ਯਥਾ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਮਃ ਕृਤਯਾ ਦੀਪਵਾਰ੍ਤਯਾ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਨ੍ਨ ਬਨ੍ਧਾਯ ਸਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਕਰਮ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਆਯਾਸਾਯਾਪਰਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਸ਼ਿਲ੍ਪਨੈਪੁਣਮ੍ । ਸ਼ੀਲਂ ਪਰਹਿਤਤ੍ਵਂ ਚ ਕੋਪਾਭਾਵਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧृਤਿਃ
ਹੋਰ ਕਰਮ ਮਿਹਨਤ ਲਈ ਹਨ, ਹੋਰ ਵਿਦਿਆ ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਲਈ; ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਪਰ-ਹਿਤ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅਭਾਵ, ਮਾਫੀ ਤੇ ਢਿੱਠ
ਸਨ੍ਤੋषਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਪਰਿਪਾਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਫਲਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਤਪਸਾ ਵਾਪਿ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਸੰਤੋਖ—ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪੱਕੀ ਹੋਣ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫਲ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਤਪ ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ—
ਵਿਨਾ ਕਾਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਨੈਵ ਨਾਸ਼ਃ ਕਦਾਚਨ । (ਮਨਸ੍ਤੁ ਚਞ੍ਚਲਂ ਰਾਸ੍ਵਭਾਵਾਦਤਿਦੁਰ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ । ਤਦ੍ਵਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਾਣੀ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ) ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਯੋ ਭਾਵਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਜਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਮਨ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਚੰਚਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕਾਬੂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੈ। ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਆਦਿ ਭਾਵ ਮਨ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਦਾ ਨ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਯਦਾ ਵੈ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਮਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਨਿਮਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਿਹਿਤਾ ਮੁਨੌ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਮੀ ਨੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਲਈ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ।
ਯਥਾ ਯਯਾਤਿਨਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਕृਤਾਗਸਿ । ਭृਗੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਪਿ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਉਪਰ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ—
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਮੁਨਿਂ ਕ੍ਰੋਧਾਜ੍ਜਰਾਂ ਰਾਜਾ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍ । ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੌਮ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੂਰੋ ਭਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਬਲਕਿ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਠੋਰ, ਰਾਜਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਭੇਦਾਨ੍ਨृਪਤੇ ਕਸ੍ਯ ਦੋषੋऽਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪ੍ਯਤੇ । ਹੈਹਯਾ ਭਾਰ੍ਗਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨਲੋਭਾਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤਾਨ੍
ਸਭ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ? ਹੈਹਯਾ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਧਨ ਦੀ ਲੋਭ ਵਿਚ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਮੂਲਤਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ । ਪਾਤਕਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲੈ ਬੈਠੇ।
ਹੈਹਯੈਰ੍ਧਨਾਹਰਣੇਨ ਸਹ ਭृਗੂਣਾਂ ਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕੁਲੇ ਕਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਹੈਹਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਹੈਹਯਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਿਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ? ਤੇ ਉਹ ਕੌਣ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭਾਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ?
ਵੈਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਤੇषਾਂ ਕਿਂ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ । ਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਕ੍ਰੋਧਂ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੈਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕੀ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਵੈਰਂ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषਾਮਜਾਯਤ । ਨਾਲ੍ਪਹੇਤੋਰ੍ਹਿ ਤਦ੍ਵੈਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਤੇ ਐਸਾ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪੂਜ੍ਯਾਨ੍ਕਥਂ ਜਘ੍ਨੁਰਨਾਗਸਃ । ਬਾਹੁਜਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਪਾਪਭੀਤਾਃ ਕਥਂ ਨ ਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ? ਬਾਹੁਬਲੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਡਰੇ?
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇ ਕੋ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਵਾਡਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ । ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਾਰਣਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਕੌਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਠ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਕਥਾਂ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚੇਤਸਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕਾਰਿਣੀਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਦਿਤਾਂ ਚ ਪੁਰਾ ਮਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਅਜੋਬੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾਭੂਦ੍ਧੈਹਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਬਲਵਾਨਰ੍ਜੁਨੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਸੀ। ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਭੂਦਵਤਾਰੋ ਹਰੇਰਿਵ । ਸਿਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤੋ ਭृਗੂਣਾਂ ਯਾਜ੍ਯ ਏਵ ਸਃ
ਉਹ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਾਂਗ। ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਭਗਤ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਲਈ ਯਜਮਾਨ ਸੀ।
ਯਜ੍ਵਾ ਪਰਮਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਦਾ ਦਾਨਪਰਾਯਣਃ । ਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਭृਗੁਭ੍ਯੋऽਸੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਯਜਮਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਕਈ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨਿਨਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾ ਜਾਤਾ ਭृਗਵੋ ਨृਪਦਾਨਤਃ । ਹਯਰਤ੍ਨਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾਢ੍ਯਾਃ ਸਞ੍ਜਾਤਾਃ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਏ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤੇ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੇ ਪੁਨਃ । ਹੈਹਯਾ ਨਿਰ੍ਧਨਾ ਜਾਤਾਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਨृਪ
ਜਦੋਂ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੈਹਯਾ ਲੋਕ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਏ।
ਧਨਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਕਦਾਚਨ । ਯਾਚਿष੍ਣਵੋऽਭਿਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਨ੍ਭੂਗੂਂਸ੍ਤੇ ਹੈਹਯਾ ਨृਪ
ਕਦੇ ਹੈਹਯਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ। ਉਹ ਹੈਹਯਾ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗੀ।
ਵਿਨਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾਪ੍ਯਯਾਚਨ੍ਤ ਧਨਂ ਬਹੁ । ਨ ਦਦੁਸ੍ਤੇऽਤਿਲੋਭਾਰ੍ਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿਵਾਦਿਨਃ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਿਖਾ ਕੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਲੋਭੀ ਸਨ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ 'ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ', ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂਮੌ ਚ ਨਿਦਧੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਭृਗਵੋ ਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਦੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਤੋ ਭਯਮ੍
ਕੁਝ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਧਨ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਨ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਗਵਸ੍ਤृष੍ਣਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਾਜ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਦਦੁਰ੍ਲੋਭਮੋਹਿਤਾਃ । ਪਲਾਯਿਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਨੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਪੂਜਾਰੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੁਕ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹੈਹਯਾਸ੍ਤਾਤ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ । ਭृਗੂਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ, ਪਿਆਰੇ, ਹੈਹਯਾ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਰ ਫਰਜ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਧਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਚਲੇ, ਇਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ।
ਭृਗੂਂਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗृਹਾਨਥ । ਚਖਨੁਰ੍ਭੂਤਲਂ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਹੈਹਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਹੈਹਯਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭ੍ਰਿਗੂ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਘਰ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਖੋਦਿਆ।
ਖਨਤਾਧਿਗਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕੇਨਚਿਦ੍ਭृਗੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਨ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਭੂਰਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਮਹੀਤਲਾਤ੍ । ਤਦਾ ਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਭਾਗਸ੍ਥਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗृਹਾਣ੍ਯਪਿ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਥੇ ਉਹ ਨੇੜਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।