ਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਦਤ੍ਤਃ ਕਮਲਾਸਮੁਤ੍ਥੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਂਸ਼ੋऽਯਮਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਃ । ਸਾ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਦਮਾਪ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰਾਜਾ ਚਕਾਰੋਤ੍ਸਵਮਦ੍ਭੁਤਂ ਚ
'ਹੇ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਪੁੱਤ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।' ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਉਤਸਵ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਚ ਦਾਨਂ ਕਿਲ ਯਾਚਕੇਭ੍ਯੋ ਗੀਤਾਨਿ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਨੇਦੁਃ । ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਸਵਂ ਭੂਪਤਿਰਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਨਾਮੈਕਵੀਰੇਤਿ ਚਕਾਰ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯੰਤਰ ਵੱਜੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਉਤਸਵ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਏਕਵੀਰ' ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਸੁਖਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੋऽਸੌ ਨਨਨ੍ਦ ਦੇਵਾਧਿਪਤੁਲ੍ਯਵੀਰ੍ਯਃ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਰੇ ਰੂਪਗੁਣਾਨੁਰੂਪਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ऋਣਾਚ੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਿਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸਕਲਸੁਰਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣਾਰ੍ਪਿਤਂ ਤਂ ਸਕਲਗੁਣਗਣਾਢ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜਾ । ਵਿਵਿਧਸੁਖਵਿਨੋਦੈਰ੍ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਵ੍ਯਹਰਤ ਨਿਜਗੇਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪ੍ਰਤਾਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪੁੱਤ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਏਕਾਵਲ੍ਯਾਃ ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਸਂਸ੍ਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਬਾਲਃ ਸੁਲਾਲਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਬੱਚਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਨृਪਃ ਸਂਸਾਰਜਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰਸਭੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ऋਣਤ੍ਰਯਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮੇਨੇ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਤ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਰਿਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
षष੍ਠੇऽਨ੍ਨਪ੍ਰਾਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਸਿ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਤृਤੀਯੇऽਥ ਤਥਾ ਵਰ੍षੇ ਚੂਡਾਕਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਛੇਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਨ-ਪ੍ਰਾਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਤੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ, ਚੰਗਾ ਚੂੜਾ ਕਰਵਾਇਆ।
ਚਕਾਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਧਨੈਃ । ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਯਾਚਕਾਨਿਤਰਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਵਰ੍षੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ੇ ਤਸ੍ਯ ਮੌਞ੍ਜੀਬਨ੍ਧਨਕਰ੍ਮ ਵੈ । ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਮਧ੍ਯਾਪਯਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਗਿਆਰਵੇਂ ਸਾਲ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਂਜੀ ਬੰਨਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵੈਦ ਸਿਖਾਇਆ।
ਅਧੀਤਵੇਦਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਰਾਜਧਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਭਿषੇਕਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਨਾਧਿਪਃ
ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰਾਜਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਸੋਚ ਬਣਾਈ।
ਪੁष੍ਯਾਰ੍ਕਯੋਗਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਦਿਵਸੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਮ੍ਭਾਰਾਨਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਾਦਰਾਤ੍
ਪੁਸ਼ਯ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਜੋਗ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਵਾਈ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਹੂਯ ਵੇਦਜ੍ਞਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ । ਅਭਿषੇਕਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਹੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਜਲਮਾਨੀਯ ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਸਾਗਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਚਕਾਰ ਵਿਥਿਵਦਭਿषੇਕਂ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ
ਪਾਰਥਿਵ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ 'ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸਃ । ਜਗਾਮ ਵਨਮੇਵਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਮਃ ਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਪਾਟ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਏਕਵੀਰਂ ਨृਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯ ਸਚਿਵਾਨਥ । ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ ਭੂਪਾਲਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਨਂ ਵਸ਼ੀ
ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੈਨਾਕਸ਼ਿਖਰੇ ਰਾਜਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਰ੍ਤੀਯਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰਫਲਾਹਾਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਮੈਨਾਕਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਜਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ, ਪਰਵਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਵਂ ਸ ਨृਪਤਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿष੍ਟਾਨ੍ਤੇ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਮृਤੋऽਸੌ ਵਾਸਵਂ ਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਭਾਰਤੀ ਸਮੇਤ ਮਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਹੈਹਯਃ । ਚਕਾਰ ਵੇਦਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਕਰ੍ਮ ਚੈਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍
ਹੈਹਯ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੈਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਤਰਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਿਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਮੇਧਾਵੀ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਸਮ੍ਮਤਮ੍
ਪਾਰਥਿਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਉੱਤਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਰਾਜ ਬੁਧੀਮਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ।
ਏਕਵੀਰੋऽਥ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਬੁਭੁਜੇ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ਸਚਿਵੈਸ਼੍ਚ ਸੁਮਾਨਿਤਃ
ਇਕੱਲਾ ਵੀਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਿਵਸੇ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਹਯਾਰੂਢਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਕ ਦਿਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਪਾਦਪਾਨ੍ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍ ਫਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ षਟ੍ਪਦਾਲਿਵਿਰਾਜਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਨਿਨਾਦਿਤਾਨ੍ । ਹੋਮਧੂਮਾਵृਤਾਕਾਸ਼ਾਨ੍ ਮृਗਸ਼ਾਵਸਮਾਵृਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬੱਚੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਕੇਦਾਰਾਞ੍ਛਾਲਿਸਮ੍ਪਕ੍ਵਾਨ੍ ਗੋਪਿਕਾਭਿਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪਙ੍ਕਜਾਰਾਮਾਨ੍ਨਿਕੁਞ੍ਜਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੱਕੀਆਂ ਪੰਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਵੇਖੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਨਿਕੁੰਜੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਂਸ੍ਤੁ ਚਮ੍ਪਕਾਨ੍ ਪਨਸਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ । ਬਕੁਲਾਂਸ੍ਤਿਲਕਾਨ੍ਨੀਪਾਨ੍ਮਨ੍ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਚੰਪਕ, ਫਣਸ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਬਕੁਲ, ਤਿਲਕ, ਨੀਪ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ।
ਸ਼ਾਲਾਂਸ੍ਤਾਲਾਂਸ੍ਤਮਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਜਮ੍ਬੂਚੂਤਕਦਮ੍ਬਕਾਨ੍ । ਸ ਗਚ੍ਛਞ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੋਯੇ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਂ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ, ਜਾਮੁਨ, ਆਮ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਪਙ੍ਕਜਂ ਚਾਤਿਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਦਵਨੀਪਤਿਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਜਲਜਸ੍ਯਾਥ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਕ ਨਾਰੀ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਕਨਕਾਭਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਚ ਕਮ੍ਬੁਗ੍ਰੀਵਾਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀਮ੍ । ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਮੁਦ੍ਯਤ੍ਸੁਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੰਖ ਵਾਂਗ ਗਰਦਨ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਠ, ਸੁਹਣੀ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਚੰਗੀ ਬਣਤਰ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੁਨਾਸਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਨृਪਃ । ਰੁਦਤੀਂ ਤਾਂ ਸਖੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਹ੍ਵਲਾਂ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਸੀ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂ ਵਿਜਨੇ ਕੁਰਰੀਮਿਵ । ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਸ਼ੋਕਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਅਕੇਲੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕੱਲੀ ਚੀਲ ਰੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਹੈ।