ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਂ ਨੋਲ੍ਲਂਘ੍ਯਃ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਯਸ੍ਯਾਨੁਗृਹਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਸਾ ਮੋਚਯਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਮਿਹਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਨ੍ਤੋऽਪਿ ਨ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਹਰਾਦਯਃ । ਪਾਮਰਾ ਅਪਿ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਥਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾਦਯਃ
ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ—ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਆਦਿ ਵੀ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਆਮ ਲੋਕ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਆਦਿ, ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਹृਦਯਂ ਕੋऽਪਿ ਨ ਵੇਤ੍ਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਤਥਾਪਿ ਭਕ੍ਤਵਸ਼੍ਯੇਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰਾਸ੍ਥੇਯਾ ਦੋषਨਿਰ੍ਭੂਲਨਾਯ ਚ । ਰਾਗਦਮ੍ਭਾਦਿਯੁਕ੍ਤਾ ਚੇਤ੍ਸਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨਾਸ਼ਿਨੀ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਭਗਤੀ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਮੋਹ, ਦਿਖਾਵਾ ਆਦਿ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਕੁਕੁਲਸਮ੍ਭੂਤੋ ਨਿਮਿਰ੍ਨਾਮ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਰੂਪਵਾਨ੍ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਲੋਕਰਞ੍ਜਕਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਮੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਦਾਨਪਰੋ ਯਾਜਕੋ ਜ੍ਞਾਨਵਾਚ੍ਛੁਚਿਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਤਨਯੋ ਧੀਮਾਨ੍ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਯਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੁੱਚਾ, ਬਾਰ੍ਹਵਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪੁਰਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮਾਸ਼੍ਰਮਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਜਯਨ੍ਤਪੁਰਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤਾਯ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਨਗਰ ਵਸਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਯੰਤਪੁਰ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਯਜੇਯਮਿਤਿ ਰਾਜਸੀ । ਯਜ੍ਞੇਨ ਬਹੁਕਾਲੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸਂਯੁਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਜਸੀ ਸੋਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਕਿ ਮੈਂ ਯਗਨ ਕਰਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਇਸ੍ਵਾਕੁਂ ਪਿਤਰਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਕਾਰ੍ਯਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਮ੍ਭਾਰਂ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਨਾਲ ਯਗਨ ਦੀ ਰੀਤ ਬਾਰੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਭृਗੁਮਙ੍ਗਿਰਸਂ ਚੈਵ ਵਾਮਦੇਵਂ ਚ ਗੌਤਮਮ੍ । ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ऋਚੀਕਂ ਪੁਲਹਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੂ, ਅੰਗੀਰਸ, ਵਾਮਦੇਵ, ਗੌਤਮ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪੁਲਸਤ, ਰੀਚਿਕ, ਪੁਲਹਾ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ।
ਮੁਨੀਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨ੍ਵੇਦਪਾਰਗਾਨ੍ । ਯਜ੍ਞਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਵੀਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਪਸਾਨ੍ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬੁਲਾਏ ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯਗਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤਪਸਵੀ ਸਨ।
ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਭृਤਸਮ੍ਭਾਰਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਗੁਰੁਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਵਿਨਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਯਜੇਯਂ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਾਜਯਸ੍ਵ ਕृਪਾਨਿਧੇ । ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵੇਤ੍ਤਾਸਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੇ ਕੁਰੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਯਗਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਜਮਾਨ ਬਣੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਯਜ੍ਞੋਪਕਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਨੀਤਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਤਿਸ਼੍ਚ ਮੇ
ਯਗਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਲਿਆ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲਵਾਂ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਮਹਂ ਯਜ੍ਞਂ ਕਰੋਮਿ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਯਗਨ ਵਿਚ ਮਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਯਗਨ ਸਹੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਸੌ ਨਿਮੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਪਤਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਹਂ ਵृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਗਨ ਲਈ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਮਖਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਸ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਗਮਿਤੋ ਦੇਵਃ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਮਹਾਨ ਯਗਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਵਿਚ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਰਂ ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਯਜ੍ਞੇ ਸਮਾਪ੍ਤੇऽਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰੋ; ਜਦ ਇੰਦਰ ਦਾ ਯਗਨ ਮੁਕ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ । ਰਾਜੋਵਾਚ ਮਯਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਮੁਨਯੋ ਯਜ੍ਞਕਾਰਣਾਤ੍
ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਗਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਸਮ੍ਭਾਰਾਃ ਸਮ੍ਭृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਲਯਾਮਿ ਕਥਂ ਗੁਰੋ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ? ਤੁਸੀਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ।
ਕਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਨ ਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਖਂ ਮਮ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਦਿਆਂ? ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰਾ ਯਗਨ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਧਨਲੋਭੇਨ ਲੋਭਾਕੁਲਿਤਚੇਤਨਃ । ਨਿਵਾਰਿਤੋऽਪਿ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ ਜਗਾਮੇਨ੍ਦ੍ਰਮਖਂ ਗੁਰੁਃ
ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ; ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕਣ ਤੇ ਵੀ ਗੁਰੂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਗਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰਾਜਾਪਿ ਵਿਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗੌਤਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍ । ਇਯਾਜ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਰਾਜਾ ਵੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਹਿਮਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ, ਯਗਨ ਕੀਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਬਹੁਲਾ ਦਤ੍ਤਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮਖਕਰ੍ਮਣਿ । ਨਿਮਿਨਾ ਪਞ੍ਚਸਾਹਸ੍ਰੀ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਤਤ੍ਰ ਕृਤਾ ਨृਪ
ਯਗਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਉਥੇ ਨਿਮੀ ਨੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਪੂਜਿਤਾਃ ਕਾਮਂ ਧਨੈਰ੍ਗੋਭਿਰ੍ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਯਜ੍ਞਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਤ੍ਮਕੇ
ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਪੰਡਿਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਧਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਗ ਦਾ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਆਜਗਾਮ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਰਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਆਗਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯਗ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ। ਆ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨਿਦ੍ਰਯਾਪਹृਤੋ ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨਾਸੌ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੋ ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ਨਾਗਤਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਂ ਨृਪਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਜਗਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਜਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤਤੋ ਮਨ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋऽਵਮਾਨਤਃ । ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਨਿਮੇਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੁਕੋਪ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਾਪਂ ਚ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਗੁਰੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਯਂ ਗੁਰੁਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸਿ ਬਲਾਨ੍ਮਨ੍ਦ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਵਾਰਿਤੋऽਪਿ ਮਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
"ਮੂੜ੍ਹ ਰਾਜਾ! ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੇਹ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।"