ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ੍ਥਾਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਵਸ਼ਾ
'ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਦੀ ਰਹਿ।' ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਹਿ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਦੇਵੀ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ਗृਹੇ । ਸਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਯੋਰ੍ਭਾਵਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਉਥੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਦੈਵਾਦਨਾਵृਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤੌ ਮੁਨੀ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਵੇਵਾਤਿਮਨੋਹਰੌ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਬੀਜ, ਰਾਜਨ, ਰੱਬੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਘੜੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੋਂ ਦੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਮੁਨੀ ਜੰਮੇ।
ਅਗਸ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚਾਪਰਸ੍ਤਥਾ । ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਤਾਪਸਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਸਤਿਆ ਜੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਪਸਵੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣੇ।
ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤੁ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਾਲ ਏਵ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ੍ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਂ ਤਂ ਬਾਲਂ ਵਵ੍ਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ।
ਵਂਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮੁਨਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵਲ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਃ ਕੁਲੇ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਣਾ ਪਿਆ।
ਦੇਵੀਮਹਿਮ੍ਨਿ ਨਾਨਾਭਾਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਦੇਹਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਕਥਿਤਾ ਭਵਤਾ ਕਿਲ । ਨਿਮਿਃ ਕਥਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਤਿ ਮੇ ਵਦ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਿਮੀ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਲਿਆ?'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਨਿਮਿਨਾ ਨ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਹਃ ਸ਼ਾਪਾਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਤਾਂ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।'
ਯਦਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਤਦਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਰਤੌ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਯੇ ਵृਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਯਗਨ ਵਿਚ ਰਿਤਵਿਕ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਹੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਯਜਨ ਅਜੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਿਕਸ਼ਾ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਵੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਿਪਰੀਤਮਭੂਤ੍ਕਿਲ । ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵਤ੍ਵਾਦਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਨਿਵਾਰਣੇ
ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਇਹ ਘਟਨਾ ਉਲਟ ਹੋ ਗਈ; ਜਿਹੜਾ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋਇਆ, ਅਸੀਂ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਦੇਹਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸੁਃ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛ੍ਵਸਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਚਾਇਆ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਰੱਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਟਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਸੁਪੂਜਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਚ ਕ੍ਰਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਤਾਃ । ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਨृਪ
ਜਦ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਤ੍ਮਾਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮ ਮਹੀਪਾਲ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਚੰਗਾ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਸਤਵ੍ਰਤੀ!'
ਯਜ੍ਞੇਨਾਨੇਨ ਰਾਜਰ੍षੇ ਵਰਂ ਜਨ੍ਮ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਦੇਵਦੇਹਂ ਨृਦੇਹਂ ਵਾ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਇਸ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਰਸ਼ੀ, ਜਨਮ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਹੈ।
ਦृਪ੍ਤਃ ਕਾਮਂ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਮੇਰਾਤ੍ਮਾ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ
ਤੇਰਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਦੇਹੇ ਮਮ ਵਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਵਿਨਸ਼੍ਵਰੇ । ਵਾਸੋ ਮੇ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਦृष੍ਟਾਵਸ੍ਤੁ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰਾ ਵਾਸ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਾਯੁਭੂਤਸ਼੍ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਮੇਰਾਤ੍ਮਾਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਂਗਾ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਮੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਮਖੇਨਾਨੇਨ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਸਾ ਤੇऽਭੀष੍ਟਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮਾਂ, ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਯਜਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।
ਸ ਦੇਵੈਰੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਦੇਵਤਾਮ੍ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਭਰੀ ਗਦਗਦ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦੌ । ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਰੂਪਂ ਲਾਵਣ੍ਯਦੀਪਿਤਮ੍ । ੧੬ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚੇਤਸਿ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਯਾਂ ਦੇਵਤਾਯਾਂ ਰਾਜਾ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਨृਪ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵੀ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਆਈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲਾਵਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿਮਲਂ ਦੇਹਿ ਯੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵੇਦਪਿ । ਨੇਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨਿਵਾਸੋ ਮੇ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕੇ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਾਸ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਤੇ ਵਿਮਲਂ ਭੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਸ੍ਯਾਵਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਦੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਹੈ—'
ਨੇਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨਿਵਾਸੋऽਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨਿਮਿषਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨੈਵ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
'ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵਾਸ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਣਗੀਆਂ।'
ਤਵ ਵਾਸਾਤ੍ਸਨਿਮਿषਾ ਮਾਨਵਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ਤਥਾ । ਪਤਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨਿਮਿषਾਃ ਸੁਰਾਃ
'ਤੇਰੇ ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਪਤੰਗੇ ਸਨਿਮੀਸ਼ਾ ਕਹਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਅਨਿਮੀਸ਼ਾ ਕਹਾਏ ਜਾਣਗੇ।'
ਇਤਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੀਵਰਦੇਵਤਾ । ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਤ੍
ਇੰਝ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਵਰਦੇਵੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਯਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਥਿਵਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਮੇਰ੍ਦੇਹਂ ਸਮਾਹਰਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਨਿਮੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਅਰਣਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਮਨ੍ਧੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ਤਦਾ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਹੋਮੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਨਿਮੇਰਥ
ਉਥੇ ਅਰਣੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਥਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਮੀ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਕੀਤੀ।