ਅਤਸ੍ਤਦ੍ਦੋषਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਹृਦਿਸ੍ਥਾਂ ਪਰਦੇਵਤਾਮ੍ । ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਹਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਭਾਵੇਨ ਜਲਧੇਃ ਸੁਤੇ
ਇਸ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਪਰਦੇਵੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤਵ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਕਥਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਯੋਤ੍ਤਮੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਦੇਵ੍ਯੈ ਭਗਵਾਞ੍ਛੈਲਜਾਪਤਿਃ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਉੱਚਤਮ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੁਮਯਾ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਸਾਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਕਮਲਾਸਨਾ
ਸ਼ਿਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੀ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਦੇਵਾਸੁਰਸ਼ਿਰੋਰਤ੍ਨਨਿਘृष੍ਟਨਖਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਕਮਲ ਜਿਹੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰੇਮਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਹਯਰੂਪਧਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਹਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਸੀ ਜੋ ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨਗੇ।
ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਾਨਨ੍ਤਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਵੈਕੁਣ੍ਠਗਮਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ ਕੈਲਾਸਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਯਯੌ । ਰਮ੍ਯਂ ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਮਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੈਕੁੰਠ ਜਾਣ ਦੀ ਕਥਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਂ ਗਣਂ ਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਿਤਰਰੂਪਾ ਗਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਵੈਕੁੰਠ ਭੇਜਿਆ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪ ਹਰਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ । ਯਥਾਸੌ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਵਿਸ਼ੋਕਾਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਿਤਰਰੂਪਾ, ਹਰੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਕਹਿ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰੂਪੋऽਥ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵੈष੍ਣਵੈਸ਼੍ਚ ਗਣੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਚਿਤਰਰੂਪਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ, ਉੱਚਤਮ ਥਾਂ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਾਪੀਸ਼ਤਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਸਂਜੁष੍ਟਂ ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਮਯੂਰਸ਼ੁਕਕੋਕਿਲੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੈਂਕੜੇ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਹੰਸ, ਕਾਂਗ, ਮੋਰ, ਤੋਤਾ ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਚ੍ਚਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਨृਤ੍ਯਗੀਤਕਲਾਪੂਰ੍ਣਂ ਮਨ੍ਦਾਰਦ੍ਰੁਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਉੱਚੇ ਮਹਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੱਚ-ਗੀਤ ਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਕੁਲਾਸ਼ੋਕਤਿਲਕਚਮ੍ਪਕਾਲਿਵਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਕੂਜਿਤੈਰ੍ਵਿਹਗਾਨਾਂ ਤੁ ਕਰ੍ਣਾਹ੍ਲਾਦਕਰੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਬਕੁਲ, ਅਸ਼ੋਕ, ਤਿਲਕ, ਚੰਪਕ ਤੇ ਆਲੀਵੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਜਯਵਿਜਯਨਾਮਾਨੌ ਵੇਤ੍ਰਪਾਣੀ ਸ੍ਥਿਤਾਵੁਭੌ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ — ਜਯ ਤੇ ਵਿਜਯ — ਨੂੰ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਛੜੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਰੂਪ ਉਵਾਚ ਭੋ ਨਿਵੇਦਯਤ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਰਯੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਹਰਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ
ਚਿਤਰੂਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਭਾਈ, ਹਰਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਹਰਾ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੇ ਭੇਜੇ ਹਨ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਜਯਃ ਪਰਮਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਪੁਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਜਯ ਹਰਿ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਰਮਾਕਾਨ੍ਤ ਕਰੁਣਾਕਰ ਕੇਸ਼ਵ । ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੂਤੋऽਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਸਮਾਗਤਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਦੂਤ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟਵ੍ਯੋ ਨ ਵੇਤਿ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜ । ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਧਰੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਨ ਜਾਨੇ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਮ੍
ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਚਿਤਰੂਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜਯਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਤਕਾਰਣਃ । ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਂ ਸਮਯਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਹਰਿ ਨੇ ਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਮਝੌਤੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆਉ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਏਹੀਤ੍ਯਾਕਾਰਯਾਮਾਸ ਜਯਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸੇਵਕਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਜੀਵ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ 'ਆਓ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤੋ ਜਯੇਨਾਥ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਸ੍ਤਥਾਕृਤਿਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਯ ਨੇ ਚਿਤਰੂਪ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਸੇਵਕਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਚਿਤਰੂਪ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਦੀ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਂ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸਕੁਟੁਮ੍ਬਸ੍ਯ ਚਾਨਘ
ਰਾਮਪਤੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਚਿਤਰੂਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ?'
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿਕਾਰ੍ਯਂ ਹਰਸ੍ਯ ਕਿਮ੍ । ਅਥਵਾ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਦੱਸ ਕਿ ਹਰਾ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਮਲਾ ਉਠਿਆ ਹੈ?
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਕਿਮਜ੍ਞਾਤਂ ਤਵਾਸ੍ਤੀਹ ਸਂਸਾਰੇ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜ । ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞ ਯਦਹਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵੈ
ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਗਰੁੜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਜੋ ਆਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵੇਨਾਤ੍ਰ ਵਿਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਹਰਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ। ਹਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਤੇਨੋਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੇ ਕਮਲਾਲਯਾ । ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਮਸਾਸਙ੍ਗਮੇ ਵਿਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ: 'ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ ਤੇ ਤਮਸਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਜੀ।'
ਹਯੀਰੂਪਧਰਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਾਯਿਨੀ । ਧ੍ਯਾਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਾਮਰਗਣੈਰ੍ਮਾਨਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਹੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਮਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤਯਾ ਨਰਃ ਕੋऽਪਿਸੁਖਭਾਗੀ ਭਵੇਨ੍ਨ ਹਿ । ਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਹਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੁੰਡਰੀਕ-ਆਖ਼ ਵਾਲੇ ਹਰੇ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪਾਤਿ ਨਿਰ੍ਧਨੋऽਪਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਚ ਵਿਭੋ ਕਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਗਤਪਤੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਰੀਬ ਵੀ; ਮਹਾਨ ਜੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ, ਜਗਦੀਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਿਆ?
ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਂਸਾਰੇ ਯਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ । ਧਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਲੋਕੇ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਤ੍ਵਰਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਜਗਤਗੁਰੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ।