ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਧਾ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਮਨਸਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਹੀਨਾ ਯਜ੍ਜਾਤਾ ਸ੍ਮ ਬਾਲਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਂ ਸਤੀਵ੍ਰਤਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਸਭ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਬਲ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵਾਮੋਘਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਨੇਤ੍ਰਹੀਨਾ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੋ ਗਏ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹੈਹਯਾ ਗਤਚੇਤਸਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਹੈਹਯਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਏ। ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਭਗੇ ਮਾਤਃ ਸੇਵਕਾਸ੍ਤੇ ਵਯਂ ਕਿਲ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਸੁਭਾਗੇ ਮਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।'
ਕृਤਾਪਰਾਧਾ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਜਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲੋਚਨਾਃ
ਰੰਭੋਰੂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ, ਤਨਵੰਗੀ, ਸਾਰੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਖਂ ਤੇ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਧਾ ਇਵ ਭਾਮਿਨਿ । ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਤੇ ਤਪੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਭਾਵਨੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਤੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੋਕੇ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਸ਼ਰਣਂ ਤੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮੋ ਦੇਹਿ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਮਾਨਦੇ । ਅਨ੍ਧਤ੍ਵਂ ਮਰਣਾਦੁਗ੍ਰਂ ਕृਪਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਅੱਖਾਂ ਦੇ, ਮਾਨਯੋਗ। ਇਹ ਕਠੋਰ ਅੰਨ੍ਹਾਪਣ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ; ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸੇਵਕਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕੁਰੁ । ਉਪਰਮ੍ਯ ਚ ਗਚ੍ਛੇਮ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਅੱਖਾਂ ਮੁੜ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਬਣਾ। ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਭਾਰ੍ਗਵਾਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੇਵਕਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਕਿਲ
ਹੁਣ ਤੋਂ, ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਵੈਰਂ ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭृਗੁਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ
ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ। ਭਰਗਵਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਹੁਣ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਪਥੈਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਹੈਹਯੈਃ । ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਚ ਤੇ
ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਸਮਾਂ ਲੈਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੈਹਯਾ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਚੱਲਣ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਝੁਕੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨ ਦ੍ਵਿष੍ਯਾਮਃ ਕਦਾਚਨ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਕਲਿਆਣੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਾਂਗੇ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਨਾਹ ਪ੍ਰਣਤਾਨ੍ਦੁਃਸ੍ਥਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗਤਲੋਚਨਾਨ੍ । ਗृਹੀਤਾ ਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੇ ਝੁਕੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: 'ਕਸ਼ਤਰੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਖੋਹੀ।'
ਨਾਹਂ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁਤਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ । ਅਯਂ ਚ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਨੂਨਮੂਰੁਜਃ ਕੁਪਿਤੋऽਦ੍ਯ ਵਃ
ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ران ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਤੇਨ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਨਿ ਰੁषਾਵਤਾ । ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੂਨ੍ਨਿਹਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨਪਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਣ ਤੇ—even ਅਣਜੰਮੇ ਵੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਨਾਗਸੋ ਧਰ੍ਮਪਰਾਂਸ੍ਤਾਪਸਾਨ੍ਧਨਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਗਰ੍ਭਾਨਪਿ ਯਦਾ ਯੂਯਂ ਭृਗੂਨਘ੍ਨਂਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਣਜੰਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਯਮੂਰੁਣਾ ਗਰ੍ਭੋ ਮਯਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਧृਤਃ । षਡਙ੍ਗਸ਼੍ਚਾਖਿਲੋ ਵੇਦੋ ਗृਹੀਤੋऽਨੇਨ ਚਾਞ੍ਜਸਾ
ਤਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ران ਨਾਲ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ; ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿੱਖ ਲਏ।
ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੇਨਾਪਿ ਬਾਲੇਨ ਭृਗੁਵਂਸ਼ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ । ਸੋऽਪਿ ਪਿਤृਵਧਾਨ੍ਨੂਨਂ ਕ੍ਰੋਥੇਦ੍ਧੋ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੀ ਲਈ ਸੀ; ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜਾਤੋऽਯਂ ਮਮ ਬਾਲਕਃ । ਤੇਜਸਾ ਯਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਮੁषਿਤਾਨਿ ਵਃ
ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਜੰਮਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖੋਹ ਲਈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੌਰ੍ਵਂ ਸੁਤਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਯਾਚਧ੍ਵਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤੁष੍ਟੋऽਸੌ ਦृष੍ਟਿਂ ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਔਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੰਗੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਓ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਹੈਹਯਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਵਿਨਯੋਪੇਤਾ ਊਰੁਜਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਹਯਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਔਰਵਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਬਭੂਵਾਥ ਤਾਨੁਵਾਚ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ । ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਭੂਪਾ ਮਮਾਖ੍ਯਾਨਕृਤਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ, ਰਾਜਾਵੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।'
ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵਾਸ੍ਤੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ । ਨਾਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵਵਦृषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੁ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤਕ੍ਰੋਧਾ ਭਵਨਾਨਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਖ ਪਾਵਣ; ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।
ਇਤਿ ਤੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਹੈਹਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਔਰ੍ਵਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸਦਨਾਨਿ ਯਥਾਰੁਚਿ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੈਹਯਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੁੜ ਪਾ ਲਈ, ਔਰਵਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਤਂ ਸੁਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾ । ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਭੂਪਾਲ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਗਈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬੱਚੇ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਭृਗੂਣਾਂ ਤੁ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਲੋਭਾਵਿष੍ਟੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਤਕਂ ਕਿਲ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਭਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਞ੍ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਕਾਰਣਂ ਲੋਭ ਏਵਾਤ੍ਰ ਦੁਃਖਦਸ਼੍ਚੋਭਯੋਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ; ਇੱਥੇ ਲੋਭ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਹੇਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਵਾਸਵੀਸੁਤ । ਹੈਹਯਾਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਭੁਵਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਮੈਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ: ਹੈਹਯਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ?