ਗਤੇ ਦੂਤੇऽਥ ਭਗਵਾਨ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਤ੍ਕਾਮਸਂਯੁਤਃ । ਜਗਾਮ ਧृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸ਼ੁ ਵਾਜਿਰੂਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਜਦ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੈਕੁੰਠ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੋੜੀ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਵਡਵਾਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਤਿ ਸਿਨ੍ਧੁਜਾ । ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਾਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧਯੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਉਹ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਹਯਰੂਪਧਰਂ ਪਤਿਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾ
ਉਹ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਰੂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਠੀਕ ਰਹੀ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਗਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਮਨ੍ਮਥਾਰ੍ਤਯੋਃ । ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਮਸਾਸਙ੍ਗੇ ਪਾਵਨੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਉਥੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ।
ਸਗਰ੍ਭਾ ਸਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਵਡਵਾ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾ । ਸੁषੁਵੇ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਬਾਲਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੁਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਤਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਮਯਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਤ੍ਯਜਾਦ੍ਯ ਵਾਡਵਂ ਦੇਹਂ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹਾ ਭਵਾਧੁਨਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਹੋ ਜਾ।'
ਗਮਿष੍ਯਾਵਃ ਸ੍ਵਵੈਕੁਣ੍ਠਮਾਵਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਜਂ ਵਪੁਃ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਾਤਃ ਸੁਲੋਚਨੇ
'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਕੁੰਠ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ; ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਜਨਿਆ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।'
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ ਸ੍ਵਦੇਹਸਮ੍ਭਵਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਥਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸ੍ਨੇਹਃ ਸੁਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਃ ਕਾਮਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਸੁਰਰ੍षਭ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।'
ਕਾ ਗਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ ਬਾਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਦੀਤਟੇ । ਅਨਾਥਸ੍ਯਾਸਮਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਜਨੇऽਲ੍ਪਤਨੋਰਿਹ
ਹੇ ਅਗੋਚਰ ਆਤਮਾ, ਇਸ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਬੇਸਾਹਾਰੇ ਤੇ ਬੇਬਸ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਇਥੇ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਇਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕਿਹੜੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਅਨਾਸ਼੍ਰਯਂ ਸੁਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਥਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਮਮ । ਸਮਰ੍ਥਂ ਸਦਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਭਵੇਦਮ੍ਬੁਜਲੋਚਨ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਕੰਵਾਂ-ਨੇਤ੍ਰ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਦਿਵ੍ਯਦੇਹੌ ਤਤੋ ਜਾਤੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਰਾਯਣਾਵੁਭੌ । ਵਿਮਾਨਵਰਸਂਵਿष੍ਟੌ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਸੁਰੈਰ੍ਦਿਵਿ
ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਹਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੈਠੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਮਲਾ ਕਮਲਾਪਤਿਮ੍ । ਗृਹਾਣੇਮਂ ਸੁਤਂ ਨਾਥ ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਹਾਪਿਤੁਮ੍
ਕਮਲਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕਮਲਾ-ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਲੋ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗਮਿष੍ਯਾਵੋ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਸੋਹਣੇਪਣ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਆਓ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਮਧੁ-ਸੂਦਨ।
ਹਰਿਰੁਵਾਚ ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਯਂ ਸੁਖੇਨਾਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮੇ ਵਿਹਿਤਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਇਹ ਬੱਚਾ ਇਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਤਜਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਮਪਿ ਵਾਮੋਰੁ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਵਿਮੋਚਨੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚੰਭਾ ਕੰਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਤੁਰ੍ਵਸੁਰ੍ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਯਯਾਤਿਤਨੁਜੋ ਭੁਵਿ । ਹਰਿਵਰ੍ਮੇਤਿ ਪਿਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਨਾਮ ਸੁਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਧਰਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤੁਰਵਸੁ ਹੈ, ਜੋ ਯਯਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਿਵਰਮਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੋऽਦ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਪਾਵਨੇ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਜਾਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤਪਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਜ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੌ ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਯਾਯਂ ਕਮਲਾਲਯੇ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਪ੍ਰੇਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਕਮਲਾਆਲਯੇ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾਯ ਕਾਮਿਨਿ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਤਿ ਬਾਲਕਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪਦ੍ਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਬਾਲਕੇ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਦਮਾ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਵਿਹਾਜ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਵੀਰਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਮਹਾਨਤ੍ਰ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਕ੍ਤਃ ਕੇਨ ਗृਹੀਤੋऽਸਾਵੇਕਾਕੀ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਏਕਵੀਰ ਦੀ ਕਥਾ
ਕਾ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਜਾਤਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਾਦਿਭਿਰ੍ਹਿਂਸ੍ਰੈਰ੍ਗृਹੀਤੋ ਨਾਤਿਬਾਲਕਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ—ਇਹ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ, ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਲਿਆ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਰਾਯਣੌ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਚ ਚਲਿਤੌ ਯਦਾ । ਤਦੈਵ ਤਤ੍ਰ ਚਮ੍ਪਾਖ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਃ ਕਿਲ
ਹੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਈ? ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਕੀ ਉਹ ਵਾਘ, ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ?
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਃ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਨृਪ । ਮਦਨਾਲਸਯਾ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਉੱਥੇ ਚੰਪਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਦਿਆਧਰ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਭੂਮਾਵੇਕਾਕਿਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਰਮਮਾਣਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਹਾਜ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਾਤ੍ਤਰਸੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚਮ੍ਪਕਸ੍ਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁ ਜਵਾਤ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਨਿਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਥਾਧਨਃ
ਚੰਪਕ ਨੇ, ਵਿਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖਜਾਨਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਮ੍ਪਕਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਤਂ ਮਦਨੋਪਮਮ੍ । ਮਦਨਾਲਸਾਯੈ ਤਂ ਬਾਲਂ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਚੰਪਕ ਨੇ ਉਸ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਮੋਹਕ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਰੋਮਾਞ੍ਚਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯਾ । ਮੁਖਂ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਬਾਲਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹृਦਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੰਬਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ।
ਆਲਿਙ੍ਗਿਤਸ਼੍ਚੁਮ੍ਬਿਤਸ਼੍ਚ ਤਯਾਸੌ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਚ ਕृਤਸ੍ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਭਾਵੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਬਿਆ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪੂਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾਙ੍ਕੇ ਤੌ ਸਮਾਰੂਢੌ ਵਿਮਾਨਂ ਦਮ੍ਪਤੀ ਮੁਦਾ । ਪਤਿਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਦਨਾਲਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਦਮਪਤੀ ਨੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ; ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਨਾਰੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।