ਯਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਵੈ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਵਨਾਦ੍ਭੁਤੇ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋऽਧਿਕਾਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਮੁਨੀ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਥਾ । ਵਸਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਯਤ੍ਰ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹ ਮੁਨੀ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਹੇਮਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸਂਗੀਤਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤੇ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਉਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾ ਜਟਾ ਜਾਤਾ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਭਰ ਗਿਆ। ਪਾਰਾਸਰ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਟਾ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਤੇਜ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਯਮਾਪ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਤੁਰਾਸਾਹ ਨੂੰ ਡਰ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਵੇਖ ਕੇ—
ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਘਵਨ੍ਤਂ ਤਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਕਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯ ਭੀਤੋऽਸਿ ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਤੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਮਘਵਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ?'
ਅਮਰ੍षੋ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਾਪਸੇषੁ ਕਦਾਚਨ । ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਤਪੱਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੁਨੀ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵੇਤੇऽਹਿਤਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਹਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਇਹ ਤਪੱਸਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਸ੍ਯਤਿ ਵ੍ਯਾਸਃ ਕੋऽਰ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਨੋਗਤਃ । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਤਪਸ਼੍ਚਰਤਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
'ਵਿਆਸ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?' ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਰਾਸਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਪੂਰ੍ਣਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਜਾਤਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਸਵਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦਯਯਾ ਮੁਦਿਤਾਨਨਃ
'ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ऋषਿਸਮੀਪਂ ਤੁ ਤਮੁਵਾਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਾਸਵੀਪੁਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਉੱਠ ਵਾਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ।'
ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯੋ ਜ੍ਞਾਨੀ ਕੀਰ੍ਤਿਕਰ੍ਤਾ ਤਵਾਨਘ । ਅਖਿਲਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯਾਤ੍ਰ ਵਲ੍ਲਭਸ੍ਤੇ ਸੁਤਃ ਸਦਾ
'ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ! ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਗੁਣੈਃ ਪੂਰ੍ਣਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੈਃ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ਤਦਾ
'ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਫ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਬਹਾਦਰ ਹੋਵੇਗਾ।' ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਵੈਪਾਇਨ ਨੇ—
ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ ਗਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਮੇਵਾਸ਼ੁ ਬਹੁਵਰ੍षਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਃ
ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਰਣੀਸਹਿਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਮਨ੍ਥਾਗ੍ਨਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਮਨ੍ਥਨਂ ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇ ਚਿਨ੍ਤਾਭਰਸ੍ਤਦਾ
ਗੁਪਤ ਅਰਣੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਸੁਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਨ੍ਥਾਨਾਰਣਿਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਨ੍ਥਨਾਚ੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਅਚਾਨਕ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਰਣੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਮਲਣ ਨਾਲ—ਇੱਕ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਯਥਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਥਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਤੋਦ੍ਭਵਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਰਣਿਸ੍ਤੁ ਯਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਸਾ ਮਮਾਦ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
'ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਇਥੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਇਉਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਰਣੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਤਰੁਣੀ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਕਥਂ ਕਰੋਮਿ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ृਙ੍ਖਲਾਸਮਾਮ੍
'ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੀ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇਸਤਰੀ—ਮੈਂ ਐਸਾ ਪਿਆਰਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇ ਹੋਣ, ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਵਾਂ?'
ਪੁਤ੍ਰੋਤ੍ਪਾਦਨਦਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯੇ ਸਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਾਪਿ ਰੂਪਵਤ੍ਯਪਿ ਕਾਮਿਨੀ
ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਪੂਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ, ਪਤੀ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਤੀਵਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਨਿਪੁਣ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ—
ਸਦਾ ਬਨ੍ਧਨਰੂਪਾ ਚ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਸੁਖਵਿਧਾਯਿਨੀ । ਸ਼ਿਵੋऽਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਮਿਨੀਪਾਸ਼ਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਨ੍ਹਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਕਾਮਵਾਨਾ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਫੰਦੇ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਚਾਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਘਟਂ ਚ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਘृਤਾਚੀ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀ
ਇਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ? ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ,
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮੀਪੇ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਞ੍ਚਲਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਂ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ 'ਚ ਆ ਗਈ, ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਉਹ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ,
ਪਞ੍ਚਬਾਣਪਰੀਤਾਙ੍ਗਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮਾਸੀਦ੍ਧृਤਵ੍ਰਤਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚ ਤਦਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਂਕਟੇ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕਾਮ ਦੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤ 'ਚ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ 'ਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਮਭਾਵੇ ਦੁਰਾਸਦੇ । ਅਙ੍ਗੀਕਰੋਮਿ ਯਦ੍ਯੇਨਾਂ ਵਞ੍ਚਨਾਰ੍ਥਮਿਹਾਗਤਾਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਦ ਇੱਛਾ ਦੀ ਹਾਲਤ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ—ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਆਈ ਹੈ,
ਹਸਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਾਪਸਾ ਮਾਂ ਤੁ ਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਘੋਰਂ ਪੂਰ੍ਣਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵਿਹ
'ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਤਪਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਬੇਕਾਬੂ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਣਗੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹਾਂ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪ੍ਸਰਾਂ ਚ ਵਿਵਸ਼ਃ ਕਥਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਕਾਮਂ ਨਿਨ੍ਦਾਪਿ ਭਵਤੁ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦਤੁਲਂ ਸੁਖਮ੍
'ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ? ਜੇ ਬੇਮੁਕੱਦਰੀ ਵੀ ਆਵੇ, ਪਰ ਅਦੁੱਤੀ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।'
ਗृਹਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਸਮ੍ਭੂਤਂ ਸੁਖਦਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਦਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਦਂ ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਤਥਾ
'ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਜੀਵਨ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਨ੍ਨੂਮਨਯਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਯਾ । ਨਾਰਦਾਚ੍ਚ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮਸ੍ਤਿ ਕਥਾਨਕਮ੍ । ਯਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਵਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਪਰਾਭੂਤਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
'ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਣ ਚੁਕਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਬੁਧੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਕੋऽਸੌ ਪੁਰੂਰਵਾ ਰਾਜਾ ਕੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਦੇਵਕਨ੍ਯਕਾ । ਕਥਂ ਕष੍ਟਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇਵੀ ਕੁੜੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ?
ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਾਨਕਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਲੋਮਹਰ੍षਣਜਾਧੁਨਾ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਬ੍ਜਚ੍ਯੁਤਂ ਰਸਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਓ, ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।