ਤਸ੍ਮਾਦੌਰ੍ਵਂ ਸੁਤਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਯਾਚਧ੍ਵਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋऽਸੌ ਦृष੍ਟਿਂ ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਔਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੰਗੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਹੈਹਯਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਵਿਨਯੋਪੇਤਾ ਊਰੁਜਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਹਯਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਔਰਵਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਬਭੂਵਾਥ ਤਾਨੁਵਾਚ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ । ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਭੂਪਾ ਮਮਾਖ੍ਯਾਨਕृਤਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ, ਰਾਜਾਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।'
ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ । ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵਵਦृषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤਕ੍ਰੋਧਾ ਭਵਨਾਨਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਖ ਪਾਵਣ; ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।
ਇਤਿ ਤੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਹੈਹਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਔਰ੍ਵਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸਦਨਾਨਿ ਯਥਾਰੁਚਿ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੈਹਯਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੁੜ ਪਾ ਲਈ, ਔਰਵਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਤਂ ਸੁਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾ । ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਭੂਪਾਲ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਗਈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬੱਚੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਭृਗੂਣਾਂ ਤੁ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਲੋਭਾਵਿष੍ਟੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਤਕਂ ਕਿਲ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਭਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਞ੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕਾਰਣਂ ਲੋਭ ਏਵਾਤ੍ਰ ਦੁਃਖਦਸ਼੍ਚੋਭਯੋਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ; ਇੱਥੇ ਲੋਭ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹੇਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਵਾਸਵੀਸੁਤ । ਹੈਹਯਾਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਭੁਵਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਮੈਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ: ਹੈਹਯਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ?
ਯਦੋਸ੍ਤੁ ਯਾਦਵਾਃ ਕਾਮਂ ਭਰਤਾਦ੍ਭਾਰਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਹੈਹਯਃ ਕੋऽਪਿ ਰਾਜਾਭੂਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਂਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਯਦਵਾਂ ਯਦੁ ਤੋਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਹਨ, ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਹੈਹਯਾ ਸੀ ਜੋ ਇਹ ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ?
ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਰਣਂ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਹੈਹਯਾਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਜਾਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਹ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੈਹਯਾ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੰਮੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪ ਸਵਿਸ੍ਤਰਾਮ੍ । ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਂ ਚ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਭੂਪ ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ । ਰੇਵਨ੍ਤੇਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰੂਪਵਾਨਮਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਸ਼ੋਭਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵੰਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਨਿਆਪ੍ਰਭਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
[http://puranastudy.freeoda.com/pur_index3/uchchaish.htm ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵ]ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਵਿष੍ਣੁਸਦਨਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਤ੍ਮਜਃ
ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਭਗਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਹਯਾਰੂਢੋ ਯਦਾਗਤਃ । ਹਯਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸੌ ਰਵਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਰਮਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਾਗਰੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਰੂਪੇਣ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਲੋਚਨਾ
ਰਮਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਉਸ ਦੇਵ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਯਾਰੂਢਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਰਮਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਈ।
ਕੋऽਯਮਾਯਾਤਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਹਯਾਰੂਢ ਇਵਾਪਰਃ । ਸ੍ਮਰਤੇਜਸ੍ਤਨੁਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਮੋਹਯਨ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
''ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ? ਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।''
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਨੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪृष੍ਟਾਪਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਸ਼੍ਵਾਸਕ੍ਤਮਤਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਮਿਨੀਮਤਿਮੋਹਿਤਾਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਪਰਮਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚਞ੍ਚਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਚ ਚਞ੍ਚਲਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਮੀਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਕੁਦ੍ਧਃ ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਮੋਹਿਤਾ ਚ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृष੍ਟਾ ਨੈਵਾਭਿਭਾषਸੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ''ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ।''
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਰਮਸੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰਮਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਚਞ੍ਚਲਤ੍ਵਾਚ੍ਚਲੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
''ਰਮਾ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਚਲ ਰਹੇਗੀ; ਤੇਰੇ ਚੰਚਲ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸਥਿਰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।''
ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਚ ਯਥਾ ਨਾਰੀ ਨੂਨਂ ਭਵਤਿ ਚਞ੍ਚਲਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਥਿਰਾ ਨੈਵ ਕਦਾਚਨ
''ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਔਰਤ ਚੰਚਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਕਲਿਆਣੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਅਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।''
ਤ੍ਵਂ ਹਯਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਦਿ ਮੋਹਿਤਾ । ਵਡਵਾ ਭਵ ਵਾਮੋਰੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ
''ਜੇ ਤੂੰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਰਤਿਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਠਿਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੋੜੀ ਬਣ ਜਾ।''
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਹਰਿਣਾ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਰੁਰੋਦ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸਾ ਭਯਭੀਤਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਿ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਮਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਰਮਾਨਾਥ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਰਮਾ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਮਾਨਾਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕਰੁਣਾਕਰ ਕੇਸ਼ਵ । ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਪਂ ਦਦਾਸਿ ਮੇ
''ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਐਸਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਭੁੱਲ ਤੇ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਕਿਉਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ?''
ਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤੇ ਹੀਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਕ੍ਵ ਗਤਸ੍ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਨੇਹਃ ਸਹਜੋ ਨ ਤੁ ਨਸ਼੍ਵਰਃ
''ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਐਸਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?''
ਵਜ੍ਰਪਾਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਵੈ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ । ਸਦਾਹਂ ਵਰਯੋਗ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਾਪਯੋਗ੍ਯਾ ਕਥਂ ਕृਤਾ
''ਵਜਰ ਪਾਤ ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੋਸਤ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਚੁਣਨ ਯੋਗ ਸੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਾਪ ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਈ?''