ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪਸ਼੍ਯਤੋऽਦ੍ਯ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਕਥਂ ਜੀਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਾ ਵਿਰਹਾਨਲਤਾਪਿਤਾ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਾਪਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਕਦਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਮੀਪਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਸੁਖਦਂ ਵਿਭੌ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸੁਖਦਾਈ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ?
ਹਰਿਰੁਵਾਚ ਯਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਸਮਃ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤਦਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸੁਖਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਦ੍ਵਾਰਾ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਰਾਧਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਸਿਨ੍ਧੁਜਾ ਕੋਪਯੋਗਤਃ । ਕਥਂ ਸਾ ਵਡਵਾ ਜਾਤਾ ਰੇਵਨ੍ਤੇਨ ਚ ਕਿਂ ਕृਤਮ੍
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸਿੰਧੁਜਾ ਕਿਵੇਂ ਘੋੜੀ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਰੇਵੰਤ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇऽਬ੍ਧਿਜਾ ਦੇਵੀ ਵਡਵਾਰੂਪਧਾਰਿਣੀ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਕਾਕਿਨੀ ਬਾਲਾ ਪਰੋषਿਤ੍ਪਤਿਕਾ ਯਥਾ
ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਦੇਵੀ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਕੱਲੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ?
ਕਾਲਂ ਕਿਯਨ੍ਤਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਪਤਿਨਾ ਰਮਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਚ ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸਮਾਗਮਂ ਕਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਿਨ੍ਧੁਜਾ । ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਤਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਰਾਯਣਵਿਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਸਿੰਧੁਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਕਦੋਂ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ?
ਏਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਾਰ੍ਯੇਸ਼ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਥਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਤਨਯੇਨ ਵੈ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਾਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੱਡੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਪਾਵਨੀਂ ਸੁਖਦਾਂ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ਦਾਕ੍ਸ਼ਰਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਰੇਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਦੇਵੇਨ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਭਯਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਰੇਵੰਤ ਨੇ, ਰਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਰੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋਪਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ । ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਕਥਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਸ ਸ਼ਾਪਜਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਗਿਆ, ਜਗਤਪਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾ ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ
ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਸੂਰ੍ਯਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾ ਯਯਾਵਾਸ਼ੁ ਵਡਵਾਰੂਪਧਾਰਿਣੀ
ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਮਸਾਸਙ੍ਗੇ ਸੁਪਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਤਰੇ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸੁਰਮ੍ਯਵਨਮਣ੍ਡਿਤੇ
ਸੁਪਰਨਾਖਸ਼ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਤੇ ਤਮਸਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਤੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਪ੍ਰਦਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਚੈਕੇਨ ਮਨਸਾ ਸ਼ੂਲਿਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਰਹੀ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੀ।
ਪਞ੍ਚਾਨਨਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਗੌਰੀਦੇਹਾਰ੍ਧਧਾਰਿਣਮ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਗੌਰਦੇਹਾਭਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਪੂਰ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਜਿਨਧਰਂ ਦੇਵਂ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਕਮ੍ । ਕਪਾਲਮਾਲਾਕਲਿਤਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਵਿਆਘਰ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਯੀਰੂਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਰਮਾਦੇਵੀ ਚਕਾਰ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਬੜੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਈ, ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਲਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵृषਾਰੂਢਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਭੂਨ੍ਮਹੇਸ਼ਾਨਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰੈਤ੍ਯ ਸਗਣਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ੍ਤਾਮਾਹ ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਾਮ੍ । ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਮਹਾਭਾਗਾਮਸ਼੍ਵਿਨੀਰੂਪਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਭੂ ਆਇਆ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਤਪਸ੍ਯਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਃ ਪਤਿਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਧਾਯਕਃ
ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗਣੀ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ? ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ। ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਹਰਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਾਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਤੌषਿ ਦੇਵਿ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਦੇਵੀ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ—ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਕਿਉਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਦੇਵਤਾ ਪਤਿਃ । ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਾਵਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਸਨਾਤਨਃ । ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਃ ਸੇਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ਼ੁਭਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਹੈ; ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੇਵ੍ਯੋ ਯੋਗ੍ਯਃ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਸਿਨ੍ਧੁਜੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੀ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ ਆਸ਼ੁਤੋष ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਸ਼ਪ੍ਤਾਹਂ ਪਤਿਨਾ ਸ਼ਿਵ । ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਾਪਾਦਸ੍ਮਾਦ੍ਦਯਾਨਿਧੇ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹੇਸ਼ਾਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਤਦੋਕ੍ਤਂ ਹਰਿਣਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਸ਼ਾਪਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਮ੍ । ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੇਨ ਮਯਾ ਕਾਮਂ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਸੀ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਦਇਆ ਭਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਾਸਸ੍ਤੇ ਕਮਲਾਲਯੇ
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੇ ਤੂੰ, ਕਮਲ ਵਾਸਣੀ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਵਸੇਗੀ।