ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਸ਼੍ਵਾਸਕ੍ਤਮਤਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਮਿਨੀਮਤਿਮੋਹਿਤਾਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਪਰਮਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚਞ੍ਚਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਚ ਚਞ੍ਚਲਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਮੀਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਕੁਦ੍ਧਃ ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਮੋਹਿਤਾ ਚ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृष੍ਟਾ ਨੈਵਾਭਿਭਾषਸੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ''ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ।''
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਮਸੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਮਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਚਞ੍ਚਲਤ੍ਵਾਚ੍ਚਲੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
''ਰਮਾ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਚਲ ਰਹੇਗੀ; ਤੇਰੇ ਚੰਚਲ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਥਿਰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।''
ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਚ ਯਥਾ ਨਾਰੀ ਨੂਨਂ ਭਵਤਿ ਚਞ੍ਚਲਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਥਿਰਾ ਨੈਵ ਕਦਾਚਨ
''ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਔਰਤ ਚੰਚਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਕਲਿਆਣੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਅਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।''
ਤ੍ਵਂ ਹਯਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਦਿ ਮੋਹਿਤਾ । ਵਡਵਾ ਭਵ ਵਾਮੋਰੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ
''ਜੇ ਤੂੰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਰਤਿਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਠਿਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੋੜੀ ਬਣ ਜਾ।''
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਹਰਿਣਾ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਰੁਰੋਦ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸਾ ਭਯਭੀਤਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਿ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਰਮਾਨਾਥ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਰਮਾ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਮਾਨਾਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕਰੁਣਾਕਰ ਕੇਸ਼ਵ । ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਂ ਦਦਾਸਿ ਮੇ
''ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਐਸਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਭੁੱਲ ਤੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਕਿਉਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ?''
ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤੇ ਹੀਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਕ੍ਵ ਗਤਸ੍ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਨੇਹਃ ਸਹਜੋ ਨ ਤੁ ਨਸ਼੍ਵਰਃ
''ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਐਸਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?''
ਵਜ੍ਰਪਾਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਵੈ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ । ਸਦਾਹਂ ਵਰਯੋਗ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਾਪਯੋਗ੍ਯਾ ਕਥਂ ਕृਤਾ
''ਵਜਰ ਪਾਤ ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਚੁਣਨ ਯੋਗ ਸੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਾਪ ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਈ?''
ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪਸ਼੍ਯਤੋऽਦ੍ਯ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਕਥਂ ਜੀਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਾ ਵਿਰਹਾਨਲਤਾਪਿਤਾ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਾਪਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਕਦਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਮੀਪਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਸੁਖਦਂ ਵਿਭੌ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸੁਖਦਾਈ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ?
ਹਰਿਰੁਵਾਚ ਯਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਸਮਃ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤਦਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸੁਖਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਦ੍ਵਾਰਾ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਰਾਧਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਸਿਨ੍ਧੁਜਾ ਕੋਪਯੋਗਤਃ । ਕਥਂ ਸਾ ਵਡਵਾ ਜਾਤਾ ਰੇਵਨ੍ਤੇਨ ਚ ਕਿਂ ਕृਤਮ੍
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸਿੰਧੁਜਾ ਕਿਵੇਂ ਘੋੜੀ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਰੇਵੰਤ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇऽਬ੍ਧਿਜਾ ਦੇਵੀ ਵਡਵਾਰੂਪਧਾਰਿਣੀ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਕਾਕਿਨੀ ਬਾਲਾ ਪਰੋषਿਤ੍ਪਤਿਕਾ ਯਥਾ
ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਦੇਵੀ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਕੱਲੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ?
ਕਾਲਂ ਕਿਯਨ੍ਤਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਪਤਿਨਾ ਰਮਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਚ ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸਮਾਗਮਂ ਕਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਿਨ੍ਧੁਜਾ । ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਤਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਰਾਯਣਵਿਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਸਿੰਧੁਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਕਦੋਂ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ?
ਏਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਾਰ੍ਯੇਸ਼ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਥਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਤਨਯੇਨ ਵੈ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਾਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੱਡੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਪਾਵਨੀਂ ਸੁਖਦਾਂ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ਦਾਕ੍ਸ਼ਰਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਰੇਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਦੇਵੇਨ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਭਯਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦੂਰਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਰੇਵੰਤ ਨੇ, ਰਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਰੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੋਪਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ । ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਕਥਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯ ਸ ਸ਼ਾਪਜਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਗਿਆ, ਜਗਤਪਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾ ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ
ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਸੂਰ੍ਯਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾ ਯਯਾਵਾਸ਼ੁ ਵਡਵਾਰੂਪਧਾਰਿਣੀ
ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਤਮਸਾਸਙ੍ਗੇ ਸੁਪਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਤਰੇ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸੁਰਮ੍ਯਵਨਮਣ੍ਡਿਤੇ
ਸੁਪਰਨਾਖਸ਼ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਤੇ ਤਮਸਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਤੇ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਪ੍ਰਦਮ੍ । ਦਧ੍ਯੌ ਚੈਕੇਨ ਮਨਸਾ ਸ਼ੂਲਿਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਰਹੀ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੀ।
ਪਞ੍ਚਾਨਨਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਗੌਰੀਦੇਹਾਰ੍ਧਧਾਰਿਣਮ੍ । ਕਰ੍ਪੂਰਗੌਰਦੇਹਾਭਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਪੂਰ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਜਿਨਧਰਂ ਦੇਵਂ ਗਜਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਕਮ੍ । ਕਪਾਲਮਾਲਾਕਲਿਤਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਵਿਆਘਰ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਯੀਰੂਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਰਮਾਦੇਵੀ ਚਕਾਰ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਬੜੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਪਰਂ ਦੇਵਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਅਪਣਾਈ, ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਲਈ।