ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਕਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵੈਕਾਨ੍ਤਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ । ਗੁਣਾਨਾਂ ਸਙ੍ਕਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਵृਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਦਾਚਿਦ੍ਰਜਸਃ ਕਿਲ । ਕਦਾਚਿਤ੍ਤਮਸੋ ਵृਦ੍ਧਿਃ ਸਮਭਾਵਃ ਕਦਾਚਨ
ਕਦੇ ਸਤਵ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਰਜਸ, ਕਦੇ ਤਮਸ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਇਹ ਸਭ ਇਕ-ਜਿਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਸੌ ਨਿਰ੍ਲੇਪਃ ਪਰਮੋऽਵ੍ਯਯਃ । ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਮਪ੍ਰਮੇਯਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਿਰਗੁਣ, ਨਿਰਲੇਪ, ਸਰਵੋਚ, ਅਟੱਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਣਮਾਪਣਯੋਗ ਤੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਚਾਲ੍ਪਮਤਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਅਕਲ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਪਰਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤੇਸ੍ਤਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਅਭਿਨ੍ਨਂ ਤਦ੍ਵਪੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਦੋषਤਃ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਏਕਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਾਦੇਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਵੇਦਾਨ੍ਤਡਿਣ੍ਡਿਮਃ । ਯੋ ਵੇਦ ਸ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਸਾਰੇ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤ੍ਮਕੇ
ਉਸ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵੈਦਾਂਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਨਾ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਤਦ੍ਭਵੇਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਯੋਗਤਃ
ਗਿਆਨ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਬਦ-ਰੂਪ, ਜੋ ਵੈਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਸਮਝਣ ਤੋਂ, ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕਲ੍ਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਹਵੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਤਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ । (ਕੁਤਰ੍ਕਕਲ੍ਪਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਤਰ੍ਕਕਲ੍ਪਿਤਾਃ ਪਰੇ । ਵਿਤਰ੍ਕੈਰ੍ਵਿਭ੍ਰਮੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਭ੍ਰਮਾਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਭ੍ਰਂਸ਼ਤਾ । ਬੁਦ੍ਧਿਭ੍ਰਂਸ਼ਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ) ਅਨੁਭਵਾਖ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੁ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਨृਪ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਕਲਪ ਮਨ ਵਿਚ ਉਪਜਦੇ ਹਨ—ਕੁਝ ਗਲਤ ਤਰਕ ਤੇ, ਕੁਝ ਸਹੀ ਤਰਕ ਤੇ; ਤਰਕ-ਵਿਤਰਕ ਨਾਲ ਭਟਕਾਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਟਕਾਵ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ-ਰੂਪ ਗਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਤੁਃ ਸਙ੍ਗੋ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਬ੍ਦਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਤਾਂ ਤਦੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਿਗਿਆਸੂ ਦੀ ਲਗਨ-ਮੋਹ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ-ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਭਾਰਤ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਨੁਭਵਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮ੍ਭਵਤ੍ਯਤਿਮਾਨੁषਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਤਮਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਾਬ੍ਦਬੋਧੋ ਹਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅਨੁਭਵ-ਗਿਆਨ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਆਮ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ-ਬੋਧ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਮਃ ਕृਤਯਾ ਦੀਪਵਾਰ੍ਤਯਾ । ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਨ੍ਨ ਬਨ੍ਧਾਯ ਸਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਕਰਮ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਆਯਾਸਾਯਾਪਰਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਸ਼ਿਲ੍ਪਨੈਪੁਣਮ੍ । ਸ਼ੀਲਂ ਪਰਹਿਤਤ੍ਵਂ ਚ ਕੋਪਾਭਾਵਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਧृਤਿਃ
ਹੋਰ ਕਰਮ ਮਿਹਨਤ ਲਈ ਹਨ, ਹੋਰ ਵਿਦਿਆ ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਲਈ; ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਪਰ-ਹਿਤ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅਭਾਵ, ਮਾਫੀ ਤੇ ਢਿੱਠ
ਸਨ੍ਤੋषਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਪਰਿਪਾਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਫਲਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਤਪਸਾ ਵਾਪਿ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਸੰਤੋਖ—ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪੱਕੀ ਹੋਣ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫਲ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਤਪ ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ—
