ਏਕਵੀਰਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਨਤ੍ਰ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਕ੍ਤਃ ਕੇਨ ਗृਹੀਤੋऽਸਾਵੇਕਾਕੀ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਏਕਵੀਰ ਦੀ ਕਥਾ
ਕਾ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਜਾਤਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਾਦਿਭਿਰ੍ਹਿਂਸ੍ਰੈਰ੍ਗृਹੀਤੋ ਨਾਤਿਬਾਲਕਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ—ਇਹ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ, ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਲਿਆ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਰਾਯਣੌ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਚ ਚਲਿਤੌ ਯਦਾ । ਤਦੈਵ ਤਤ੍ਰ ਚਮ੍ਪਾਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਃ ਕਿਲ
ਹੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਈ? ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਕੀ ਉਹ ਵਾਘ, ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ?
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਃ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਨृਪ । ਮਦਨਾਲਸਯਾ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਚੰਪਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਦਿਆਧਰ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਭੂਮਾਵੇਕਾਕਿਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਰਮਮਾਣਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਹਾਜ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਤਰਸੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚਮ੍ਪਕਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁ ਜਵਾਤ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਨਿਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾਧਨਃ
ਚੰਪਕ ਨੇ, ਵਿਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖਜਾਨਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਮ੍ਪਕਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਤਂ ਮਦਨੋਪਮਮ੍ । ਮਦਨਾਲਸਾਯੈ ਤਂ ਬਾਲਂ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਸ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਮੋਹਕ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਰੋਮਾਞ੍ਚਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯਾ । ਮੁਖਂ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਬਾਲਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹृਦਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੰਬਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਆਲਿਙ੍ਗਿਤਸ਼੍ਚੁਮ੍ਬਿਤਸ਼੍ਚ ਤਯਾਸੌ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਚ ਕृਤਸ੍ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਭਾਵੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਬਿਆ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪੂਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਕੇ ਤੌ ਸਮਾਰੂਢੌ ਵਿਮਾਨਂ ਦਮ੍ਪਤੀ ਮੁਦਾ । ਪਤਿਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਦਨਾਲਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਮਪਤੀ ਨੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ; ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਨਾਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਬਾਲਕਃ ਕਾਨ੍ਤ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕੇਨ ਚ ਕਾਨਨੇ । ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮਮ ਦੇਵੇਨ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਪਾਣਿਨਾ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ? ਕੀ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
ਚਮ੍ਪਕ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯੇ ਗਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਪृਚ੍ਛੇਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਕਿਲ
ਚੰਪਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਬੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਦਾਨਵ ਹੈ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ ਹੈ।
ਤੇਨਾਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਨਾਦਮੁਮ੍ । ਅਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ; ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਮਾਨੇਨਾਥ ਚਮ੍ਪਕਃ । ਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚਮ੍ਪਕਸ੍ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਬਾਲਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਚੰਪਕ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰਮਪਾਵਨੇ । ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਮਸਾਸਙ੍ਗੇ ਬਾਲਕੋऽਯਂ ਸ੍ਮਰਪ੍ਰਭਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਬੱਚਾ ਕਾਲਿੰਦੀ ਤੇ ਤਮਸਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਲੱਭਿਆ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਬਾਲਕਃ ਕਾਨ੍ਤਃ ਕਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤੇ । ਆਜ੍ਞਾ ਚੇਤ੍ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੁਰ੍ਵੇऽਹਂ ਬਾਲਕਂ ਸੁਤਮ੍
ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਬੱਚਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰੋ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਵਲ੍ਲਭਃ ਸੁਤਃ । ਕृਤ੍ਰਿਮਸ੍ਤੁ ਸੁਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਪਰ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਿਆ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਦੱਤਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਜਿਰੂਪਧਰਸ੍ਯ ਹ । ਹੈਹਯੋऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਂ ਜਾਤਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਹੈਹਯ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਉਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਭਗਵਤਾ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਕਿਲ ਬਾਲਕਃ । ਦਾਤੁਂ ਨृਪਤਯੇ ਨੂਨਂ ਯਯਾਤਿਤਨਯਾਯ ਚ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਜ ਲਈ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ: ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਹਰਿਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸੋऽਦ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਨੋਰਮੇ
ਅੱਜ, ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆਵੇਗਾ।
ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰੈਵ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਯਾਵਨ੍ਨ ਯਾਤਿ ਨृਪਤਿਰ੍ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਹਰਿਣੇਰਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਬੱਚਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਵਿਲਮ੍ਬਂ ਮਾ ਕृਥਾ ਵਰ । ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਿਤਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਮ੍ਪਕ ਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍ । ਏਕਵੀਰੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾਯਂ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਇਸ ਲਈ, ਚੰਪਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਤਾਂ ਕਿ ਰਾਜਾ ਬੱਚਾ ਲੈ ਸਕੇ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕਵੀਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਮ੍ਪਕਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਪੁਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸ੍ਥਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਪਕਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਮੁਮੋਚ ਬਾਲਕਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਵਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਯਯੌ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਓਥੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦੈਵ ਕਮਲਾਕਾਨ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢੋ ਜਗਾਮ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਆਏ।
ਦृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਨृਪੇਣ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮੁਤ੍ਤਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਮੁਖ੍ਯਾਤ੍ । ਜਹਰ੍ष ਰਾਜਾ ਹਰਿਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਖਲੁ ਦਣ੍ਡਵਚ੍ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਦੇਖਿਆ; ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਹਰਿਃ ਪਤਨ੍ਤ- ਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਦ੍ਭੂਮਿਗਤਂ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਮ੍ । ਸੋऽਪ੍ਯੁਤ੍ਸੁਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਖਰੀਕृਤੋऽਥ
ਹਰੀ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਉਠ ਬੱਚਾ!' ਰਾਜਾ, ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਨੋਂ-ਮਨੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗਾ।
ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਾਖਿਲਲੋਕਨਾਥ ਕृਪਾਨਿਧੇ ਲੋਕਗੁਰੋ ਰਮੇਸ਼ । ਮਨ੍ਦਸ੍ਯ ਮੇ ਤੇ ਕਿਲ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯ- ਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਯੋਗਿਜਨੈਰਲਭ੍ਯਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮੰਦ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।