ਕਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਨ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਖਂ ਮਮ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਦਿਆਂ? ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰਾ ਯਗਨ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਧਨਲੋਭੇਨ ਲੋਭਾਕੁਲਿਤਚੇਤਨਃ । ਨਿਵਾਰਿਤੋऽਪਿ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ ਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਮਖਂ ਗੁਰੁਃ
ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ; ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕਣ ਤੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਗਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਜਾਪਿ ਵਿਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍ । ਇਯਾਜ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਰਾਜਾ ਵੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹਿਮਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ, ਯਗਨ ਕੀਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਬਹੁਲਾ ਦਤ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮਖਕਰ੍ਮਣਿ । ਨਿਮਿਨਾ ਪਞ੍ਚਸਾਹਸ੍ਰੀ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਾ ਨृਪ
ਯਗਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਉਥੇ ਨਿਮੀ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਪੂਜਿਤਾਃ ਕਾਮਂ ਧਨੈਰ੍ਗੋਭਿਰ੍ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਯਜ੍ਞਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਤ੍ਮਕੇ
ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਪੰਡਿਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਧਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਗ ਦਾ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਆਜਗਾਮ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਆਗਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯਗ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ। ਆ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨਿਦ੍ਰਯਾਪਹृਤੋ ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨਾਸੌ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੋ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ਨਾਗਤਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਂ ਨृਪਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਜਗਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਜਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤਤੋ ਮਨ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋऽਵਮਾਨਤਃ । ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਨਿਮੇਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੁਕੋਪ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਾਪਂ ਚ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਗੁਰੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਯਂ ਗੁਰੁਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸਿ ਬਲਾਨ੍ਮਨ੍ਦ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਵਾਰਿਤੋऽਪਿ ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
"ਮੂੜ੍ਹ ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੇਹ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਪਤਤ੍ਵਿਦਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤੇ ਵਿਦੇਹੋ ਭਵ ਭੂਪਤੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਪਰਿਚਾਰਕਾਃ
"ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾ।" ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੇਵਕ
ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਬੋਧਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮੁਨਿਮਾਹੁਃ ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਮ੍ । ਕੁਪਿਤਂ ਤਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਃ
ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਜਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹੇਤੁਗਰ੍ਭਂ ਚ ਯੁਕ੍ਤਿਮਤ੍ । . ਮਮ ਦੋषੋ ਨ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤृष੍ਣਯਾऽऽਕੁਲਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਤਰਕਯੁਕਤ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ! ਇਹ ਦੋਸ਼ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਸੀ।"
ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਯਜਮਾਨਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਪਿ ਮਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
"ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਆਈ।"
ਸਨ੍ਤੋषੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਤ੍ਤਮਃ
"ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੂੰ ਸੰਤੋਖ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।"
ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਵਿਪ੍ਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਦੋषਂ ਮਯਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮृषਾ ਮਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
"ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੇ ਔਖੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।"
ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਜਨੈਃ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਲਾਦਧਿਕੋ ਯਤਃ । ਵृਥਾ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤੇਨ ਮਯਿ ਸ਼ਾਪਃ ਪ੍ਰਪਾਤਿਤਃ
"ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਾੜਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।"
ਤਵਾਪਿ ਚ ਪਤਤ੍ਵਦ੍ਯ ਦੇਹੋऽਯਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤਃ । ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮੁਨੀ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਾਜਾ ਚ ਮੁਨਿਨਾ ਤਥਾ
"ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।"
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਾਪਂ ਦੁਃਖਿਤੌ ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤ੍ਵਤਿਚਿਨ੍ਤਾਰ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਏ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਥਾ ਸ਼ਾਪਂ ਭੂਪਕृਤਂ ਮਹਤ੍ । ਵਸਿष੍ਟ ਉਵਾਚ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਹੋऽਯਂ ਪਤਤ੍ਵਦ੍ਯ ਤਵੇਤਿ ਵੈ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਾਪ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ— 'ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ।'"
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਕष੍ਟਂ ਕਾਯਪ੍ਰਪਾਤਜਮ੍ । ਅਨ੍ਯਦੇਹਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤੌ ਜਨਕਂ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
"ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਇਹ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਮਿਲੇ, ਉਹਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਦੱਸੋ।"
ਤਥਾ ਮੇ ਦੇਹਸਂਯੋਗਃ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤਾਮ੍ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਹੇ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪਿਤਃ
"ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਜੀ।"
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਸ੍ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ । ਤਸ੍ਮਾਦਯੋਨਿਜਃ ਕਾਲੇ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮਾਂ ਦੇ ਜੰਮੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਵਿਤ੍ਕਾਮਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਤਯੋਰ੍ਦੇਹੇ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਯੋਃ ਕਿਲ । ਜੀਵਾਂਸ਼ੇਨ ਵਸਿष੍ਠੋऽਥ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਉੱਤਮ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੂਰ੍ਵਸ਼ੀ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਤਾ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍ । ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸਖੀਗਣਸਮਾਵृਤਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਨ, ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਗ ਨਾਰੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅਚਾਨਕ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਮਪ੍ਸਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਜਾਤੌ ਕਾਮਾਤੁਰੌ ਦੇਵੌ ਤਦਾ ਤਾਮੂਚਤੁਰ੍ਨृਪ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਅਪਸਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਾਮ ਵਧਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਵਿਵਸ਼ੌ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਆਵਾਂ ਤ੍ਵਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਵਰਯਸ੍ਵ ਸਮਾਕੁਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇਵਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਹੇ ਨਿਖੁੱਟ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।'