ਪੁਰਾ ਨਭੋਗਿਰਾ ਕਂਸੋ ਦੇਵਕ੍ਯष੍ਟਮਗਰ੍ਭਤਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਤ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਂ ਪਾਪੋ ਮਾਂ ਸਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਰੁਣਦ੍ਭਿਯਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕਮਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕਾਰਾਗਾਰੇऽਹਮਵਸਂ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਜਾਤਂ ਜਾਤਂ ਸਮਵਧੀਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਂਸੋऽਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵਕੀ ਨਾਲ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਸ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
षਟ੍ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਸ਼ੋਕਾਕੁਲਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਅਤਪ੍ਯਦ੍ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਨਕ੍ਤਂਦਿਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਜੀ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਰਾਤ ਦਿਨ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੜਦੀ ਰਹੀ।
ਤਦਾऽਹਂ ਗਰ੍ਗਮਾਹੂਯ ਮੁਨਿਂ ਨਤ੍ਵਾऽਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੇਵਕੀਦੁਃਖਮਵੋਚਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਦੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਕਰੁਣਾਸਿਨ੍ਧੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਗੁਰੁਰ੍ਭਵਾਨ੍ । ਆਯੁष੍ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸਾਧਨਂ ਵਦ ਮੇ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਕੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਮਾਮੁਵਾਚ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਵਸੁਦੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਸਾਧਨਂ ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਗਰਗ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਵਸੁਦੇਵ! ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਸੁਣ।'
ਯਾ ਸਾ ਭਗਵਤੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਭਕ੍ਤਦੁਰ੍ਗਤਿਹਾਰਿਣੀ । ਤਾਮਾਰਾਧਯ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹ੍ਯਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਉਹ ਭਗਵਤੀ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਯਦਾਰਾਧਨਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ । ਨ ਕਿਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਲੋਕੇ ਦੁਰ੍ਗਾਰ੍ਚਨਵਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਵੋਚਂ ਵਿਹਿਤਾਂਜਲਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ।
ਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮਯਿ ਤੇ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ । ਤਦਾ ਪੁਰਾ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਰਾਧਯ ਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੇਕਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।'
ਨਿਰੁਦ੍ਧਃ ਕਂਸਗੇਹੇऽਹਂ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਦੁਃਖਾਬ੍ਧੇਰ੍ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹਾਮਤੇ
ਕਮਸ ਦੇ ਘਰ ਕੈਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ! ਤੂੰ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਵਸੁਦੇਵ ਤਵ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਵਸੁਦੇਵ! ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਅਥ ਗਰ੍ਗਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਗਮਤ੍ । ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਰ੍ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਵਿਂਧ੍ਯਾਦ੍ਰਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਭਕ੍ਤਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਮੁਨਿਰ੍ਜਪਪਾਠਪਰਾਯਣਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਜਪ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਤਃ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਨਿਯਮੇ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾऽਹਂ ਮੁਨੇ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਹੋਈ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ! ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਜ਼ਰੂਰ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਭੂਭਾਰਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮਯਾ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਕ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨਾਵਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਕਂਸਭੀਤ੍ਯਾ ਤਮਾਦਾਯ ਬਾਲਮਾਨਕਦੁਂਦੁਭਿਃ । ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਤਿ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗੋਕੁਲੇ ਨਨ੍ਦਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਕਮਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯਸ਼ੋਦਾਤਨਯਾਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਕਂਸਭੂਭੁਜੇ । ਦਾਸ੍ਯਤ੍ਯਥ ਚ ਤਾਂ ਹਂਤੁਂ ਕਂਸ ਆਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕਮਸ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਬਚ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਾ ਤਦ੍ਧਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸਦ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰਾ । ਮਦਂਸ਼ਭੂਤਾ ਵਿਂਧ੍ਯਾਦ੍ਰੌ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਜਗਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਗਰ੍ਗੋ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਮਥੁਰਾਮਗਮਤ੍ਪੁਰੀਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਨੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਰਦਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਗਰ੍ਗਾਚਾਰ੍ਯਸੁਖਾਵਹਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰੀਤਃ ਪਰਂ ਮੁਦਮਥਾਗਮਤ੍
ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵਰ, ਜੋ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਰਭ੍ਯ ਪਰਂ ਜਾਨੇ ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਧੁਨਾਪਿ ਹਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਵ ਮੁਖਾਂਬੁਜਾਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੰਠੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਅਤੋ ਭਾਗਵਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼੍ਰਾਵਯ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਾਦੇਵ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦਾ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਾ; ਮੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਵਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ । ਸੁਦਿਨੇ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਕਥਾਰਂਭਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਥਾਵਿਘ੍ਨਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜਾ ਜੇਪੁਰ੍ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣੋਕ੍ਤਂ ਪੇਠੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਵਂ ਤਥਾ
ਕਥਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਕਂਧਮਾਰਭ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਦਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਾਗਵਤਾਮृਤਮ੍
ਪਹਿਲੇ ਸਕੰਧ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਾਗਵਤ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਿਆ।
ਨਵਮੇऽਹ੍ਨਿ ਕਥਾਪੂਰ੍ਤੌ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਵਾਚਕਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ: ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਵਾਚਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਬਿਲਸ੍ਯਾਂਤਃ ਕृष੍ਣਜਾਂਬਵਤੋਰ੍ਮृਧੇ । ਕृष੍ਣਮੁष੍ਟਿਵਿਨਿष੍ਪਾਤਸ਼੍ਲਥਾਙ੍ਗੋ ਜਾਂਬਵਾਨਭੂਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਘੁੰਸਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਅਥਾਗਤਸ੍ਮृਤਿਃ ਸੋ ਹਿ ਭਗਵਂਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯਨ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਦੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤੋऽਸਿ ਰਘੁਵਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਰੋषਾਤ੍ਸਰਿਤਾਂ ਪਤਿਃ । ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਜਗਾਮ ਲਂਕਾਂ ਚ ਰਾਵਣਃ ਸਾਨੁਗੋ ਹਤਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।