ਗਤ੍ਵਾ ऋषਿਸਮੀਪਂ ਤੁ ਤਮੁਵਾਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਾਸਵੀਪੁਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਉੱਠ ਵਾਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ।'
ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯੋ ਜ੍ਞਾਨੀ ਕੀਰ੍ਤਿਕਰ੍ਤਾ ਤਵਾਨਘ । ਅਖਿਲਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਵਲ੍ਲਭਸ੍ਤੇ ਸੁਤਃ ਸਦਾ
'ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ! ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਗੁਣੈਃ ਪੂਰ੍ਣਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੈਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ਤਦਾ
'ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਫ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ ਹੋਵੇਗਾ।' ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਵੈਪਾਇਨ ਨੇ—
ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ ਗਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਮੇਵਾਸ਼ੁ ਬਹੁਵਰ੍षਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਃ
ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਰਣੀਸਹਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਮਨ੍ਥਾਗ੍ਨਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਮਨ੍ਥਨਂ ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇ ਚਿਨ੍ਤਾਭਰਸ੍ਤਦਾ
ਗੁਪਤ ਅਰਣੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਸੁਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਨ੍ਥਾਨਾਰਣਿਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਨ੍ਥਨਾਚ੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਅਚਾਨਕ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਰਣੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਮਲਣ ਨਾਲ—ਇੱਕ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਯਥਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਥਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਤੋਦ੍ਭਵਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਰਣਿਸ੍ਤੁ ਯਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਸਾ ਮਮਾਦ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
'ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਇਥੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਇਉਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਰਣੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਤਰੁਣੀ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਕਥਂ ਕਰੋਮਿ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਾਸਮਾਮ੍
'ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੀ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇਸਤਰੀ—ਮੈਂ ਐਸਾ ਪਿਆਰਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇ ਹੋਣ, ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਵਾਂ?'
ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਾਦਨਦਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯੇ ਸਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਾਪਿ ਰੂਪਵਤ੍ਯਪਿ ਕਾਮਿਨੀ
ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਪੂਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ, ਪਤੀ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਤੀਵਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਨਿਪੁਣ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ—
ਸਦਾ ਬਨ੍ਧਨਰੂਪਾ ਚ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਸੁਖਵਿਧਾਯਿਨੀ । ਸ਼ਿਵੋऽਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਮਿਨੀਪਾਸ਼ਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਕਾਮਵਾਨਾ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਫੰਦੇ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਚਾਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਘਟਂ ਚ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਘृਤਾਚੀ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ
ਇਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ,
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮੀਪੇ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਞ੍ਚਲਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਂ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ 'ਚ ਆ ਗਈ, ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਉਹ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਪਞ੍ਚਬਾਣਪਰੀਤਾਙ੍ਗਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਸੀਦ੍ਧृਤਵ੍ਰਤਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਂਕਟੇ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕਾਮ ਦੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤ 'ਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ 'ਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਮਭਾਵੇ ਦੁਰਾਸਦੇ । ਅਙ੍ਗੀਕਰੋਮਿ ਯਦ੍ਯੇਨਾਂ ਵਞ੍ਚਨਾਰ੍ਥਮਿਹਾਗਤਾਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਦ ਇੱਛਾ ਦੀ ਹਾਲਤ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ—ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਈ ਹੈ,
ਹਸਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਾਪਸਾ ਮਾਂ ਤੁ ਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਘੋਰਂ ਪੂਰ੍ਣਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵਿਹ
'ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਤਪਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਬੇਕਾਬੂ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਣਗੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹਾਂ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਸਰਾਂ ਚ ਵਿਵਸ਼ਃ ਕਥਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਕਾਮਂ ਨਿਨ੍ਦਾਪਿ ਭਵਤੁ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦਤੁਲਂ ਸੁਖਮ੍
'ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ? ਜੇ ਬੇਮੁਕੱਦਰੀ ਵੀ ਆਵੇ, ਪਰ ਅਦੁੱਤੀ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।'
ਗृਹਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਸਮ੍ਭੂਤਂ ਸੁਖਦਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਦਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਦਂ ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਤਥਾ
'ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਜੀਵਨ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਨ੍ਨੂਮਨਯਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਯਾ । ਨਾਰਦਾਚ੍ਚ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮਸ੍ਤਿ ਕਥਾਨਕਮ੍ । ਯਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਵਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਪਰਾਭੂਤਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
'ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਣ ਚੁਕਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਬੁਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਕੋऽਸੌ ਪੁਰੂਰਵਾ ਰਾਜਾ ਕੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਦੇਵਕਨ੍ਯਕਾ । ਕਥਂ ਕष੍ਟਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ?
ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਾਨਕਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਲੋਮਹਰ੍षਣਜਾਧੁਨਾ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਬ੍ਜਚ੍ਯੁਤਂ ਰਸਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਓ, ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਮृਤਾਦਪਿ ਮਿष੍ਟਾ ਤੇ ਵਾਣੀ ਸੂਤ ਰਸਾਤ੍ਮਿਕਾ । ਨ ਤृਪ੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਧਯਾ ਚ ਯਥਾਮਰਾਃ
ਤੇਰੀ ਬਾਤ, ਸੂਤ ਜੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯਥਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਵ੍ਯਾਸਵਰੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਹ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਹਾਣੀ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਹੋਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਦਯਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਾਰਾ ਨਾਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਰੂਪਯੌਵਨਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਤਾਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਸੀ।
ਗਤੈਕਦਾ ਵਿਧੋਰ੍ਧਾਮ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀ । ਦृष੍ਟਾ ਚ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਚੰਦ ਦੇ ਘਰ ਗਈ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੀ; ਚੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਕਾਮਾਤੁਰਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਸ਼ਸ਼ਿਮੁਖੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸਾਪਿ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਧੁਂ ਕਾਮਂ ਜਾਤਾ ਮਦਨਪੀਡਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ, ਚੰਦ-ਮੁਖੀ ਲਈ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਵੀ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤੌ ਸ੍ਮਰਾਰ੍ਤੌ ਚ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਤਾਰਾ ਸ਼ਸ਼ੀ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਚੰਦ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ।
ਰੇਮਾਤੇ ਮਦਮਤ੍ਤੌ ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਪृਹਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਾਨਿ ਰਮਮਾਣਯੋਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਉਥੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਸ੍ਤਾਰਾਮਾਨਯਿਤੁਂ ਗृਹਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਤੁ ਨਾਯਾਤਾ ਸਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਾ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਭੇਜਿਆ; ਪਰ ਉਹ, ਮੋਹਿਤ ਹੋਈ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਈ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਯਦਾ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪਰਾਵਰ੍ਤਤ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸੋਮਗृਹਂ ਤਤ੍ਰ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ । ਉਵਾਚ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨਂ ਮਦਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੋਮਾ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਮਸਤ ਚੰਦ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।