ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਕष੍ਟਂ ਕਾਯਪ੍ਰਪਾਤਜਮ੍ । ਅਨ੍ਯਦੇਹਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤੌ ਜਨਕਂ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
"ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲੇ, ਉਹਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਦੱਸੋ।"
ਤਥਾ ਮੇ ਦੇਹਸਂਯੋਗਃ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤਾਮ੍ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਹੇ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪਿਤਃ
"ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਜੀ।"
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ । ਤਸ੍ਮਾਦਯੋਨਿਜਃ ਕਾਲੇ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਜੰਮੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਵਿਤ੍ਕਾਮਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਤਯੋਰ੍ਦੇਹੇ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਃ ਕਿਲ । ਜੀਵਾਂਸ਼ੇਨ ਵਸਿष੍ਠੋऽਥ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਉੱਤਮ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੂਰ੍ਵਸ਼ੀ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਤਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍ । ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸਖੀਗਣਸਮਾਵृਤਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਨ, ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਗ ਨਾਰੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਚਾਨਕ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮਪ੍ਸਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਜਾਤੌ ਕਾਮਾਤੁਰੌ ਦੇਵੌ ਤਦਾ ਤਾਮੂਚਤੁਰ੍ਨृਪ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਅਪਸਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਾਮ ਵਧਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਵਿਵਸ਼ੌ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਆਵਾਂ ਤ੍ਵਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਸਮਾਕੁਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇਵਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਹੇ ਨਿਖੁੱਟ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ੍ਥਾਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਵਸ਼ਾ
'ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਦੀ ਰਹਿ।' ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਹਿ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਦੇਵੀ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ਗृਹੇ । ਸਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਯੋਰ੍ਭਾਵਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਉਥੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਦੈਵਾਦਨਾਵृਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤੌ ਮੁਨੀ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਵੇਵਾਤਿਮਨੋਹਰੌ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਬੀਜ, ਰਾਜਨ, ਰੱਬੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਘੜੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੋਂ ਦੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਮੁਨੀ ਜੰਮੇ।
ਅਗਸ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚਾਪਰਸ੍ਤਥਾ । ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਤਾਪਸਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਸਤਿਆ ਜੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਪਸਵੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣੇ।
ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤੁ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਾਲ ਏਵ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ੍ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਂ ਤਂ ਬਾਲਂ ਵਵ੍ਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ।
ਵਂਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮੁਨਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵਲ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਃ ਕੁਲੇ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਣਾ ਪਿਆ।
ਦੇਵੀਮਹਿਮ੍ਨਿ ਨਾਨਾਭਾਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਦੇਹਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਕਥਿਤਾ ਭਵਤਾ ਕਿਲ । ਨਿਮਿਃ ਕਥਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਤਿ ਮੇ ਵਦ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਿਮੀ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਲਿਆ?'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਨਿਮਿਨਾ ਨ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਹਃ ਸ਼ਾਪਾਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਤਾਂ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।'
ਯਦਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਤਦਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਰਤੌ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਯੇ ਵृਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਯਗਨ ਵਿਚ ਰਿਤਵਿਕ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਹੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼ਾਪਦਗ੍ਧੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਯਜਨ ਅਜੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਿਕਸ਼ਾ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਵੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਿਪਰੀਤਮਭੂਤ੍ਕਿਲ । ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵਤ੍ਵਾਦਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਨਿਵਾਰਣੇ
ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਇਹ ਘਟਨਾ ਉਲਟ ਹੋ ਗਈ; ਜਿਹੜਾ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋਇਆ, ਅਸੀਂ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਦੇਹਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਧਾਰਯਾਮਾਸੁਃ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛ੍ਵਸਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਚਾਇਆ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਰੱਖਿਆ।
ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਟਭ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਸੁਪੂਜਿਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਚ ਕ੍ਰਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਤਾਃ । ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਨृਪ
ਜਦ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਤ੍ਮਾਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮ ਮਹੀਪਾਲ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਚੰਗਾ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਸਤਵ੍ਰਤੀ!'
ਯਜ੍ਞੇਨਾਨੇਨ ਰਾਜਰ੍षੇ ਵਰਂ ਜਨ੍ਮ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਦੇਵਦੇਹਂ ਨृਦੇਹਂ ਵਾ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਇਸ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਰਸ਼ੀ, ਜਨਮ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਹੈ।
ਦृਪ੍ਤਃ ਕਾਮਂ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਮੇਰਾਤ੍ਮਾ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ
ਤੇਰਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਦੇਹੇ ਮਮ ਵਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਵਿਨਸ਼੍ਵਰੇ । ਵਾਸੋ ਮੇ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਦृष੍ਟਾਵਸ੍ਤੁ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰਾ ਵਾਸ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਾਯੁਭੂਤਸ਼੍ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਮੇਰਾਤ੍ਮਾਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਂਗਾ। ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਮੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।