ਵਿਨਾ ਕਾਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਨੈਵ ਨਾਸ਼ਃ ਕਦਾਚਨ । (ਮਨਸ੍ਤੁ ਚਞ੍ਚਲਂ ਰਾਸ੍ਵਭਾਵਾਦਤਿਦੁਰ੍ਗ੍ਰਹਮ੍ । ਤਦ੍ਵਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਾਣੀ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ) ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਯੋ ਭਾਵਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਜਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਮਨ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਚੰਚਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕਾਬੂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੈ। ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਆਦਿ ਭਾਵ ਮਨ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਦਾ ਨ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਯਦਾ ਵੈ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਮਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਨਿਮਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਿਹਿਤਾ ਮੁਨੌ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਮੀ ਨੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਲਈ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ।
ਯਥਾ ਯਯਾਤਿਨਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਕृਤਾਗਸਿ । ਭृਗੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਪਿ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਉਪਰ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ—
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਮੁਨਿਂ ਕ੍ਰੋਧਾਜ੍ਜਰਾਂ ਰਾਜਾ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍ । ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੌਮ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਰੂਰੋ ਭਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਬਲਕਿ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਠੋਰ, ਰਾਜਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਭੇਦਾਨ੍ਨृਪਤੇ ਕਸ੍ਯ ਦੋषੋऽਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪ੍ਯਤੇ । ਹੈਹਯਾ ਭਾਰ੍ਗਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨਲੋਭਾਤ੍ਪੁਰੋਹਿਤਾਨ੍
ਸਭ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ? ਹੈਹਯਾ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਧਨ ਦੀ ਲੋਭ ਵਿਚ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਮੂਲਤਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਿਦੁਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ । ਪਾਤਕਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲੈ ਬੈਠੇ।
ਹੈਹਯੈਰ੍ਧਨਾਹਰਣੇਨ ਸਹ ਭृਗੂਣਾਂ ਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕੁਲੇ ਕਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਹੈਹਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਭਾਰ੍ਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਹੈਹਯਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਿਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ? ਤੇ ਉਹ ਕੌਣ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭਾਰਗਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ?
ਵੈਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਤੇषਾਂ ਕਿਂ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ । ਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਕ੍ਰੋਧਂ ਕਥਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੈਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕੀ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਵੈਰਂ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषਾਮਜਾਯਤ । ਨਾਲ੍ਪਹੇਤੋਰ੍ਹਿ ਤਦ੍ਵੈਰਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਤੇ ਐਸਾ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪੂਜ੍ਯਾਨ੍ਕਥਂ ਜਘ੍ਨੁਰਨਾਗਸਃ । ਬਾਹੁਜਾ ਬਲਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਪਾਪਭੀਤਾਃ ਕਥਂ ਨ ਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ? ਬਾਹੁਬਲੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਡਰੇ?
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇ ਕੋ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਵਾਡਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ । ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਾਰਣਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਿਸੇ ਛੋਟੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਕੌਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਠ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਕਥਾਂ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਚੇਤਸਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕਾਰਿਣੀਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਦਿਤਾਂ ਚ ਪੁਰਾ ਮਯਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਅਜੋਬੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾਭੂਦ੍ਧੈਹਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ਬਲਵਾਨਰ੍ਜੁਨੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਸੀ। ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਭੂਦਵਤਾਰੋ ਹਰੇਰਿਵ । ਸਿਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਦਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤੋ ਭृਗੂਣਾਂ ਯਾਜ੍ਯ ਏਵ ਸਃ
ਉਹ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਾਂਗ। ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਭਗਤ, ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਲਈ ਯਜਮਾਨ ਸੀ।
ਯਜ੍ਵਾ ਪਰਮਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਦਾ ਦਾਨਪਰਾਯਣਃ । ਦਦੌ ਵਿਤ੍ਤਂ ਭृਗੁਭ੍ਯੋऽਸੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਯਜਮਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਕਈ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨਿਨਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾ ਜਾਤਾ ਭृਗਵੋ ਨृਪਦਾਨਤਃ । ਹਯਰਤ੍ਨਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾਢ੍ਯਾਃ ਸਞ੍ਜਾਤਾਃ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਏ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਏ।