ਦਿਵ੍ਯਦੇਹੌ ਤਤੋ ਜਾਤੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਰਾਯਣਾਵੁਭੌ । ਵਿਮਾਨਵਰਸਂਵਿष੍ਟੌ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਸੁਰੈਰ੍ਦਿਵਿ
ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਹਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੈਠੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਮਲਾ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍ । ਗृਹਾਣੇਮਂ ਸੁਤਂ ਨਾਥ ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਹਾਪਿਤੁਮ੍
ਕਮਲਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕਮਲਾ-ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲੋ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗਮਿष੍ਯਾਵੋ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਸੋਹਣੇਪਣ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਆਓ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਮਧੁ-ਸੂਦਨ।
ਹਰਿਰੁਵਾਚ ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਯਂ ਸੁਖੇਨਾਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇ ਵਿਹਿਤਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਇਹ ਬੱਚਾ ਇਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਮਪਿ ਵਾਮੋਰੁ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਵਿਮੋਚਨੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚੰਭਾ ਕੰਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤੁਰ੍ਵਸੁਰ੍ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਯਯਾਤਿਤਨੁਜੋ ਭੁਵਿ । ਹਰਿਵਰ੍ਮੇਤਿ ਪਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਨਾਮ ਸੁਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਧਰਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤੁਰਵਸੁ ਹੈ, ਜੋ ਯਯਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਿਵਰਮਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੋऽਦ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਪਾਵਨੇ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਜਾਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤਪਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਜ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਯਾਯਂ ਕਮਲਾਲਯੇ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਪ੍ਰੇਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਕਮਲਾਆਲਯੇ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾਯ ਕਾਮਿਨਿ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਤਿ ਬਾਲਕਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪਦ੍ਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਬਾਲਕੇ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਦਮਾ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਵਿਹਾਜ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਵੀਰਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਨਤ੍ਰ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਕ੍ਤਃ ਕੇਨ ਗृਹੀਤੋऽਸਾਵੇਕਾਕੀ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਏਕਵੀਰ ਦੀ ਕਥਾ
ਕਾ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਜਾਤਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਾਦਿਭਿਰ੍ਹਿਂਸ੍ਰੈਰ੍ਗृਹੀਤੋ ਨਾਤਿਬਾਲਕਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ—ਇਹ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ, ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਲਿਆ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਰਾਯਣੌ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਚ ਚਲਿਤੌ ਯਦਾ । ਤਦੈਵ ਤਤ੍ਰ ਚਮ੍ਪਾਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਃ ਕਿਲ
ਹੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਈ? ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਕੀ ਉਹ ਵਾਘ, ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ?
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਃ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਨृਪ । ਮਦਨਾਲਸਯਾ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਚੰਪਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਦਿਆਧਰ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਭੂਮਾਵੇਕਾਕਿਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਰਮਮਾਣਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਹਾਜ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਤਰਸੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚਮ੍ਪਕਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁ ਜਵਾਤ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਨਿਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾਧਨਃ
ਚੰਪਕ ਨੇ, ਵਿਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖਜਾਨਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਮ੍ਪਕਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਤਂ ਮਦਨੋਪਮਮ੍ । ਮਦਨਾਲਸਾਯੈ ਤਂ ਬਾਲਂ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਸ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਮੋਹਕ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਰੋਮਾਞ੍ਚਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯਾ । ਮੁਖਂ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਬਾਲਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹृਦਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੰਬਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਆਲਿਙ੍ਗਿਤਸ਼੍ਚੁਮ੍ਬਿਤਸ਼੍ਚ ਤਯਾਸੌ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਚ ਕृਤਸ੍ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਭਾਵੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਬਿਆ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪੂਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਕੇ ਤੌ ਸਮਾਰੂਢੌ ਵਿਮਾਨਂ ਦਮ੍ਪਤੀ ਮੁਦਾ । ਪਤਿਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਦਨਾਲਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਮਪਤੀ ਨੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ; ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਨਾਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਬਾਲਕਃ ਕਾਨ੍ਤ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕੇਨ ਚ ਕਾਨਨੇ । ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਮਮ ਦੇਵੇਨ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਪਾਣਿਨਾ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ? ਕੀ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
ਚਮ੍ਪਕ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯੇ ਗਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਪृਚ੍ਛੇਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਕਿਲ
ਚੰਪਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਬੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਦਾਨਵ ਹੈ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ ਹੈ।
ਤੇਨਾਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਨਾਦਮੁਮ੍ । ਅਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ; ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਮਾਨੇਨਾਥ ਚਮ੍ਪਕਃ । ਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚਮ੍ਪਕਸ੍ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਬਾਲਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਚੰਪਕ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰਮਪਾਵਨੇ । ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਮਸਾਸਙ੍ਗੇ ਬਾਲਕੋऽਯਂ ਸ੍ਮਰਪ੍ਰਭਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਬੱਚਾ ਕਾਲਿੰਦੀ ਤੇ ਤਮਸਾ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਲੱਭਿਆ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯਾਯਂ ਬਾਲਕਃ ਕਾਨ੍ਤਃ ਕਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤੇ । ਆਜ੍ਞਾ ਚੇਤ੍ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਕੁਰ੍ਵੇऽਹਂ ਬਾਲਕਂ ਸੁਤਮ੍
ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਬੱਚਾ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰੋ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਵਲ੍ਲਭਃ ਸੁਤਃ । ਕृਤ੍ਰਿਮਸ੍ਤੁ ਸੁਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਪਰ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਿਆ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਦੱਤਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਜਿਰੂਪਧਰਸ੍ਯ ਹ । ਹੈਹਯੋऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਂ ਜਾਤਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਹੈਹਯ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਉਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ਭਗਵਤਾ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਕਿਲ ਬਾਲਕਃ । ਦਾਤੁਂ ਨृਪਤਯੇ ਨੂਨਂ ਯਯਾਤਿਤਨਯਾਯ ਚ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਜ ਲਈ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ: ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ।