ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਵੈਰਂ ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭृਗੁਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ
ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ। ਭਰਗਵਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਹੁਣ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਪਥੈਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਹੈਹਯੈਃ । ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਚ ਤੇ
ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਸਮਾਂ ਲੈਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੈਹਯਾ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਚੱਲਣ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਝੁਕੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨ ਦ੍ਵਿष੍ਯਾਮਃ ਕਦਾਚਨ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਕਲਿਆਣੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਾਂਗੇ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਨਾਹ ਪ੍ਰਣਤਾਨ੍ਦੁਃਸ੍ਥਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗਤਲੋਚਨਾਨ੍ । ਗृਹੀਤਾ ਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੇ ਝੁਕੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: 'ਕਸ਼ਤਰੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਖੋਹੀ।'
ਨਾਹਂ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁਤਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ । ਅਯਂ ਚ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਨੂਨਮੂਰੁਜਃ ਕੁਪਿਤੋऽਦ੍ਯ ਵਃ
ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ران ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਤੇਨ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਨਿ ਰੁषਾਵਤਾ । ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੂਨ੍ਨਿਹਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨਪਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਣ ਤੇ—even ਅਣਜੰਮੇ ਵੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਨਾਗਸੋ ਧਰ੍ਮਪਰਾਂਸ੍ਤਾਪਸਾਨ੍ਧਨਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਗਰ੍ਭਾਨਪਿ ਯਦਾ ਯੂਯਂ ਭृਗੂਨਘ੍ਨਂਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਣਜੰਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਯਮੂਰੁਣਾ ਗਰ੍ਭੋ ਮਯਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਧृਤਃ । षਡਙ੍ਗਸ਼੍ਚਾਖਿਲੋ ਵੇਦੋ ਗृਹੀਤੋऽਨੇਨ ਚਾਞ੍ਜਸਾ
ਤਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ران ਨਾਲ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ; ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿੱਖ ਲਏ।
ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੇਨਾਪਿ ਬਾਲੇਨ ਭृਗੁਵਂਸ਼ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ । ਸੋऽਪਿ ਪਿਤृਵਧਾਨ੍ਨੂਨਂ ਕ੍ਰੋਥੇਦ੍ਧੋ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੀ ਲਈ ਸੀ; ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜਾਤੋऽਯਂ ਮਮ ਬਾਲਕਃ । ਤੇਜਸਾ ਯਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਮੁषਿਤਾਨਿ ਵਃ
ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਜੰਮਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖੋਹ ਲਈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੌਰ੍ਵਂ ਸੁਤਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਯਾਚਧ੍ਵਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋऽਸੌ ਦृष੍ਟਿਂ ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਔਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੰਗੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਹੈਹਯਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਵਿਨਯੋਪੇਤਾ ਊਰੁਜਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਹਯਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਔਰਵਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਬਭੂਵਾਥ ਤਾਨੁਵਾਚ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ । ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਭੂਪਾ ਮਮਾਖ੍ਯਾਨਕृਤਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ, ਰਾਜਾਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।'
ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ । ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵਵਦृषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤਕ੍ਰੋਧਾ ਭਵਨਾਨਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਖ ਪਾਵਣ; ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।
ਇਤਿ ਤੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਹੈਹਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਔਰ੍ਵਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸਦਨਾਨਿ ਯਥਾਰੁਚਿ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੈਹਯਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੁੜ ਪਾ ਲਈ, ਔਰਵਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਤਂ ਸੁਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾ । ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਭੂਪਾਲ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਗਈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬੱਚੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਭृਗੂਣਾਂ ਤੁ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਲੋਭਾਵਿष੍ਟੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਤਕਂ ਕਿਲ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਭਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਞ੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕਾਰਣਂ ਲੋਭ ਏਵਾਤ੍ਰ ਦੁਃਖਦਸ਼੍ਚੋਭਯੋਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ; ਇੱਥੇ ਲੋਭ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹੇਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਵਾਸਵੀਸੁਤ । ਹੈਹਯਾਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਭੁਵਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਮੈਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ: ਹੈਹਯਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ?
ਯਦੋਸ੍ਤੁ ਯਾਦਵਾਃ ਕਾਮਂ ਭਰਤਾਦ੍ਭਾਰਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਹੈਹਯਃ ਕੋऽਪਿ ਰਾਜਾਭੂਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਂਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਯਦਵਾਂ ਯਦੁ ਤੋਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਹਨ, ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਹੈਹਯਾ ਸੀ ਜੋ ਇਹ ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ?
ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਰਣਂ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਹੈਹਯਾਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਜਾਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਹ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੈਹਯਾ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੰਮੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪ ਸਵਿਸ੍ਤਰਾਮ੍ । ਪੁਰਾਤਨੀਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਂ ਚ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਭੂਪ ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ । ਰੇਵਨ੍ਤੇਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰੂਪਵਾਨਮਿਤਪ੍ਰਭਃ
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਸ਼ੋਭਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੇਵੰਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਨਿਆਪ੍ਰਭਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
[http://puranastudy.freeoda.com/pur_index3/uchchaish.htm ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵ]ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਯਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਜਗਾਮ ਵਿष੍ਣੁਸਦਨਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਤ੍ਮਜਃ
ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਭਗਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਹਯਾਰੂਢੋ ਯਦਾਗਤਃ । ਹਯਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸੌ ਰਵਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਰਮਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਾਗਰੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਰੂਪੇਣ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਲੋਚਨਾ
ਰਮਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਉਸ ਦੇਵ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਯਾਰੂਢਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਰਮਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਮਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਈ।
ਕੋऽਯਮਾਯਾਤਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਹਯਾਰੂਢ ਇਵਾਪਰਃ । ਸ੍ਮਰਤੇਜਸ੍ਤਨੁਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਮੋਹਯਨ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
''ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ? ਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।''
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਨੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪृष੍ਟਾਪਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ।