ਯਦੋਸ੍ਤੁ ਯਾਦਵਾਃ ਕਾਮਂ ਭਰਤਾਦ੍ਭਾਰਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਹੈਹਯਃ ਕੋऽਪਿ ਰਾਜਾਭੂਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਂਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਯਦਵਾਂ ਯਦੁ ਤੋਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਹਨ, ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਹੈਹਯਾ ਸੀ ਜੋ ਇਹ ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ?
ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਰਣਂ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਹੈਹਯਾਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਜਾਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਹ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੈਹਯਾ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੰਮੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪ ਸਵਿਸ੍ਤਰਾਮ੍ । ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਂ ਚ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਭੂਪ ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ । ਰੇਵਨ੍ਤੇਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰੂਪਵਾਨਮਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਸ਼ੋਭਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵੰਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਨਿਆਪ੍ਰਭਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
[http://puranastudy.freeoda.com/pur_index3/uchchaish.htm ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵ]ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਵਿष੍ਣੁਸਦਨਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਤ੍ਮਜਃ
ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਭਗਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਹਯਾਰੂਢੋ ਯਦਾਗਤਃ । ਹਯਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸੌ ਰਵਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਰਮਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਾਗਰੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਰੂਪੇਣ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਲੋਚਨਾ
ਰਮਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਉਸ ਦੇਵ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਯਾਰੂਢਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਰਮਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਈ।
ਕੋऽਯਮਾਯਾਤਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਹਯਾਰੂਢ ਇਵਾਪਰਃ । ਸ੍ਮਰਤੇਜਸ੍ਤਨੁਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਮੋਹਯਨ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
''ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ? ਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।''
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਨੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪृष੍ਟਾਪਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਸ਼੍ਵਾਸਕ੍ਤਮਤਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਮਿਨੀਮਤਿਮੋਹਿਤਾਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਪਰਮਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚਞ੍ਚਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਚ ਚਞ੍ਚਲਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਮੀਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਕੁਦ੍ਧਃ ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਮੋਹਿਤਾ ਚ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृष੍ਟਾ ਨੈਵਾਭਿਭਾषਸੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ''ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ।''
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਮਸੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਮਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਚਞ੍ਚਲਤ੍ਵਾਚ੍ਚਲੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
''ਰਮਾ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਚਲ ਰਹੇਗੀ; ਤੇਰੇ ਚੰਚਲ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਥਿਰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।''
ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਚ ਯਥਾ ਨਾਰੀ ਨੂਨਂ ਭਵਤਿ ਚਞ੍ਚਲਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਥਿਰਾ ਨੈਵ ਕਦਾਚਨ
''ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਔਰਤ ਚੰਚਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਕਲਿਆਣੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਅਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।''
ਤ੍ਵਂ ਹਯਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਦਿ ਮੋਹਿਤਾ । ਵਡਵਾ ਭਵ ਵਾਮੋਰੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ
''ਜੇ ਤੂੰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਰਤਿਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਠਿਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੋੜੀ ਬਣ ਜਾ।''
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਹਰਿਣਾ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਰੁਰੋਦ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸਾ ਭਯਭੀਤਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਿ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਰਮਾਨਾਥ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਰਮਾ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਮਾਨਾਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕਰੁਣਾਕਰ ਕੇਸ਼ਵ । ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਂ ਦਦਾਸਿ ਮੇ
''ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਐਸਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਭੁੱਲ ਤੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਕਿਉਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ?''
ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤੇ ਹੀਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਕ੍ਵ ਗਤਸ੍ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਨੇਹਃ ਸਹਜੋ ਨ ਤੁ ਨਸ਼੍ਵਰਃ
''ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਐਸਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?''
ਵਜ੍ਰਪਾਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਵੈ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ । ਸਦਾਹਂ ਵਰਯੋਗ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਾਪਯੋਗ੍ਯਾ ਕਥਂ ਕृਤਾ
''ਵਜਰ ਪਾਤ ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਚੁਣਨ ਯੋਗ ਸੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਾਪ ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਈ?''
ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪਸ਼੍ਯਤੋऽਦ੍ਯ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਕਥਂ ਜੀਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਾ ਵਿਰਹਾਨਲਤਾਪਿਤਾ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਾਪਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਕਦਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਮੀਪਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਸੁਖਦਂ ਵਿਭੌ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਿਹਰ ਕਰ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸੁਖਦਾਈ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ?
ਹਰਿਰੁਵਾਚ ਯਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਸਮਃ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤਦਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸੁਖਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ।
ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਦ੍ਵਾਰਾ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਰਾਧਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਸਿਨ੍ਧੁਜਾ ਕੋਪਯੋਗਤਃ । ਕਥਂ ਸਾ ਵਡਵਾ ਜਾਤਾ ਰੇਵਨ੍ਤੇਨ ਚ ਕਿਂ ਕृਤਮ੍
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸਿੰਧੁਜਾ ਕਿਵੇਂ ਘੋੜੀ ਬਣ ਗਈ, ਤੇ ਰੇਵੰਤ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇऽਬ੍ਧਿਜਾ ਦੇਵੀ ਵਡਵਾਰੂਪਧਾਰਿਣੀ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੈਕਾਕਿਨੀ ਬਾਲਾ ਪਰੋषਿਤ੍ਪਤਿਕਾ ਯਥਾ
ਕਿਹੜੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਦੇਵੀ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਕੱਲੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ?
ਕਾਲਂ ਕਿਯਨ੍ਤਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾ ਪਤਿਨਾ ਰਮਾ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਿਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਚ ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸਮਾਗਮਂ ਕਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਿਨ੍ਧੁਜਾ । ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਤਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਰਾਯਣਵਿਯੁਕ੍ਤਯਾ
ਸਿੰਧੁਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਕਦੋਂ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ?
ਏਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਾਰ੍ਯੇਸ਼ ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਥਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਤਨਯੇਨ ਵੈ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਾਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵੱਡੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਪਾਵਨੀਂ ਸੁਖਦਾਂ ਕਰ੍ਣੇ ਵਿਸ਼ਦਾਕ੍ਸ਼ਰਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।