ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਹੈਹਯਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਧਨਲਿਪ੍ਸਯਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚੁਕੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਹੈਹਯਾ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਧਨ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ; ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਅਤਿਚਿਨ੍ਵਤ੍ਸੁ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭਵਨਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਂ ਬਹੁ । ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰੈਃ ਕੋਪਾਦ੍ਵਾਡਵਾਞ੍ਛਰਣਾਗਤਾਨ੍
ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਲੱਭਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਭृਗਵਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਆਗਰ੍ਭਾਦਨੁਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚੇਰੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਭृਗੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਨਪਰਾਨਵਮਨ੍ਯ ਚ ਪਾਤਕਮ੍
ਜਿੰਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਮਿਲੇ, ਚਾਹੇ ਬੱਚੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਏਵਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਭਾਰ੍ਗਵੇषੁ ਯਤਸ੍ਤਤਃ । ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਗਰ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹੈਹਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਜਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੈਹਯਾ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੈਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੁਦੁਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਮਂ ਕੁਰਰ੍ਯ ਇਵ ਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਗਰ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਕृਨ੍ਤਿਤਾ ਯਾਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਲੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪ੍ਯਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਦृਪ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਸਿਨਃ । ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਅਯੁਕ੍ਤਮੇਤਦਾਰਬ੍ਧਂ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਕਰ੍ਮ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਯਦ੍ਗਰ੍ਭਾਨ੍ਭृਗੁਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਨਿਹਨ੍ਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।'
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨਾਮਿਹੈਵ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
'ਇੱਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਫਰਤਯੋਗ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਤਾਨਾਹੁਰ੍ਹੈਹਯਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮੁਨੀਨਥ ਦਯਾਪਰਾਨ੍ । ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਾਧਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰ੍ਥਜ੍ਞਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈਹਯਾ ਨੇ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਹੋ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।'
ਏਭਿਰ੍ਹृਤਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਛਲਾਭਿਜ੍ਞੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਪਾਟਚ੍ਚਰੈਰਿਵ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਲਾਕ ਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਹੜਪ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੋਰ ਲੁੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਪ੍ਰਤਾਰਕਾ ਦਮ੍ਭਾਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਾ ਬਕਵृਤ੍ਤਯਃ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਚ ਮਹਾਕਾਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਾ ਵਿਨਯੇਨ ਤੇ
ਇਹ ਠੱਗ, ਦਿਖਾਵੇ ਵਾਲੇ, ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ।
ਨ ਦਦੁਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਾਦਵृਦ੍ਧ੍ਯਾਪਿ ਯਾਚਿਤਾਃ । ਨਾਸ੍ਤੀਤਿਵਾਦਿਨਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਾਃ ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਾਜ੍ਯਕਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ, ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਜ਼ਿੱਦੀ, ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਯਾਜਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਅਡੋਲ ਰਹੇ।
ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ । ਨ ਕृਤਾਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਕਿਂ ਤੈਰ੍ਦਾਨਂ ਚਾਰ੍ਥਿषੁ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਕਰਤਵੀਰਿਆ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਰੱਖੀ ਗਈ? ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਯਜਨਾ ਹੋਈ, ਨਾ ਹੀ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਨ ਸਞ੍ਚਿਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਕਦਾਚਨ । ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੇਯਂ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਣ ਲਈ ਹੈ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯੇ ਚੌਰਭਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਰਾਜਭਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਭਯਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਤਥਾ ਧੂਰ੍ਤਭਯਂ ਮਹਤ੍
ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਡਰ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਦਾ ਡਰ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਠੱਗਾਂ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਧਨਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਅਥਵਾਸੌ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਵਾਲਾ ਦੌਲਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਰਨ 'ਤੇ ਦੌਲਤ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਖ਼ਰਾਬ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਥਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਤਥਾਪਿ ਲੋਭਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧੈਰ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨਃ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ
ਅਸੀਂ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ; ਪਰ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਾਡੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਨਂ ਭੋਗਸ੍ਤਥਾ ਨਾਸ਼ੋ ਧਨਸ੍ਯ ਗਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ । ਦਾਨਭੋਗੌ ਕृਤੀਨਾਂ ਚ ਨਾਸ਼ਃ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨਾਂ ਕਿਲ
ਦੌਲਤ ਦੀ ਤਿੰਨ ਰਾਹ ਹਨ: ਦਾਨ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਨਾਸ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ, ਪਰ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਨਾਸ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦਾਤਾ ਨ ਚ ਯੋ ਭੋਕ੍ਤਾ ਕृਪਣੋ ਗੁਪ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ । ਰਾਜ੍ਞਾਸੌ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦਣ੍ਡ੍ਯੋ ਵਞ੍ਚਕੋ ਦੁਃਖਭਾਙ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਭੋਗ ਕਰਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਦੌਲਤ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਕੰਜੂਸ, ਠੱਗ, ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਯਂ ਗੁਰੂਨੇਤਾਨ੍ਵਞ੍ਚਕਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਾਨ੍ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਕ੍ਰੋਧਵ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਠੱਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮੁਨੀਨਥ । ਵਿਚੇਰੁਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਨ੍ਵਾਨਾ ਭृਗੁਦਾਰਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਤਰਕ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ।
ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਭृਗੁਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਧਰਾਧਰਮ੍ । ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ ਰੁਦਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੇਪਮਾਨਾਃ ਕृਸ਼ਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਭੈ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਤੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈਆਂ।
ਏਵਂ ਤੇ ਹੈਹਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪੀਡਿਤਾ ਧਨਕਾਮੁਕੈਃ । ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸਂਰਬ੍ਧੈਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੈਹਯਾ ਵੱਲੋਂ ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਪੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਮਨ ਚਾਹ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਭ ਏਵ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਹਸਂਸ੍ਥੋ ਮਹਾਰਿਪੁਃ । ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਕਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਦੁਃਖਦਃ ਪ੍ਰਾਣਨਾਸ਼ਕਃ
ਲਾਲਚ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਸ੍ਯ ਮੂਲਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤृष੍ਣਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿਰੋਧਕृਤ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਤੇਃ ਕਾਰਣਂ ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਂ ਵੈ ਕੁਲਧਰ੍ਮਂ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਹਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਂ ਬਾਨ੍ਧਵਂ ਤਥਾ
ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਫਰਜ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਭਗਿਨੀਂ ਤਥਾ । ਲੋਭਾਵਿष੍ਟੋ ਨ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਕृਤ੍ਯਂ ਪਾਪਮੋਹਿਤਃ
ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਲਾਲਚ ਤੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਮੰਦ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਕਾਮਾਦਹਙ੍ਕਾਰਾਲ੍ਲੋਭ ਏਵ ਮਹਾਰਿਪੁਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਲੋਭੇਨ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਯਾਦਨਾਵृਤਮ੍
ਗੁੱਸੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚੋਂ, ਲਾਲਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ; ਲਾਲਚ ਲਈ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਕੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪੂਰ੍ਵਜਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਸਤ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਕੌਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਲੋਭੇਨ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੌਰਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ, ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।