ਯੇ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਸ੍ਤੇ ਵਿषਯੈਰਪੇਤਾ- ਸ੍ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਖਲੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ । ਆਸ਼ਾਪਰੋऽਹਂ ਭਗਵਨ੍ਨਨਨ੍ਤ ਯੋਗ੍ਯੋ ਨ ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਦੇਵਦੇਵ
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਭਗਵਾਨ, ਇੱਛਾਵਾਨ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੇਨ ਨृਪੇਣ ਵਿष੍ਣੁ- ਸ੍ਤਮਾਹ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸੁਧਾਮਯੇਨ । ਵृਣੀष੍ਵ ਰਾਜਨ੍ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਦਦਾਮਿ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਪਸਾ ਤਵੇਤਿ
ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ 'ਚ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਮੰਗ; ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਨृਪਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚ । ਤਪਸ੍ਤੁ ਤਪ੍ਤਂ ਹਿ ਮਯਾ ਸੁਤਾਰ੍ਥੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਦਸ੍ਵਾਤ੍ਮਸਮਂ ਮੁਰਾਰੇ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਮਾਦਿਦੇਵ- ਸ੍ਤਮਾਹ ਰਾਜਾਨਮਮੋਘਵਾਕ੍ਯਮ੍ । ਯਯਾਤਿਸੂਨੋ ਵ੍ਰਜ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕਲਿਨ੍ਦਕਨ੍ਯਾਤਮਸਾਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਦਿ-ਦੇਵ ਨੇ ਅਟੱਲ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਹੇ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਿੰਦ ਦੀ ਕੁੜੀ ਯਮੁਨਾ ਤੇ ਤਮਸਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।'
ਮਯਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤ੍ਯਮਿਤਪ੍ਰਭਾਵਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸੂਤੋ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਜਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥੇऽਥ ਗृਹਾਣ ਰਾਜਨ੍
'ਅੱਜ, ਤੇਰਾ ਚਾਹਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਤੀਵ ਮृष੍ਟਂ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਚਿਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬਭੂਵ ਰਾਜਾ । ਹਰਿਸ੍ਤੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵੇਤਿ ਵਰਂ ਜਗਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਲੋਕਂ ਰਮਯਾ ਯੁਤਸ਼੍ਚ
ਹਰੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਹਰੌ ਸੋऽਥ ਯਯਾਤਿਸੂਨੁ- ਰ੍ਯਯਾਵਨੁਦ੍ਧਾਤਰਥੇਨ ਰਾਜਾ । ਪ੍ਰੇਮਾਨ੍ਵਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਤੋऽਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰ ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਯ
ਹਰੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਯਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਰਥ 'ਚ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਤਿਮਨੋਹਰਂ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਾਲਂ ਭੁਵਿ ਖੇਲਮਾਨਮ੍ । ਮੁਖੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੈਕਕਰੇਣ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਪਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮਨਨ੍ਯਸਤ੍ਤ੍ਵਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਬੱਚਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮੂੰਹ 'ਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਦਨਸ੍ਵਰੂਪਂ ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ਂ ਕਮਲਾਪ੍ਰਸੂਤਮ੍ । ਹਰਿਪ੍ਰਭਾਵਂ ਹਰਿਵਰ੍ਮਨਾਮਾ ਹਰ੍षਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਨਨਪਙ੍ਕਜੋऽਭੂਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਦਨ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਕਮਲਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹਰੀ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਰਾਜਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰਿਵਰਮਨ ਰੱਖਿਆ।
ਗृਹ੍ਣਨ੍ ਸੁਵੇਗਾਤ੍ ਕਰਪਙ੍ਕਜਾਭ੍ਯਾਂ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰੇਮਾਰ੍ਣਵਮਗ੍ਨਦੇਹਃ । ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੋऽਸੌ ਨਨਨ੍ਦ ਰਾਜਾ ਸੁਤਮਾਲਿਲਿਙ੍ਗ
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ।
ਮੁਖਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤਿਮਨੋਹਰਂ ਤ- ਮੁਵਾਚ ਨੇਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਨਿਰੁਦ੍ਧਕਣ੍ਠਃ । ਦਤ੍ਤੋऽਸਿ ਦੇਵੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇਨ ਮਾਤ੍ਰਾ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਾਵਮਦੁਃਖਭੀਤੇਃ
ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਲਾ ਭਰ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੈਨੂੰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਮੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਈਏ।'
ਤਪ੍ਤਂ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ । ਤੇਨੈਵ ਤੁष੍ਟੇਨ ਰਮਾਪ੍ਰਿਯੇਣ ਦਤ੍ਤੋऽਸਿ ਸਂਸਾਰਸੁਖੋਦਯਾਯ
'ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਕਠਿਨ ਤਪस्या ਕੀਤੀ। ਰਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਸ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ।'
ਮਾਤਾ ਰਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਤਨੁਜਂ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਸਾ ਹਰਿਣਾ ਸਮੇਤਾ । ਧਨ੍ਯਾ ਤੁ ਸਾ ਯਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਮਙ੍ਕੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮੁਦਿਤਾਨਨਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰ ਉਹ ਮਾਂ ਵਾਕਈ ਧਨਵਾਂ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਸਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਂਸਾਰਸਮੁਦ੍ਰਨੌਕਾ- ਰੂਪਃ ਕृਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਧਰੇਣ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਃ ਸੁਤਂ ਤਂ ਮੁਦਾ ਸਮਾਦਾਯ ਯਯੌ ਗृਹਾਯ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਪੁੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨੌਕਾ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੁਰੀਸਮੀਪੇ ਨृਪਮਾਗਤਂ ਤ- ਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਃ । ਯਯੁਃ ਸਮੀਪਂ ਨृਪਤੇਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਃ ਸੋਪਾਯਨਾਸ੍ਤੇ ਸਪੁਰੋਹਿਤਾਸ਼੍ਚ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਬਨ੍ਦੀਜਨਾ ਗਾਯਨਕਾਸ਼੍ਚ ਸੂਤਾਃ ਸਮਾਯਯੁਃ ਸਮ੍ਮੁਖਮਾਸ਼ੁ ਰਾਜ੍ਞਃ । ਨृਪਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਰਃ ਸਮਾਗਤਂ ਜਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ
