ਉਚ੍ਚਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਗੀਤਕਲਾਪੂਰ੍ਣਂ ਮਨ੍ਦਾਰਦ੍ਰੁਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਉੱਚੇ ਮਹਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੱਚ-ਗੀਤ ਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਕੁਲਾਸ਼ੋਕਤਿਲਕਚਮ੍ਪਕਾਲਿਵਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਕੂਜਿਤੈਰ੍ਵਿਹਗਾਨਾਂ ਤੁ ਕਰ੍ਣਾਹ੍ਲਾਦਕਰੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਬਕੁਲ, ਅਸ਼ੋਕ, ਤਿਲਕ, ਚੰਪਕ ਤੇ ਆਲੀਵੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਜਯਵਿਜਯਨਾਮਾਨੌ ਵੇਤ੍ਰਪਾਣੀ ਸ੍ਥਿਤਾਵੁਭੌ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ — ਜਯ ਤੇ ਵਿਜਯ — ਨੂੰ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਛੜੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਰੂਪ ਉਵਾਚ ਭੋ ਨਿਵੇਦਯਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਰਯੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਹਰਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ
ਚਿਤਰੂਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਾਈ, ਹਰਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਹਰਾ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੇ ਭੇਜੇ ਹਨ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਜਯਃ ਪਰਮਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਪੁਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਜਯ ਹਰਿ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਰਮਾਕਾਨ੍ਤ ਕਰੁਣਾਕਰ ਕੇਸ਼ਵ । ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੂਤੋऽਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਸਮਾਗਤਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਦੂਤ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟਵ੍ਯੋ ਨ ਵੇਤਿ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜ । ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਧਰੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਨ ਜਾਨੇ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਮ੍
ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਚਿਤਰੂਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਯਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਤਕਾਰਣਃ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਂ ਸਮਯਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਹਰਿ ਨੇ ਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਮਝੌਤੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਏਹੀਤ੍ਯਾਕਾਰਯਾਮਾਸ ਜਯਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸੇਵਕਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਜੀਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ 'ਆਓ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤੋ ਜਯੇਨਾਥ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਸ੍ਤਥਾਕृਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਯ ਨੇ ਚਿਤਰੂਪ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਸੇਵਕਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਚਿਤਰੂਪ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਦੀ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਂ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸਕੁਟੁਮ੍ਬਸ੍ਯ ਚਾਨਘ
ਰਾਮਪਤੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਚਿਤਰੂਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ?'
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿਕਾਰ੍ਯਂ ਹਰਸ੍ਯ ਕਿਮ੍ । ਅਥਵਾ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਦੱਸ ਕਿ ਹਰਾ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਮਲਾ ਉਠਿਆ ਹੈ?
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਕਿਮਜ੍ਞਾਤਂ ਤਵਾਸ੍ਤੀਹ ਸਂਸਾਰੇ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜ । ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞ ਯਦਹਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵੈ
ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਜੋ ਆਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵੇਨਾਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਹਰਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ। ਹਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤੇਨੋਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੇ ਕਮਲਾਲਯਾ । ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਮਸਾਸਙ੍ਗਮੇ ਵਿਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ: 'ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਤੇ ਤਮਸਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਜੀ।'
ਹਯੀਰੂਪਧਰਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਾਯਿਨੀ । ਧ੍ਯਾਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਾਮਰਗਣੈਰ੍ਮਾਨਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਹੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਮਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤਯਾ ਨਰਃ ਕੋऽਪਿਸੁਖਭਾਗੀ ਭਵੇਨ੍ਨ ਹਿ । ਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਹਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੁੰਡਰੀਕ-ਆਖ਼ ਵਾਲੇ ਹਰੇ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪਾਤਿ ਨਿਰ੍ਧਨੋऽਪਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਚ ਵਿਭੋ ਕਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਗਤਪਤੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਵੀ; ਮਹਾਨ ਜੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ, ਜਗਦੀਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਿਆ?
ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਯਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ । ਧਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਲੋਕੇ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਤ੍ਵਰਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਜਗਤਗੁਰੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ।
ਸਕਾਮਾ ਰਿਪਵਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਰਮਯਾ ਹਸਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੈਨੂੰ ਚੁਟਕੀਆਂ ਮਾਰਣਗੇ।
ਰਮਾਂ ਰਮਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਦੁਤ੍ਸਙ੍ਗਗਤਾਂ ਕੁਰੁ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਸੁਸ਼ੀਲਾਂ ਚ ਸੁਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਲੈ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੈ।
ਸੁਖਿਤੋ ਭਵ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤਾਵਿਰਹਜਂ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਹਮਨਾਤੁਰਃ
ਉਸ ਪਿਆਰੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਪੀੜ ਦੇ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮृਤਾ ਵਿष੍ਣੋ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸਤੀ ਯਦਾ । ਤਦਾਹਂ ਦੁਃਸਹਂ ਦੁਃਖਂ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਜਦ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਸਤੀ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਈ, ਤਦ ਮੈਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਅਸਹਿਣੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਃ ਕੋऽਪਿ ਮਾਭੂਨ੍ਮਤ੍ਸਦृਸ਼ੋऽਪਰਃ । ਮਨਸਾਕਰਵਂ ਸ਼ੋਕਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਰਹਪੀਡਿਤਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਪੀੜ ਸਹਿ ਲਈ।
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਯਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਪੁਨਃ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾਤਿਦੁਃਸਾਧ੍ਯਂ ਯਾ ਦਗ੍ਧਾ ਤੁ ਰੁषਾਧ੍ਵਰੇ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕਰਕੇ; ਉਹ ਜੋ ਰੁੱਸ ਕੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ ਸੀ।
ਹਰੇ ਕਿਂ ਸੁਖਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਏਕਾਕੀ ਤਿष੍ਠਤਾ ਕਾਲਂ ਸਹਸ੍ਰਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਹਰੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ?
ਗਤ੍ਵਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਸਮਾਨਯ ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਮਾਭੂਤ੍ਕੋऽਪੀਹ ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਰਮਯਾ ਤਯਾ
ਜਾ, ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁਰਗਰੂਪਂ ਤ੍ਵਂ ਭਜ ਤਾਂ ਕਮਲਾਲਯਾਮ੍ । ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਮਾਯੁष੍ਮਂਸ੍ਤਾਮਾਨਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕਮਲ-ਵਾਸਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ; ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਤੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਹਰਿਰਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਸ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰੀ ਨੇ, ਉਹ ਅਜਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਦੂਤ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।