ਵੈਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਤੇषਾਂ ਕਿਂ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ । ਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਕ੍ਰੋਧਂ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੈਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕੀ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਵੈਰਂ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषਾਮਜਾਯਤ । ਨਾਲ੍ਪਹੇਤੋਰ੍ਹਿ ਤਦ੍ਵੈਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਤੇ ਐਸਾ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪੂਜ੍ਯਾਨ੍ਕਥਂ ਜਘ੍ਨੁਰਨਾਗਸਃ । ਬਾਹੁਜਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਪਾਪਭੀਤਾਃ ਕਥਂ ਨ ਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ? ਬਾਹੁਬਲੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਡਰੇ?
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇ ਕੋ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਵਾਡਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ । ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਾਰਣਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਕੌਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਠ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਕਥਾਂ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚੇਤਸਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕਾਰਿਣੀਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਦਿਤਾਂ ਚ ਪੁਰਾ ਮਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਅਜੋਬੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾਭੂਦ੍ਧੈਹਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਬਲਵਾਨਰ੍ਜੁਨੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਸੀ। ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਭੂਦਵਤਾਰੋ ਹਰੇਰਿਵ । ਸਿਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤੋ ਭृਗੂਣਾਂ ਯਾਜ੍ਯ ਏਵ ਸਃ
ਉਹ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਾਂਗ। ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਭਗਤ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਲਈ ਯਜਮਾਨ ਸੀ।
ਯਜ੍ਵਾ ਪਰਮਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਦਾ ਦਾਨਪਰਾਯਣਃ । ਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਭृਗੁਭ੍ਯੋऽਸੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਯਜਮਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਕਈ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨਿਨਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾ ਜਾਤਾ ਭृਗਵੋ ਨृਪਦਾਨਤਃ । ਹਯਰਤ੍ਨਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾਢ੍ਯਾਃ ਸਞ੍ਜਾਤਾਃ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਏ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤੇ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੇ ਪੁਨਃ । ਹੈਹਯਾ ਨਿਰ੍ਧਨਾ ਜਾਤਾਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਨृਪ
ਜਦੋਂ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੈਹਯਾ ਲੋਕ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਏ।
ਧਨਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਕਦਾਚਨ । ਯਾਚਿष੍ਣਵੋऽਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਨ੍ਭੂਗੂਂਸ੍ਤੇ ਹੈਹਯਾ ਨृਪ
ਕਦੇ ਹੈਹਯਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ। ਉਹ ਹੈਹਯਾ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗੀ।
ਵਿਨਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾਪ੍ਯਯਾਚਨ੍ਤ ਧਨਂ ਬਹੁ । ਨ ਦਦੁਸ੍ਤੇऽਤਿਲੋਭਾਰ੍ਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿਵਾਦਿਨਃ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਲੋਭੀ ਸਨ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ 'ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ', ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਮੌ ਚ ਨਿਦਧੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭृਗਵੋ ਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਦੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਤੋ ਭਯਮ੍
ਕੁਝ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਧਨ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਨ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਗਵਸ੍ਤृष੍ਣਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਾਜ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਦਦੁਰ੍ਲੋਭਮੋਹਿਤਾਃ । ਪਲਾਯਿਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਨੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾਰੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੁਕ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹੈਹਯਾਸ੍ਤਾਤ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ । ਭृਗੂਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ, ਹੈਹਯਾ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਰ ਫਰਜ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਧਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਚਲੇ, ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ।
ਭृਗੂਂਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗृਹਾਨਥ । ਚਖਨੁਰ੍ਭੂਤਲਂ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਹੈਹਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਹੈਹਯਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭ੍ਰਿਗੂ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਘਰ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੋਦਿਆ।
ਖਨਤਾਧਿਗਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕੇਨਚਿਦ੍ਭृਗੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਨ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਭੂਰਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਮਹੀਤਲਾਤ੍ । ਤਦਾ ਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਭਾਗਸ੍ਥਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗृਹਾਣ੍ਯਪਿ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਥੇ ਉਹ ਨੇੜਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਹੈਹਯਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਧਨਲਿਪ੍ਸਯਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚੁਕੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਹੈਹਯਾ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਧਨ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ; ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਅਤਿਚਿਨ੍ਵਤ੍ਸੁ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭਵਨਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਂ ਬਹੁ । ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰੈਃ ਕੋਪਾਦ੍ਵਾਡਵਾਞ੍ਛਰਣਾਗਤਾਨ੍
ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਲੱਭਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਵੈ ਭृਗਵਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਆਗਰ੍ਭਾਦਨੁਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਸ਼੍ਚੇਰੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਕੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਭृਗੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਆਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਨਪਰਾਨਵਮਨ੍ਯ ਚ ਪਾਤਕਮ੍
ਜਿੰਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਮਿਲੇ, ਚਾਹੇ ਬੱਚੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਏਵਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਭਾਰ੍ਗਵੇषੁ ਯਤਸ੍ਤਤਃ । ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਗਰ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹੈਹਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਭ੍ਰਿਗੂ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਜਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੈਹਯਾ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੈਦੇ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਰੁਦੁਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਮਂ ਕੁਰਰ੍ਯ ਇਵ ਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਗਰ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਕृਨ੍ਤਿਤਾ ਯਾਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਲੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਅਨ੍ਯੇऽਪ੍ਯਾਹੁਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਦृਪ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਸਿਨਃ । ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਭਯਾਵਹਮ੍
ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਅਯੁਕ੍ਤਮੇਤਦਾਰਬ੍ਧਂ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਕਰ੍ਮ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਯਦ੍ਗਰ੍ਭਾਨ੍ਭृਗੁਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਨਿਹਨ੍ਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ; ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।'
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨਾਮਿਹੈਵ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
'ਇੱਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਫਰਤਯੋਗ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਤਾਨਾਹੁਰ੍ਹੈਹਯਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮੁਨੀਨਥ ਦਯਾਪਰਾਨ੍ । ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਾਧਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਰ੍ਥਜ੍ਞਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈਹਯਾ ਨੇ ਦਇਆਲੂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਹੋ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।'