ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਃ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਧਰ੍ਭਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨਕੇਸ਼ਵੌ
ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਬਾਹਲਿਕ, ਭੀਮਸੇਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ—
ਤਥਾਪਿ ਯੁਦ੍ਧਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕੁਟੁਮ੍ਬਕਦਨਂ ਭੂਰਿ ਕृਤਂ ਲੋਭਾਤੁਰੈਰਿਹ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਈ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਹਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਹਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਿਤਰਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਨਿਹਤਾ ਰਣੇ
ਦ੍ਰੋਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ; ਭਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਾਵਾਂ, ਪੁੱਤਰ—all ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਭਾਭਿਭੂਤਸ੍ਤੁ ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਰਃ ਕਿਲ । ਹੈਹਯੈਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਗਵਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਹੇਹੇ ਵਾਂਲਿਆਂ ਨੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਹੈਹਯਾਨਾਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ ਰਮਾਵਿष੍ਣੁਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕਥਂ ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭृਗੂਣਾਂ ਦੁਃਖਸਾਗਰਾਤ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਂਸ਼ਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਛੁਟੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਈ?
ਹੈਹਯੈਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਪਿ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਲੋਭਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪਾਪਾਚਾਰੈਰ੍ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਹੇਹੇ ਵਾਂਲਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਬਤਸ੍ਤੇ ਕਥਾਮृਤਮ੍ । ਪਾਵਨਂ ਸੁਖਦਂ ਨॄਣਾਂ ਪਰਲੋਕੇ ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੁਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤੁ ਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਦੁਃਖਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟੀਆਂ।
ਭृਗੁਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਯਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਗਤਾਃ । ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਭਗ੍ਨਾਸ਼ਾ ਹੈਹਯੈਃ ਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਡਰੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਹੇਹੇ ਵਾਂਲਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ, ਹਿਮਵੰਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਗੌਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮृਣ੍ਮਯੀਂ ਸਰਿਤਸ੍ਤਟੇ । ਉਪੋषਣਪਰਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗੌਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਯੁष੍ਮਾਸੁ ਮਧ੍ਯੇ ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਵਿਤਾ ਚੋਰੁਜਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ।'
ਮਦਂਸ਼ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਸ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਪਰਾਮ੍ਬਾ ਸਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਤ੍
'ਉਹ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਅੰਤ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਜਾਗृਤਾਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮੁਦਮਾਪੁਰ੍ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਕਾਚਿਤ੍ਤਾਸਾਂ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਕਾਮਿਨੀ ਚਤੁਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਜਾਗੀਆਂ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, ਡਰ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਈ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਰਹੀ।
ਦਧਾਰ ਚੋਰੁਣੈਕੇਨ ਗਰ੍ਭਂ ਸਾ ਕੁਲਵृਦ੍ਧਯੇ । ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਦृष੍ਟਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਯਦਾ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮਰਦ ਤੋਂ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ।
ਵਿਹ੍ਵਲਾ ਤੇਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਤੇ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਨਾਰੀ ਸਗਰ੍ਭਾ ਯਾਤਿ ਸਤ੍ਵਰਾ
ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੀ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, 'ਫੜੋ! ਮਾਰੋ! ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ!'
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕਾਮਿਨੀਂ ਖਡ੍ਗਪਾਣਯਃ । ਸਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਮਿਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਉਹ ਡਰ ਵਿਚ ਪਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਸਾ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਤਿਭਯਾਤੁਰਾ । ਰੁਦਤੀਂ ਮਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਗਰਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੋਈ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਰਾਧਾਰਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਭृਸ਼ਤਾਪਿਤਾਮ੍ । ਗृਹੀਤਾਮਿਵ ਸਿਂਹੇਨ ਸਗਰ੍ਭਾਂ ਹਰਿਣੀਂ ਯਥਾ
ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਰੋਂਦੀ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਗਰਭ ਵਾਲੀ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਫੜੀ ਗਈ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵੇਪਮਾਨਾਂ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਧ੍ਯ ਬਾਲਕਸ੍ਤਦਾ । ਭਿਤ੍ਤ੍ਵੋਰੁਂ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਗਰ੍ਭਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਂਸੂ ਲੈ ਕੇ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬੱਚਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪੱਠ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ।
ਮੁष੍ਣਨ੍ਦृष੍ਟੀਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੇਜਸਾ ਬਾਲਕਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਬਾਲਕਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਤਾ ਵਿਲੋਚਨਾਃ
ਉਹ ਚੰਗਾ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾ ਗਿਆ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਧਾ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ । ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਮਨਸਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਹੀਨਾ ਯਜ੍ਜਾਤਾ ਸ੍ਮ ਬਾਲਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਂ ਸਤੀਵ੍ਰਤਬਲਂ ਮਹਤ੍
ਸਭ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਬਲ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵਾਮੋਘਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਨੇਤ੍ਰਹੀਨਾ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਹੋ ਗਏ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹੈਹਯਾ ਗਤਚੇਤਸਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਹੈਹਯਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਏ। ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਭਗੇ ਮਾਤਃ ਸੇਵਕਾਸ੍ਤੇ ਵਯਂ ਕਿਲ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ: 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਸੁਭਾਗੇ ਮਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।'
ਕृਤਾਪਰਾਧਾ ਰਮ੍ਭੋਰੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਜਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲੋਚਨਾਃ
ਰੰਭੋਰੂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ, ਤਨਵੰਗੀ, ਸਾਰੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਖਂ ਤੇ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਧਾ ਇਵ ਭਾਮਿਨਿ । ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਤੇ ਤਪੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ
ਭਾਵਨੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਤੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੋਕੇ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਸ਼ਰਣਂ ਤੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮੋ ਦੇਹਿ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਮਾਨਦੇ । ਅਨ੍ਧਤ੍ਵਂ ਮਰਣਾਦੁਗ੍ਰਂ ਕृਪਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ; ਅੱਖਾਂ ਦੇ, ਮਾਨਯੋਗ। ਇਹ ਕਠੋਰ ਅੰਨ੍ਹਾਪਣ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ; ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਰਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸੇਵਕਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕੁਰੁ । ਉਪਰਮ੍ਯ ਚ ਗਚ੍ਛੇਮ ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਅੱਖਾਂ ਮੁੜ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਬਣਾ। ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਭਾਰ੍ਗਵਾਣਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੇਵਕਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਕਿਲ
ਹੁਣ ਤੋਂ, ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭਾਰਗਵਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ।