ਏਭਿਰ੍ਹृਤਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਛਲਾਭਿਜ੍ਞੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਪਾਟਚ੍ਚਰੈਰਿਵ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਲਾਕ ਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਹੜਪ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੋਰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਪ੍ਰਤਾਰਕਾ ਦਮ੍ਭਾਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਾ ਬਕਵृਤ੍ਤਯਃ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਚ ਮਹਾਕਾਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਵਿਨਯੇਨ ਤੇ
ਇਹ ਠੱਗ, ਦਿਖਾਵੇ ਵਾਲੇ, ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ।
ਨ ਦਦੁਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਾਦਵृਦ੍ਧ੍ਯਾਪਿ ਯਾਚਿਤਾਃ । ਨਾਸ੍ਤੀਤਿਵਾਦਿਨਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਾਃ ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਾਜ੍ਯਕਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ, ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਜ਼ਿੱਦੀ, ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਯਾਜਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਰਹੇ।
ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ । ਨ ਕृਤਾਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਕਿਂ ਤੈਰ੍ਦਾਨਂ ਚਾਰ੍ਥਿषੁ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਕਰਤਵੀਰਿਆ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਰੱਖੀ ਗਈ? ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਯਜਨਾ ਹੋਈ, ਨਾ ਹੀ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਨ ਸਞ੍ਚਿਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਕਦਾਚਨ । ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੇਯਂ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਣ ਲਈ ਹੈ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯੇ ਚੌਰਭਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਰਾਜਭਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਭਯਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਤਥਾ ਧੂਰ੍ਤਭਯਂ ਮਹਤ੍
ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਡਰ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਦਾ ਡਰ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਠੱਗਾਂ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਧਨਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਅਥਵਾਸੌ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਵਾਲਾ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਰਨ 'ਤੇ ਦੌਲਤ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਖ਼ਰਾਬ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਥਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਤਥਾਪਿ ਲੋਭਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧੈਰ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨਃ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ
ਅਸੀਂ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ; ਪਰ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਾਡੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਨਂ ਭੋਗਸ੍ਤਥਾ ਨਾਸ਼ੋ ਧਨਸ੍ਯ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ । ਦਾਨਭੋਗੌ ਕृਤੀਨਾਂ ਚ ਨਾਸ਼ਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨਾਂ ਕਿਲ
ਦੌਲਤ ਦੀ ਤਿੰਨ ਰਾਹ ਹਨ: ਦਾਨ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਨਾਸ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ, ਪਰ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਨਾਸ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦਾਤਾ ਨ ਚ ਯੋ ਭੋਕ੍ਤਾ ਕृਪਣੋ ਗੁਪ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ । ਰਾਜ੍ਞਾਸੌ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦਣ੍ਡ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਕੋ ਦੁਃਖਭਾਙ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਭੋਗ ਕਰਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਦੌਲਤ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਕੰਜੂਸ, ਠੱਗ, ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਯਂ ਗੁਰੂਨੇਤਾਨ੍ਵਞ੍ਚਕਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਾਨ੍ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਕ੍ਰੋਧਵ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਠੱਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮੁਨੀਨਥ । ਵਿਚੇਰੁਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਨ੍ਵਾਨਾ ਭृਗੁਦਾਰਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਤਰਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ।
ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਭृਗੁਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਧਰਾਧਰਮ੍ । ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੇਪਮਾਨਾਃ ਕृਸ਼ਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਭੈ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਏਵਂ ਤੇ ਹੈਹਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੀਡਿਤਾ ਧਨਕਾਮੁਕੈਃ । ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸਂਰਬ੍ਧੈਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੈਹਯਾ ਵੱਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਪੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਨ ਚਾਹ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਭ ਏਵ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਹਸਂਸ੍ਥੋ ਮਹਾਰਿਪੁਃ । ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਕਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖਦਃ ਪ੍ਰਾਣਨਾਸ਼ਕਃ
ਲਾਲਚ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਸ੍ਯ ਮੂਲਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤृष੍ਣਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿਰੋਧਕृਤ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਤੇਃ ਕਾਰਣਂ ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਂ ਵੈ ਕੁਲਧਰ੍ਮਂ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਹਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਂ ਬਾਨ੍ਧਵਂ ਤਥਾ
ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਫਰਜ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਭਗਿਨੀਂ ਤਥਾ । ਲੋਭਾਵਿष੍ਟੋ ਨ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਕृਤ੍ਯਂ ਪਾਪਮੋਹਿਤਃ
ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਲਾਲਚ ਤੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਮੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਕਾਮਾਦਹਙ੍ਕਾਰਾਲ੍ਲੋਭ ਏਵ ਮਹਾਰਿਪੁਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਲੋਭੇਨ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਯਾਦਨਾਵृਤਮ੍
ਗੁੱਸੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚੋਂ, ਲਾਲਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ; ਲਾਲਚ ਲਈ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਕੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪੂਰ੍ਵਜਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਸਤ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਲੋਭੇਨ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੌਰਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ, ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਃ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਬਾਹ੍ਲਿਕਃ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਧਰ੍ਭਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵਾਰ੍ਜੁਨਕੇਸ਼ਵੌ
ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਬਾਹਲਿਕ, ਭੀਮਸੇਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ—
ਤਥਾਪਿ ਯੁਦ੍ਧਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਕੁਟੁਮ੍ਬਕਦਨਂ ਭੂਰਿ ਕृਤਂ ਲੋਭਾਤੁਰੈਰਿਹ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਈ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਹਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਹਤੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਥੈਵ ਪਾਣ੍ਡਵਾਤ੍ਮਜਾਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਪਿਤਰਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਨਿਹਤਾ ਰਣੇ
ਦ੍ਰੋਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ; ਭਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਾਵਾਂ, ਪੁੱਤਰ—all ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਭਾਭਿਭੂਤਸ੍ਤੁ ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਰਃ ਕਿਲ । ਹੈਹਯੈਰ੍ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਗਵਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਹੇਹੇ ਵਾਂਲਿਆਂ ਨੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਹੈਹਯਾਨਾਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ ਰਮਾਵਿष੍ਣੁਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕਥਂ ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭृਗੂਣਾਂ ਦੁਃਖਸਾਗਰਾਤ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਂਸ਼ਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਛੁਟੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਈ?
ਹੈਹਯੈਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਪਿ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਲੋਭਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਪਾਪਾਚਾਰੈਰ੍ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
ਹੇਹੇ ਵਾਂਲਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਿਬਤਸ੍ਤੇ ਕਥਾਮृਤਮ੍ । ਪਾਵਨਂ ਸੁਖਦਂ ਨॄਣਾਂ ਪਰਲੋਕੇ ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੁਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤੁ ਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਦੁਃਖਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟੀਆਂ।
ਭृਗੁਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਯਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਗਤਾਃ । ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਭਗ੍ਨਾਸ਼ਾ ਹੈਹਯੈਃ ਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਡਰੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਹੇਹੇ ਵਾਂਲਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ, ਹਿਮਵੰਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਗੌਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮृਣ੍ਮਯੀਂ ਸਰਿਤਸ੍ਤਟੇ । ਉਪੋषਣਪਰਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਮਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗੌਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।