ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਮਧ੍ਯੇ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਵਿਤਾ ਚੋਰੁਜਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ।'
ਮਦਂਸ਼ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਪਰਾਮ੍ਬਾ ਸਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਤ੍
'ਉਹ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਅੰਤ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਜਾਗृਤਾਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮੁਦਮਾਪੁਰ੍ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਕਾਚਿਤ੍ਤਾਸਾਂ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਕਾਮਿਨੀ ਚਤੁਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਜਾਗੀਆਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, ਡਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਈ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਰਹੀ।
ਦਧਾਰ ਚੋਰੁਣੈਕੇਨ ਗਰ੍ਭਂ ਸਾ ਕੁਲਵृਦ੍ਧਯੇ । ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਦृष੍ਟਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਯਦਾ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਰਦ ਤੋਂ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ।
ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਤੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਨਾਰੀ ਸਗਰ੍ਭਾ ਯਾਤਿ ਸਤ੍ਵਰਾ
ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੀ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, 'ਫੜੋ! ਮਾਰੋ! ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ!'
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਾਮਿਨੀਂ ਖਡ੍ਗਪਾਣਯਃ । ਸਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਮਿਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਹ ਡਰ ਵਿਚ ਪਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਸਾ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਤਿਭਯਾਤੁਰਾ । ਰੁਦਤੀਂ ਮਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਗਰਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੋਈ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਰਾਧਾਰਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਭृਸ਼ਤਾਪਿਤਾਮ੍ । ਗृਹੀਤਾਮਿਵ ਸਿਂਹੇਨ ਸਗਰ੍ਭਾਂ ਹਰਿਣੀਂ ਯਥਾ
ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਰੋਂਦੀ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਗਰਭ ਵਾਲੀ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਫੜੀ ਗਈ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵੇਪਮਾਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਧ੍ਯ ਬਾਲਕਸ੍ਤਦਾ । ਭਿਤ੍ਤ੍ਵੋਰੁਂ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਗਰ੍ਭਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਂਸੂ ਲੈ ਕੇ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੱਚਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪੱਠ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ।
ਮੁष੍ਣਨ੍ਦृष੍ਟੀਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੇਜਸਾ ਬਾਲਕਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਬਾਲਕਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਤਾ ਵਿਲੋਚਨਾਃ
ਉਹ ਚੰਗਾ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾ ਗਿਆ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਧਾ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਮਨਸਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਹੀਨਾ ਯਜ੍ਜਾਤਾ ਸ੍ਮ ਬਾਲਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਂ ਸਤੀਵ੍ਰਤਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਸਭ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਬਲ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵਾਮੋਘਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਨੇਤ੍ਰਹੀਨਾ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੋ ਗਏ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹੈਹਯਾ ਗਤਚੇਤਸਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਹੈਹਯਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਏ। ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਭਗੇ ਮਾਤਃ ਸੇਵਕਾਸ੍ਤੇ ਵਯਂ ਕਿਲ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਸੁਭਾਗੇ ਮਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।'
ਕृਤਾਪਰਾਧਾ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਜਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲੋਚਨਾਃ
ਰੰਭੋਰੂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ, ਤਨਵੰਗੀ, ਸਾਰੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਖਂ ਤੇ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਧਾ ਇਵ ਭਾਮਿਨਿ । ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਤੇ ਤਪੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਭਾਵਨੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਤੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੋਕੇ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਸ਼ਰਣਂ ਤੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮੋ ਦੇਹਿ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਮਾਨਦੇ । ਅਨ੍ਧਤ੍ਵਂ ਮਰਣਾਦੁਗ੍ਰਂ ਕृਪਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਅੱਖਾਂ ਦੇ, ਮਾਨਯੋਗ। ਇਹ ਕਠੋਰ ਅੰਨ੍ਹਾਪਣ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ; ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸੇਵਕਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕੁਰੁ । ਉਪਰਮ੍ਯ ਚ ਗਚ੍ਛੇਮ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਅੱਖਾਂ ਮੁੜ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਬਣਾ। ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਭਾਰ੍ਗਵਾਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੇਵਕਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਕਿਲ
ਹੁਣ ਤੋਂ, ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਵੈਰਂ ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਭृਗੁਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ
ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ। ਭਰਗਵਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਹੁਣ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਪਥੈਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਹੈਹਯੈਃ । ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਭਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਚ ਤੇ
ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਸਮਾਂ ਲੈਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੈਹਯਾ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਚੱਲਣ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਝੁਕੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਨ ਦ੍ਵਿष੍ਯਾਮਃ ਕਦਾਚਨ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਕਲਿਆਣੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਾਂਗੇ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਨਾਹ ਪ੍ਰਣਤਾਨ੍ਦੁਃਸ੍ਥਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗਤਲੋਚਨਾਨ੍ । ਗृਹੀਤਾ ਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੇ ਝੁਕੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: 'ਕਸ਼ਤਰੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਖੋਹੀ।'
ਨਾਹਂ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁਤਾਦ੍ਯ ਯਤ੍ । ਅਯਂ ਚ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਨੂਨਮੂਰੁਜਃ ਕੁਪਿਤੋऽਦ੍ਯ ਵਃ
ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ران ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਤੇਨ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਾਨਿ ਰੁषਾਵਤਾ । ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੂਨ੍ਨਿਹਤਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨਪਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਣ ਤੇ—even ਅਣਜੰਮੇ ਵੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਨਾਗਸੋ ਧਰ੍ਮਪਰਾਂਸ੍ਤਾਪਸਾਨ੍ਧਨਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਗਰ੍ਭਾਨਪਿ ਯਦਾ ਯੂਯਂ ਭृਗੂਨਘ੍ਨਂਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਣਜੰਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਯਮੂਰੁਣਾ ਗਰ੍ਭੋ ਮਯਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਧृਤਃ । षਡਙ੍ਗਸ਼੍ਚਾਖਿਲੋ ਵੇਦੋ ਗृਹੀਤੋऽਨੇਨ ਚਾਞ੍ਜਸਾ
ਤਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ران ਨਾਲ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ; ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿੱਖ ਲਏ।
ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੇਨਾਪਿ ਬਾਲੇਨ ਭृਗੁਵਂਸ਼ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ । ਸੋऽਪਿ ਪਿਤृਵਧਾਨ੍ਨੂਨਂ ਕ੍ਰੋਥੇਦ੍ਧੋ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਇਹ ਬੱਚਾ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੀ ਲਈ ਸੀ; ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜਾਤੋऽਯਂ ਮਮ ਬਾਲਕਃ । ਤੇਜਸਾ ਯਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਮੁषਿਤਾਨਿ ਵਃ
ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਘਰ ਜੰਮਿਆ; ਜਿਸ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖੋਹ ਲਈ।