ੍ ਪਨਸਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ । ਬਕੁਲਾਂਸ੍ਤਿਲਕਾਨ੍ਨੀਪਾਨ੍ਮਨ੍ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਚੰਪਕ, ਫਣਸ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਬਕੁਲ, ਤਿਲਕ, ਨੀਪ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ।
ਸ਼ਾਲਾਂਸ੍ਤਾਲਾਂਸ੍ਤਮਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਜਮ੍ਬੂਚੂਤਕਦਮ੍ਬਕਾਨ੍ । ਸ ਗਚ੍ਛਞ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੋਯੇ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਂ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਜਾਮੁਨ, ਆਮ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਪਙ੍ਕਜਂ ਚਾਤਿਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਦਵਨੀਪਤਿਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਜਲਜਸ੍ਯਾਥ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਕ ਨਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਕਨਕਾਭਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਚ ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਾਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀਮ੍ । ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਮੁਦ੍ਯਤ੍ਸੁਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੰਖ ਵਾਂਗ ਗਰਦਨ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਸੁਹਣੀ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਚੰਗੀ ਬਣਤਰ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੁਨਾਸਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਨृਪਃ । ਰੁਦਤੀਂ ਤਾਂ ਸਖੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਸੀ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂ ਵਿਜਨੇ ਕੁਰਰੀਮਿਵ । ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਸ਼ੋਕਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਅਕੇਲੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕੱਲੀ ਚੀਲ ਰੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਹੈ।
ਸੁਨਸੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਥ ਕਥਂ ਰੋਦਿषਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ? ਕੀ ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਦੇਵਕੰਨਿਆ? ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਰੋ ਕਿਉਂ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਕਥਮੇਕਾਕਿਨੀ ਬਾਲੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਕੇਨ ਪਿਕਸ੍ਵਰੇ । ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਕ੍ਵ ਗਤਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਬਾਲਾ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਗਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੂੰ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਸੋਹਣੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ।
ਕਿਂ ਤੇ ਦੁਃਖਮਰਾਲਭ੍ਰੁ ਕਥਯਾਦ੍ਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਕਰੋਮਿ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਕृਸ਼ੋਦਰਿ
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਆਇਆ ਹੈ, ਨਾਜੁਕ ਭੁੰਨ ਵਾਲੀ? ਇੱਥੇ ਹੀ ਦੱਸ। ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਜਰੂਰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮਮ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਪੀਡਾਂ ਕੋऽਪਿ ਕਰੋਤ੍ਯਲਮ੍ । ਨ ਭਯਂ ਚੌਰਜਂ ਕਾਨ੍ਤੇ ਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਭਯਂ ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਨਾਜੁਕ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਸੋਹਣੀ, ਇੱਥੇ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ।
ਮਯਿ ਸ਼ਾਸਤਿ ਭੂਪਾਲੇ ਨੋਤ੍ਪਾਤਾ ਦਾਰੁਣਾ ਭੁਵਿ । ਭਯਂ ਨ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹੇਭ੍ਯੋ ਨ ਭਯਂ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਆਫਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਾਘ ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਵਦ ਵਾਮੋਰੁ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਲਾਪਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ । ਕਰੋषਿ ਤ੍ਰਾਣਹੀਨਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਸੋਹਣੀ ਪੱਟ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਹਨ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦੁਃਖਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਦੈਵਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਕਾਨ੍ਤੇ ਵ੍ਰਤਮੇਤਨ੍ਮਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕਾਰਨ, ਸੋਹਣੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਅਜੋਬਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਲਲੋਚਨੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮृਦੁਸ੍ਵਨਾ
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਵਿਪਤ੍ਤਿਰਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਣੀ ਕਥਂ ਰੁਦਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਰੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ?
ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਦਰ੍ਥਂ ਰੁਦਤੀ ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਤਵ ਰਾਜ੍ਯਾਦਨ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ: ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਹੈ।
ਰੈਭ੍ਯੋ ਨਾਮ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਨ੍ਤਾਨਰਹਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰੁਕ੍ਮਰੇਖੇਤਿ ਨਾਮਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੈਭ੍ਯ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੁਕਮਰੇਖਾ ਹੈ।
ਸੁਰੂਪਾ ਚਤੁਰਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ । ਅਪੁਤ੍ਰਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਚਤੁਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਪਰ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਸੀ।
ਕਿਂ ਜੀਵਿਤੇਨ ਮੇ ਨਾਥ ਧਿਗ੍ਵृਥਾ ਜੀਵਿਤਂ ਮਮ । ਵਨ੍ਧ੍ਯਾਯਾਃ ਸੁਖਹੀਨਾਯਾ ਹ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਯਾ ਧਰਾਤਲੇ
''ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਸਵਾਮੀ? ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਜੀਵਨ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਾਂਝ, ਸੁਖ-ਹੀਣ, ਪੁੱਤਰ-ਵਿਹੂਣ ਔਰਤ ਲਈ—''
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਭੂਪਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਮਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਚਕਾਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਾਹੂਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ।
ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੋ ਧਨਂ ਭੂਰਿ ਦਦਾਵਥ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ । ਹੂਯਮਾਨੇ ਘृਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਾਵਕਾਦਤਿਸੁਪ੍ਰਭਾਤ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਘੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਆਈ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਕਨ੍ਯਕਾ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਸੁਦਤੀ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ, ਸੁੰਦਰ ਭੁੰਨ, ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ।
ਕਨਕਾਭਾ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਰਕ੍ਤਪਾਣਿਤਲਾ ਮृਦੁਃ । ਸੁਰਕ੍ਤਨਯਨਾ ਤਨ੍ਵੀ ਰਕ੍ਤਪਾਦਤਲਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਹਥੇਲੀ ਲਾਲ ਤੇ ਨਰਮ ਸੀ; ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਲਾਲ, ਜਿਹੜੀ ਕਲਾਵਾਂ ਪਤਲੀ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸਨ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਹੋਤ੍ਰਾ ਸਾ ਸ੍ਵੀਕृਤਾ ਤਦਾ । ਹੋਤਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਰਾਜਾਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਯਜਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਯਜਕ ਨੇ ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਏਕਾਵਲੀਵ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਹੂਯਮਾਨਾਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਧੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜ ਹਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਇਹ ਇਕ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਕਾਵਲੀ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸੁਖਿਤੋ ਭਵ ਭੂਪਾਲ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਸਮਾਨਯਾ
ਉਹ ਧੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਏਕਾਵਲੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗੀ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਧੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।