ਰੇਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਦੇਵੇਨ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਭਯਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਰੇਵੰਤ ਨੇ, ਰਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਰੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋਪਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ । ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਕਥਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਸ ਸ਼ਾਪਜਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਗਿਆ, ਜਗਤਪਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾ ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ
ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਸੂਰ੍ਯਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾ ਯਯਾਵਾਸ਼ੁ ਵਡਵਾਰੂਪਧਾਰਿਣੀ
ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਮਸਾਸਙ੍ਗੇ ਸੁਪਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਤਰੇ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸੁਰਮ੍ਯਵਨਮਣ੍ਡਿਤੇ
ਸੁਪਰਨਾਖਸ਼ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਤੇ ਤਮਸਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਤੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਪ੍ਰਦਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਚੈਕੇਨ ਮਨਸਾ ਸ਼ੂਲਿਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਰਹੀ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੀ।
ਪਞ੍ਚਾਨਨਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਗੌਰੀਦੇਹਾਰ੍ਧਧਾਰਿਣਮ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਗੌਰਦੇਹਾਭਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਪੂਰ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਜਿਨਧਰਂ ਦੇਵਂ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਕਮ੍ । ਕਪਾਲਮਾਲਾਕਲਿਤਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਵਿਆਘਰ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਯੀਰੂਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਰਮਾਦੇਵੀ ਚਕਾਰ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਬੜੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਈ, ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਲਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵृषਾਰੂਢਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਭੂਨ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰੈਤ੍ਯ ਸਗਣਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ੍ਤਾਮਾਹ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਮਹਾਭਾਗਾਮਸ਼੍ਵਿਨੀਰੂਪਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਭੂ ਆਇਆ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਤਪਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਃ ਪਤਿਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਧਾਯਕਃ
ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗਣੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ? ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ। ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਹਰਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਾਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਤੌषਿ ਦੇਵਿ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਦੇਵੀ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ—ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਕਿਉਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਦੇਵਤਾ ਪਤਿਃ । ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਾਵਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਸਨਾਤਨਃ । ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਃ ਸੇਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ਼ੁਭਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਹੈ; ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੇਵ੍ਯੋ ਯੋਗ੍ਯਃ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਸਿਨ੍ਧੁਜੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੀ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ ਆਸ਼ੁਤੋष ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਸ਼ਪ੍ਤਾਹਂ ਪਤਿਨਾ ਸ਼ਿਵ । ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਾਪਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਦਯਾਨਿਧੇ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਤਦੋਕ੍ਤਂ ਹਰਿਣਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਸ਼ਾਪਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਮ੍ । ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੇਨ ਮਯਾ ਕਾਮਂ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਦਇਆ ਭਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਾਸਸ੍ਤੇ ਕਮਲਾਲਯੇ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੇ ਤੂੰ, ਕਮਲ ਵਾਸਣੀ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵਸੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਹਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਮਾਗਤਾਸ੍ਮਿ ਤਪੋਵਨੇ । ਆਰਾਧਿਤੋ ਮਯਾ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਨ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੂਜਿਆ ਹੈ।
ਪਤਿਸਙ੍ਗਂ ਵਿਨਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦੇਵਦੇਵ ਲਭੇ ਕਥਮ੍ । ਸ ਤੁ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਮਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ? ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ।
ਵਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ । ਤਵ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਧਾ ਭਾਵੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨੂਨਂ ਕਦਾਚਨ
ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰ, ਸ਼ੰਕਰ; ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਮਯੈਤਦ੍ਗਿਰਿਜਾਕਾਨ੍ਤ ਜ੍ਞਾਤਂ ਪਤ੍ਯੁਃ ਪੁਰੋ ਹਰ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯੋऽਸੌ ਪੁਨਰ੍ਯੋऽਸੌ ਸ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਗਿਰਜਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਮਝ ਲਈ ਹੈ; ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੂੰ ਹੈਂ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਕਤ੍ਵਂ ਚ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਤੇ ਸ੍ਮਰਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਦੋषਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਭਵੇਚ੍ਛਿਵ
ਇਹ ਏਕਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸ਼ਿਵ, ਤੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਕਥਂ ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਮਮ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਐਕ੍ਯਭਾਵੋ ਹਰੇਰ੍ਨੂਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮੇ ਵਦ ਸਿਨ੍ਧੁਜੇ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਏਕਤਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਿ? ਹਰੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇਕਤਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ।
ਏਕਤ੍ਵਂ ਚ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ । ਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਵੇਦਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਕੁਤਰ੍ਕੋਪਹਤਾਃ ਕਿਲ
ਇਕਤਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਗਲਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਨ੍ਦਕਾ ਬਹਵਸ੍ਤਥਾ । ਵਿष੍ਣਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਬਹਵੋ ਮਮ ਨਿਨ੍ਦਾਪਰਾਯਣਾਃ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹਨ ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹਨ ਜੋ ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਾਲਭੇਦੇਨ ਕਲੌ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕਥਂ ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯੋ ਹ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਤੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵੈਕ੍ਯਭਾਵਸ੍ਤੁ ਹਰੇਰ੍ਮਮ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਪੁष੍ਟਾ ਤੁष੍ਟੇਨ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾ
ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸ਼ੰਭੂ ਵਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਈ।