ਪਤਤ੍ਵਿਦਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਵਿਦੇਹੋ ਭਵ ਭੂਪਤੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ
"ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੇਵਕ
ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਬੋਧਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮੁਨਿਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਮ੍ । ਕੁਪਿਤਂ ਤਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹੇਤੁਗਰ੍ਭਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਿਮਤ੍ । . ਮਮ ਦੋषੋ ਨ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤृष੍ਣਯਾऽऽਕੁਲਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਤਰਕਯੁਕਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ! ਇਹ ਦੋਸ਼ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਸੀ।"
ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਯਜਮਾਨਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਪਿ ਮਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
"ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਆਈ।"
ਸਨ੍ਤੋषੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਤ੍ਤਮਃ
"ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੂੰ ਸੰਤੋਖ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।"
ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵਿਪ੍ਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਦੋषਂ ਮਯਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮृषਾ ਮਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
"ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੇ ਔਖੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।"
ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਜਨੈਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਲਾਦਧਿਕੋ ਯਤਃ । ਵृਥਾ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤੇਨ ਮਯਿ ਸ਼ਾਪਃ ਪ੍ਰਪਾਤਿਤਃ
"ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਾੜਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।"
ਤਵਾਪਿ ਚ ਪਤਤ੍ਵਦ੍ਯ ਦੇਹੋऽਯਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤਃ । ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮੁਨੀ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਾਜਾ ਚ ਮੁਨਿਨਾ ਤਥਾ
"ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।"
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਾਪਂ ਦੁਃਖਿਤੌ ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਤਿਚਿਨ੍ਤਾਰ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਏ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਥਾ ਸ਼ਾਪਂ ਭੂਪਕृਤਂ ਮਹਤ੍ । ਵਸਿष੍ਟ ਉਵਾਚ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਹੋऽਯਂ ਪਤਤ੍ਵਦ੍ਯ ਤਵੇਤਿ ਵੈ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਪ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ— 'ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ।'"
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਕष੍ਟਂ ਕਾਯਪ੍ਰਪਾਤਜਮ੍ । ਅਨ੍ਯਦੇਹਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤੌ ਜਨਕਂ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
"ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲੇ, ਉਹਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਦੱਸੋ।"
ਤਥਾ ਮੇ ਦੇਹਸਂਯੋਗਃ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤਾਮ੍ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਹੇ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪਿਤਃ
"ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਜੀ।"
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ । ਤਸ੍ਮਾਦਯੋਨਿਜਃ ਕਾਲੇ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਜੰਮੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਵਿਤ੍ਕਾਮਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਤਯੋਰ੍ਦੇਹੇ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਃ ਕਿਲ । ਜੀਵਾਂਸ਼ੇਨ ਵਸਿष੍ਠੋऽਥ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਉੱਤਮ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੂਰ੍ਵਸ਼ੀ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਤਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍ । ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸਖੀਗਣਸਮਾਵृਤਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਨ, ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਗ ਨਾਰੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਚਾਨਕ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮਪ੍ਸਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਜਾਤੌ ਕਾਮਾਤੁਰੌ ਦੇਵੌ ਤਦਾ ਤਾਮੂਚਤੁਰ੍ਨृਪ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਅਪਸਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਾਮ ਵਧਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਵਿਵਸ਼ੌ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਆਵਾਂ ਤ੍ਵਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਸਮਾਕੁਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇਵਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਹੇ ਨਿਖੁੱਟ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ੍ਥਾਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਵਸ਼ਾ
'ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਦੀ ਰਹਿ।' ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਹਿ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਵਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਦੇਵੀ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ਗृਹੇ । ਸਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਯੋਰ੍ਭਾਵਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਉਥੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਦੈਵਾਦਨਾਵृਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤੌ ਮੁਨੀ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਵੇਵਾਤਿਮਨੋਹਰੌ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਬੀਜ, ਰਾਜਨ, ਰੱਬੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਘੜੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੋਂ ਦੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਮੁਨੀ ਜੰਮੇ।
ਅਗਸ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚਾਪਰਸ੍ਤਥਾ । ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਤਾਪਸਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਸਤਿਆ ਜੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਪਸਵੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣੇ।
ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤੁ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਾਲ ਏਵ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸ੍ਤੁ ਵਸਿष੍ਠਂ ਤਂ ਬਾਲਂ ਵਵ੍ਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ।
ਵਂਸ਼ਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮੁਨਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵਲ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਃ ਕੁਲੇ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਕਿਵੇਂ ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਣਾ ਪਿਆ।
ਦੇਵੀਮਹਿਮ੍ਨਿ ਨਾਨਾਭਾਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਦੇਹਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਕਥਿਤਾ ਭਵਤਾ ਕਿਲ । ਨਿਮਿਃ ਕਥਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਤਿ ਮੇ ਵਦ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਕਿ ਨਿਮੀ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਲਿਆ?'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਨਿਮਿਨਾ ਨ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਹਃ ਸ਼ਾਪਾਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਤਾਂ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।'
ਯਦਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਤਦਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਰਤੌ ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਯੇ ਵृਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਯਗਨ ਵਿਚ ਰਿਤਵਿਕ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।