ਬੰਦੀ, ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਃ ਪੌਰਜਨੇਨ ਰਾਜਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਯੁਤੋ ਨਗਰ੍ਯਾਮ੍ । ਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਲਾਜੈਃ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾ- ਦ੍ਵਿਕੀਰ੍ਯਮਾਣੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਜਗਾਮ
ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਨਾਜ ਤੇ ਫੁੱਲ ਛਿੜਕੇ ਗਏ।
ਗृਹਂ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਸਚਿਵੈਃ ਸਮੇਤਃ ਸੁਤਂ ਸਮਾਦਾਯ ਮੁਦਾ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯੇ ਦਦੌ ਚਾਥ ਸੁਤਂ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਸਦ੍ਯਃਪ੍ਰਸੂਤਂ ਚ ਮਨੋਭਵਾਭਮ੍
ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਮਨਮੋਹਣੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜ੍ਞੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਭਿਨਵਂ ਤਨੂਜਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾਨਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਸਾ । ਰਾਜਨ੍ ਕੁਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਤਃ ਸੁਜਨ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਨ੍ਮਥਤੁਲ੍ਯਰੂਪਃ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤ ਤੈਨੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਮਿਲਿਆ?'
ਕੇਨੈष ਦਤ੍ਤਃ ਕਥਯਾਸ਼ੁ ਕਾਨ੍ਤ ਚੇਤੋ ਮਦੀਯਂ ਪ੍ਰਹृਤਂ ਸੁਤੇਨ । ਨृਪਸ੍ਤਦੋਵਾਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਿਯੇ ਰਮੇਸ਼ੇਨ ਸੁਤੋ ਹਿ ਮਹ੍ਯਮ੍
'ਇਹ ਪੁੱਤ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਿਆਰੀ, ਇਹ ਪੁੱਤ ਮੈਨੂੰ ਰਮੇਸ਼ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਦਤ੍ਤਃ ਕਮਲਾਸਮੁਤ੍ਥੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਂਸ਼ੋऽਯਮਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਃ । ਸਾ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਦਮਾਪ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰਾਜਾ ਚਕਾਰੋਤ੍ਸਵਮਦ੍ਭੁਤਂ ਚ
'ਹੇ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਪੁੱਤ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।' ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਉਤਸਵ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਚ ਦਾਨਂ ਕਿਲ ਯਾਚਕੇਭ੍ਯੋ ਗੀਤਾਨਿ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਨੇਦੁਃ । ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਸਵਂ ਭੂਪਤਿਰਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਨਾਮੈਕਵੀਰੇਤਿ ਚਕਾਰ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯੰਤਰ ਵੱਜੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਉਤਸਵ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਏਕਵੀਰ' ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਸੁਖਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੋऽਸੌ ਨਨਨ੍ਦ ਦੇਵਾਧਿਪਤੁਲ੍ਯਵੀਰ੍ਯਃ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਰੇ ਰੂਪਗੁਣਾਨੁਰੂਪਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ऋਣਾਚ੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਃ
ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਿਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸਕਲਸੁਰਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣਾਰ੍ਪਿਤਂ ਤਂ ਸਕਲਗੁਣਗਣਾਢ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜਾ । ਵਿਵਿਧਸੁਖਵਿਨੋਦੈਰ੍ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਵ੍ਯਹਰਤ ਨਿਜਗੇਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪ੍ਰਤਾਪਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪੁੱਤ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਏਕਾਵਲ੍ਯਾਃ ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਸਂਸ੍ਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਬਾਲਃ ਸੁਲਾਲਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਬੱਚਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਨृਪਃ ਸਂਸਾਰਜਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਖਂ ਪੁਤ੍ਰਸਭੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ऋਣਤ੍ਰਯਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮੇਨੇ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਤ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਰਿਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ।
षष੍ਠੇऽਨ੍ਨਪ੍ਰਾਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਸਿ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਤृਤੀਯੇऽਥ ਤਥਾ ਵਰ੍षੇ ਚੂਡਾਕਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਛੇਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਨ-ਪ੍ਰਾਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਤੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ, ਚੰਗਾ ਚੂੜਾ ਕਰਵਾਇਆ।
ਚਕਾਰ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਧਨੈਃ । ਗੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਯਾਚਕਾਨਿਤਰਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਵਰ੍षੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ੇ ਤਸ੍ਯ ਮੌਞ੍ਜੀਬਨ੍ਧਨਕਰ੍ਮ ਵੈ । ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਮਧ੍ਯਾਪਯਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਗਿਆਰਵੇਂ ਸਾਲ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਂਜੀ ਬੰਨਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵੈਦ ਸਿਖਾਇਆ।
ਅਧੀਤਵੇਦਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਰਾਜਧਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਭਿषੇਕਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਨਾਧਿਪਃ
ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਰਾਜਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਸੋਚ ਬਣਾਈ।