ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਸੇਵਕਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਚਿਤਰੂਪ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਦੀ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਂ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸਕੁਟੁਮ੍ਬਸ੍ਯ ਚਾਨਘ
ਰਾਮਪਤੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਚਿਤਰੂਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ?'
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿਕਾਰ੍ਯਂ ਹਰਸ੍ਯ ਕਿਮ੍ । ਅਥਵਾ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਦੱਸ ਕਿ ਹਰਾ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਮਲਾ ਉਠਿਆ ਹੈ?
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਕਿਮਜ੍ਞਾਤਂ ਤਵਾਸ੍ਤੀਹ ਸਂਸਾਰੇ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜ । ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞ ਯਦਹਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵੈ
ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਜੋ ਆਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵੇਨਾਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਹਰਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ। ਹਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤੇਨੋਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੇ ਕਮਲਾਲਯਾ । ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਮਸਾਸਙ੍ਗਮੇ ਵਿਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ: 'ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਤੇ ਤਮਸਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਜੀ।'
ਹਯੀਰੂਪਧਰਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਾਯਿਨੀ । ਧ੍ਯਾਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਾਮਰਗਣੈਰ੍ਮਾਨਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਹੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਮਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤਯਾ ਨਰਃ ਕੋऽਪਿਸੁਖਭਾਗੀ ਭਵੇਨ੍ਨ ਹਿ । ਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਹਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੁੰਡਰੀਕ-ਆਖ਼ ਵਾਲੇ ਹਰੇ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪਾਤਿ ਨਿਰ੍ਧਨੋऽਪਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਚ ਵਿਭੋ ਕਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਗਤਪਤੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਵੀ; ਮਹਾਨ ਜੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ, ਜਗਦੀਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਿਆ?
ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਯਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ । ਧਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਲੋਕੇ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਤ੍ਵਰਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਜਗਤਗੁਰੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ।
ਸਕਾਮਾ ਰਿਪਵਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਰਮਯਾ ਹਸਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੈਨੂੰ ਚੁਟਕੀਆਂ ਮਾਰਣਗੇ।
ਰਮਾਂ ਰਮਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਦੁਤ੍ਸਙ੍ਗਗਤਾਂ ਕੁਰੁ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਸੁਸ਼ੀਲਾਂ ਚ ਸੁਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਲੈ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।
ਸੁਖਿਤੋ ਭਵ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤਾਵਿਰਹਜਂ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਹਮਨਾਤੁਰਃ
ਉਸ ਪਿਆਰੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਪੀੜ ਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮृਤਾ ਵਿष੍ਣੋ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸਤੀ ਯਦਾ । ਤਦਾਹਂ ਦੁਃਸਹਂ ਦੁਃਖਂ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਜਦ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਸਤੀ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਈ, ਤਦ ਮੈਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਅਸਹਿਣੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਃ ਕੋऽਪਿ ਮਾਭੂਨ੍ਮਤ੍ਸਦृਸ਼ੋऽਪਰਃ । ਮਨਸਾਕਰਵਂ ਸ਼ੋਕਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਰਹਪੀਡਿਤਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਪੀੜ ਸਹਿ ਲਈ।
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਯਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਪੁਨਃ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾਤਿਦੁਃਸਾਧ੍ਯਂ ਯਾ ਦਗ੍ਧਾ ਤੁ ਰੁषਾਧ੍ਵਰੇ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰਕੇ; ਉਹ ਜੋ ਰੁੱਸ ਕੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ ਸੀ।
ਹਰੇ ਕਿਂ ਸੁਖਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਏਕਾਕੀ ਤਿष੍ਠਤਾ ਕਾਲਂ ਸਹਸ੍ਰਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਹਰੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ?
ਗਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਸਮਾਨਯ ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਮਾਭੂਤ੍ਕੋऽਪੀਹ ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਰਮਯਾ ਤਯਾ
ਜਾ, ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁਰਗਰੂਪਂ ਤ੍ਵਂ ਭਜ ਤਾਂ ਕਮਲਾਲਯਾਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮਾਯੁष੍ਮਂਸ੍ਤਾਮਾਨਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕਮਲ-ਵਾਸਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ; ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਹਰਿਰਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਸ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਨੇ, ਉਹ ਅਜਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਦੂਤ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤੇ ਦੂਤੇऽਥ ਭਗਵਾਨ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਤ੍ਕਾਮਸਂਯੁਤਃ । ਜਗਾਮ ਧृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸ਼ੁ ਵਾਜਿਰੂਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਜਦ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੈਕੁੰਠ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੋੜੀ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਵਡਵਾਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਤਿ ਸਿਨ੍ਧੁਜਾ । ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਾਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧਯੀਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਉਹ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਹਯਰੂਪਧਰਂ ਪਤਿਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਾ
ਉਹ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਰੂ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਠੀਕ ਰਹੀ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਗਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਮਨ੍ਮਥਾਰ੍ਤਯੋਃ । ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਮਸਾਸਙ੍ਗੇ ਪਾਵਨੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਉਥੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ।
ਸਗਰ੍ਭਾ ਸਾ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਵਡਵਾ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾ । ਸੁषੁਵੇ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਬਾਲਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੁਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਤਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਮਯਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਤ੍ਯਜਾਦ੍ਯ ਵਾਡਵਂ ਦੇਹਂ ਪੂਰ੍ਵਦੇਹਾ ਭਵਾਧੁਨਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਹੋ ਜਾ।'
ਗਮਿष੍ਯਾਵਃ ਸ੍ਵਵੈਕੁਣ੍ਠਮਾਵਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਜਂ ਵਪੁਃ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਾਤਃ ਸੁਲੋਚਨੇ
'ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਕੁੰਠ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ; ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਜਨਿਆ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।'
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ ਸ੍ਵਦੇਹਸਮ੍ਭਵਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਥਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸ੍ਨੇਹਃ ਸੁਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਃ ਕਾਮਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਸੁਰਰ੍षਭ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ? ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਛੱਡਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।'
ਕਾ ਗਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦਮੇਯਾਤ੍ਮਨ੍ ਬਾਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਦੀਤਟੇ । ਅਨਾਥਸ੍ਯਾਸਮਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਜਨੇऽਲ੍ਪਤਨੋਰਿਹ
ਹੇ ਅਗੋਚਰ ਆਤਮਾ, ਇਸ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਬੇਸਾਹਾਰੇ ਤੇ ਬੇਬਸ ਇਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਇਥੇ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਇਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕਿਹੜੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਅਨਾਸ਼੍ਰਯਂ ਸੁਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਥਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਮਮ । ਸਮਰ੍ਥਂ ਸਦਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਭਵੇਦਮ੍ਬੁਜਲੋਚਨ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਕੰਵਾਂ-ਨੇਤ੍ਰ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।